2000 km

Dat is een beetje stom. Ik was vergeten dat ik de duizendtallen ook hier op mijn blog ging bijhouden, ik dacht dat ik het alleen op Facebook deed. Dus een beetje later dan nodig was geweest kan ik melden dat ook de 2000 km ‘mijlpaal’ inmiddels gepasseerd is. Het gebeurde in de week van 13 april, en ik was er zelf niet bij, omdat mijn dochter toen net een ritje op mijn fiets aan het maken was. Ik kan alleen maar laten zien waar de fiets was bij de stand 2002: mijn voortuin.

Afgelopen week maakte ik een mooie fietstocht door ons land, maar daaraan is het volgende bericht gewijd.

Geplaatst in Fietsen | Een reactie plaatsen

1000 km

Het lijkt me wel een leuk idee om elke 1000 km een foto te maken van de fiets op de plek waar ik dan ben. Dat zal misschien niet altijd mogelijk zijn, maar dan toch zo dichtbij mogelijk.

Vanmorgen, terwijl ik naar mijn werk fietste, het zal zo rond kwart over vijf geweest zijn, was het zover, het eerste duizendtal was volbracht. En dan krijg je dit:

 

 

 

 

 

 

 

Die km-teller is nog wel aardig, maar de foto van de fiets slaat eigenlijk nergens op. Zelfs als je het weet kun je nauwelijks zien dat die aan de achterkant is van het station van Zwijndrecht, en dat er zoveel reflecterende onderdelen aan de fiets zouden zitten had ik ook niet gedacht.

Die eerste duizend kilometer zijn eigenlijk best snel gegaan vind ik. Ongeveer de helft woon-werkverkeer denk ik, de fietstocht in de herfstvakantie, de reis van Amsterdam naar Leiderdorp op de eerste dag, de reis van Dordt naar Amsterdam afgelopen woensdag voor de eerste beurt en dan nog wat kleinere tochten. Het klopt vast. ūüôā

Voor de calibratie van de km-teller heb ik gebruik gemaakt van mijn gps-horloge, en momenteel is het zo dat ze nagenoeg aan elkaar gelijk zijn bij de dagelijkse tochtjes. Voor mij nauwkeurig genoeg.

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

Nieuwe fiets

Terwijl het verslag van de zomervakantie nog steeds niet is afgerond toch ook maar een wat actueler bericht plaatsen. Afgelopen najaar kocht ik een nieuwe fiets, wederom een Santos, en wel de Santos Travelmaster 3+, het jongste vlaggenschip van het bedrijf. Net als de nieuwe fiets van Suzemarie (die komt als het goed is nog ter sprake in het verslag van de zomervakantie) kocht ik mijn fiets bij de Vakantiefietser in Amsterdam. Op 13 oktober was het zover dat ik hem kon gaan ophalen.

Van Amsterdam fietste ik met straffe tegenwind naar Leiderdorp en bezocht daar mijn vader en moeder nog even. Verder vond ik dat ik wel genoeg wind in mijn snufferd had gehad, en nam verder de trein.

Op de foto hiernaast staat de fiets in het Amsterdamse Bos bij de Bosbaan.

In de week erna maakten we een minitour van vier dagen van Arnhem naar Assen en ik werd elke dag weer bevestigd in mijn keuze voor deze fiets. Hij rijdt echt heerlijk.

Als het een beetje wil maak ik binnenkort ook nog een verslagje met wat foto’s van onze minitour. Stay tuned! ūüôā

 

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Naar Jutland

Terwijl de regen met bakken uit de lucht valt gaan de gedachten onwillekeurig toch uit naar volgende week woensdag, de geplande vertrekdatum voor onze fietsvakantie richting Denemarken. Onze? Ja, deze keer gaan we samen! We hebben voor Suzemarie een mooie fiets gekocht die we vandaag bij de Vakantiefietser kunnen ophalen. Plaatjes volgen!
We gaan gebruik maken van de Jutlandroute uit het boekje van Clemens Sweerman.

We verwachten dat we de route slechts ten dele zullen kunnen uitvoeren. Een van ons is een minder ervaren fietser, dus we zullen heel voorzichtig moeten opbouwen. Ten eerste om het leuk te houden, maar ook om blessures te voorkomen. Doordat we niet weten hoever we uiteindelijk kunnen komen is ook de terugreis (met de trein) eigenlijk niet te plannen. Van de Treinreiswinkel begreep ik dat je voor het reizen met de fiets in de trein in Denemarken moet reserveren. Dat is natuurlijk een beetje lastig als je niet weet hoever je gaat komen. De regionale treinen in Duitsland kun je in elk geval zonder reservering gebruiken, dus vermoedelijk zullen we een soort lusje gaan maken door Denemarken (vooropgesteld dat we zover komen) zodat we op het moment van de terugreis weer in Duitsland zijn. Maar ik ga de komende week nog verdere research doen, het kan zijn dat dit nog verandert.

We gaan ons de eerste kilometers in Nederland per trein verplaatsen. Zoals het er nu naar uitziet tot aan Arnhem. Vandaar fietsen we naar vrienden in Keijenborg, en dan de volgende dag naar camping Olde Kottink bij Beuningen (Ov.), waar we twee dagen zullen blijven. Daarna gaan we richting Jutlandroute.

We hebben kampeerspullen bij ons, maar zullen zeker niet aarzelen om gebruik te maken van B&B-achtige voorzieningen als we daar zin in hebben. Het zal van het weer afhangen, en van wat er toevallig voorhanden is als we vinden dat we genoeg gefietst hebben voor die dag. We gaan het zien!

Nog twee dagen werken…

Geplaatst in Naar Denemarken | Een reactie plaatsen

Rondje NL dag 1

Om half zes op, zoals gepland. Ik had vrijwel alles al verzameld, maar nog niet alles zat in de tassen. In de loop van de week gaan sommige dingen nog van plek verhuizen, zo weet ik inmiddels uit ervaring, maar nu was het vooral van belang dat ik alles mee kreeg, en dat de eetspulletjes voor onderweg goed bereikbaar waren. Om zo ongeveer kwart voor zeven was het moment daar. (BTW, ik geloof dat hier op de camping het huiluurtje is aangebroken, allemaal oververmoeide en overprikkelde jochies van een jaar of 5, 6 schat ik.)
De eerste 13 km waren niet opzienbarend, want dat was precies de route die ik meestal naar mijn werk volg en ook het vervolg tot aan de Erasmusbrug had ik al veel vaker gereden. Aan de voet van die brug (heeft een brug een voet?) nam ik mijn eerste pauze. Daarna ging het dwars door Rotterdam, en hoewel het zeker niet rustig was viel het me eigenlijk nog mee. Langs Pijnacker kwam ik uiteindelijk in Leidschendam uit waar ik bij mijn oom even kon bijkomen.Via Voorschoten kwam ik in Leiden en deels door de wijk waar ik als kind woonde ging het naar Leiderdorp. Na een verrassingsbezoek aan mijn ouders aldaar moest ik eerst mijn eigenlijk uitgezette route weer terug zien te vinden, maar dat ging gemakkelijker dan ik verwacht had.
Ik had het van tevoren niet gezien, maar ik kwam dwars door Lisse, en in Lisse is het Museum De Zwarte Tulp gevestigd. De oom waar ik eerder die ochtend op bezoek was heeft een bijzondere relatie met dat museum, dus ik wilde daar zeker niet aan voorbijgaan. Een heel aardig museum, deels gericht op de bollenteelt, en deels op de plaatselijke geschiedenis.
De laatste 25 km vielen wat zwaarder, maar dat had ik wel verwacht. Ik fiets tenslotte maar weinig lange afstanden, die gewenning duurt een paar dagen. De camping had nog een plekje voor me, een mooi plekje zelfs, maar wel op bosgrond, en daar houd ik nou eenmaal niet zo van.
Het eten heb ik simpel gehouden. Koffie en brood. Morgen op Texel ga ik met mijn vrienden uit eten, dan kan het nu wel wat eenvoudiger.
Welnu. Over dit blog. Plaatjes komen later. En ik tik dit verhaaltje op mijn tablet, en het is de bedoeling dat ik mijn telefoon als hotspot gebruik om e.e.a. te kunnen oploaden. We gaan het zien!
Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Nog √©√©n nachtje…

Nog een dag, niet te lang, werken, en dan alle spullen bij elkaar zoeken en in de fietstassen proppen. Ik merk wel dat het feit dat ik in eigen land blijf ervoor zorgt dat ik wat lakser ben met de voorbereidingen. Alsof het niet onhandig is om je lucifers te vergeten als je op de camping van Kollumerpomp staat. Maar goed, het is natuurlijk wel zo dat je makkelijker kan inschatten in hoeverre je dit soort omissies in je uitrusting eenvoudig weer kan aanvullen.

Aanvankelijk was ik van plan om rond een uur of acht te vertrekken, maar gezien de te verwachten temperaturen heb ik¬†dat naar half zeven verschoven. Dan zit ik wel tijdens de ochtendspits in Rotterdam, maar als fietser heb je daar toch niet heel veel last van. Hoop ik. ūüôā

Het zal wel weer even wennen zijn om gedurende langere tijd op het zadel te zitten, meer dan 90 km heb ik sinds de reis naar Wenen vorig jaar niet meer gedaan. Ik verwacht dat mijn achterwerk na een km of zestig wel zal gaan protesteren, maar echte problemen zal ik er verwacht ik, hoop ik, niet door krijgen.

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

Nog vijf nachtjes slapen

Net als de afgelopen twee jaar ga ik ook dit jaar weer in de nazomer een eindje fietsen. Twee jaar geleden naar Parijs, vorig jaar naar Wenen, als die trend wordt doorgezet zal het nu wel Gibraltar worden hoor ik je denken. Maar nee, dit jaar houd ik het wat simpeler. Ik heb een dag of tien de tijd, en om het ‘gedoe’ met terugkeren uit het buitenland te vermijden blijf¬†ik deze keer in eigen land. Met het boekje Ronde van Nederland Ronde van Nederlandals leidraad begin ik aanstaande vrijdag te fietsen, gewoon vanuit mijn eigen huis. Ik heb eigenlijk alleen nog maar een globaal schema in mijn hoofd, dus ik heb nog geen idee waar ik een dag of tien later uit- of aangekomen zal zijn.

Het boekje maakt gebruik van bestaande LF-routes, en knoopt die dusdanig aan elkaar dat er een ronde ontstaat die ongeveer de grenzen van ons land volgt. Daar zijn wel een paar uitzonderingen op, want zo wordt Limburg niet erg uitgenut, veel zuidelijker dan Roermond komt het niet. Terwijl er wel degelijk LF-routes naar Maastricht gaan. En in Zeeland wordt Zeeuws-Vlaanderen niet aangedaan, mogelijk vanwege het ontbreken van LF-routes langs de zuidgrens.

De eerste dag zal ik maar een heel klein stukje van de beschreven route rijden.¬†Via de routeplanner van de Fietsersbond maak ik een route om op de eerste camping uit te komen. Dat wordt als het goed is Camping Schoonenberg, een natuurcamping bij Velsen-Zuid. Die heb ik uitgezocht vanwege het feit dat hij zo’n beetje op de helft ligt van de route¬†naar Texel. Daar wil ik namelijk op zaterdag aankomen, zodat ik nog net op tijd ben om vrienden uit te zwaaien die zondag na twee weken kamperen aldaar weer naar huis gaan.

Die zondag heb ik vervolgens wat tijd om rond te kijken op het eiland dat ik eigenlijk heel slecht ken, want pas ’s middags om 17.15 vertrekt¬†Waddenveer de Vriendschap waarmee ik de oversteek naar Vlieland maak. Op Vlieland slaap ik een nachtje op camping de Lange Paal, en dan moet ik vervolgens heel vroeg opstaan, want dan wil ik met de boot van 6.45 naar Harlingen oversteken. Vanaf Harlingen zal ik vermoedelijk wat trouwer de beschreven route van Ronde van Nederland volgen.

De weersverwachtingen zien er vooralsnog zonnig uit, al is er vanaf vrijdag, de dag van mijn vertrek een toenemende kans op een lokale onweersbui. De komende dagen ga ik mijn spulletjes bij elkaar zoeken, misschien met nog wat aanvullingen of verbeteringen op de bestaande uitrusting, en woensdag gaat mijn fiets nog een dagje naar de fietsendokter voor een grote beurt. Mijn achterwiel begint slechter te worden, dus die laat ik vervangen. En de ketting en eventueel de cassette zullen ook vervangen moeten worden. Verder geloof ik niet dat er veel aan moet gebeuren. Oh nee, dat is niet waar, ik moet ook nog een nieuwe voorband hebben, die zag er vorig jaar, toen ik onderweg was naar Wenen, al niet zo denderend uit, en de laatste weken heb ik het gevoel dat ik alleen nog maar op de anti-leklaag rijd.

Ik ga proberen mijn wedervaren bij te houden, dus ik zou zeggen: houd de site in de gaten!

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Zou het dan toch?

Ik begon dit blog in 2005 via web-log, en het was toen hoofdzakelijk een verslag van mijn hardloopactiviteiten, dus de ups, en uiteraard vooral ook de downs. De downs hadden aanvankelijk vooral met mijn knie te maken, zodra de loopafstanden richting de 10 km gingen liet mijn knie (links? rechts? allebei, om beurten? ik weet het eerlijk gezegd niet meer) weten weten het er niet mee eens te zijn. Pogingen om mezelf via de Pose- of ChiRunning-methode een andere techniek aan te leren brachten wel verbetering, maar helemaal probleemvrij werd het toch niet.

In september 2006 ging het roer radicaal om en besloot ik op blote voeten te gaan lopen. Afgezien van George Kerkhoven (via de Usenetgroep drs-nl) kende ik in Nederland niemand die dat deed. Het wonder voltrok zich, ik heb nooit meer last gehad van mijn knie. Er kwamen wel andere klachten voor terug die meestal te maken hadden met te snel te veel willen doen. Maar het ging ook tijdenlang zo goed dat ik in staat was een aantal keren de Zevenheuvelenloop uit te lopen, en ook liep ik een paar maal een halve marathon.

De hardnekkigste klacht begon een paar jaar geleden toen mijn achillespees tekenen van overbelasting vertoonde. Het ging namelijk zo goed, dat ik vond dat ik wel rijp was voor het serieuze werk (lees hier de ironie) en wilde me gaan voorbereiden op een marathon. Dat werd weer een kwestie van te snel te veel (hardleers ja) en dus die achillespees. Dat werd een dusdanig slepende kwestie dat ik een paar jaar niet of nauwelijks gelopen heb.

Vorig jaar had ik nog maar zo weinig last van de pees (het gaat eigenlijk om de aanhechting van de pees aan het hielbot) dat ik besloot om mezelf nog één hardloopleven te gunnen. Als dat tot niks zou leiden zou ik er voor altijd mee ophouden. Het leek me verstandig om iemand te vragen me hierbij te helpen, iemand die goed was in rustige opbouw en die me terug zou fluiten als het nodig was.

Dat ging aanvankelijk best goed. Ik voelde mijn peesje weleens, maar het werd nooit pijn. Toen dacht mijn rechtervoet nog even roet in het eten te gooien. Wat fysiotherapeutische ondersteuning, wat rust, en het kwam zowaar weer goed. Dit had misschien het moment moeten zijn om de (slechts spreekwoordelijke) hardloopschoenen aan de wilgen te hangen, maar ik vond dat dit toch wat anders was dan de achillespeesproblemen en dat dit van tijdelijke aard was.

Sindsdien lijkt dit ook wel bewaarheid te worden. Het hardlooprondje werd gestaag groter. Het begint steeds met 1,5 km wandelen en eindigt met 1 km wandelend uitlopen, en daartussen zitten dan steeds sequenties van hardloop- en wandelstukjes, waarbij de stukjes heel geleidelijk steeds langer werden, en het hardloopaandeel ook steeds groter werd.

Vandaag overschreed ik voor het eerst sinds heel lange tijd de 10 km grens. Dat is weliswaar met de beproefde combinatie van hardlopen en wandelen, maar ik ben er heel erg blij mee. Echte doelstellingen heb ik eigenlijk niet. We krikken de omvang steeds meer heel geleidelijk op, en waar het gaat eindigen, geen flauw idee. Zolang ik het leuk blijf vinden en mijn lichaam geen bezwaar maakt ga ik er lekker mee door. En voor wie er aan mocht twijfelen: uiteraard alles op blote voeten.

 

Geplaatst in Blote voeten, Hardlopen | 2 Reacties

Fietsen naar Wenen, hoe het verder ging.

Nadat ik vorige week maandag weer thuisgekomen was ontbrak mij de tijd om direct verder te gaan met de verslaglegging. Dat is jammer, want zo krijgt het geheugen kans om alweer dingen weg te laten zinken. Maar ik doe mijn best.

Na de rustdag waarop het eerste deel van het verslag tot stand was gekomen ging ik fris en vrolijk weer verder, op weg richting de Donau. De moeite die ik twee dagen eerder had gehad om op de camping in Laudenbach aan te komen (ik had geen idee waar hij was, en mijn GPS wilde me steeds een spoorbaan laten kruisen zonder daarbij een tunnel of viaduct te bieden) bleef in de omgekeerde richting achterwege. Had ik maar geweten dat het zo eenvoudig was…
Ik had al gezien dat ik onderweg naar de volgende camping wel wat zou moeten klimmen hier en daar. Dit, in combinatie met het feit dat het al gauw zo’n 100 km zou worden deze dag had mij van te voren al doen besluiten om het plaatsje Rothenburg o/d Tauber over te slaan. Dat voornemen werd nog wat sterker toen ik een beoogde mogelijkheid om een paar klimmetjes te vermijden zag stranden op een wegopbreking. Oftewel, omgereden, terug, en toch nog klimmen. Dus niet naar Rothenburg. Maar ja, dan zou ik wel deze woorden van de schrijver van mijn routeboekje negeren: Op straffe van het missen van √©√©n van de fraaist bewaard gebleven Duitse vestingsteden, is het ook mogelijk vanaf Detwang onderlangs te fietsen. Wilde ik “√©√©n van de fraaist bewaard… etc.” inderdaad zomaar missen? Ik bleef tot in Detwang twijfelen, en koos toen uiteindelijk de steile weg naar Rothenburg. Twee kilometer 6% stijging, voor sommigen misschien een peulenschil, maar ik ben nou eenmaal niet zo’n klimgeit, dus had er mijn handen (eigenlijk benen) vol aan.

Stadspoort Rothenburg o/d Tauber

Stadspoort Rothenburg o/d Tauber

Uiteindelijk dan toch zegevieren, en vaststellen dat het alleszins de moeite waard was geeft toch wel veel voldoening. Prachtige vakwerkhuizen, een mooie, drie kilometer lange stadsmuur inclusief bijbehorende poorten.
Bij zo’n plaats horen natuurlijk ook veel (grotendeels Aziatische) toeristen. Nou was ik er natuurlijk zelf ook een (nee, niet Aziatisch), dus zeg er dan maar eens wat van. Grappig was nog dat ik zelf ook als toeristisch object werd gezien. Ik kreeg het verzoek om even stil te gaan staan (met mijn beladen fiets aan de hand), dan kon de heer in kwestie even een foto van me maken. Hij vroeg verder niets, dus ik vraag me af wat ik in zijn hoofd eigenlijk was.

 

Blauw gearceerde lijn: Europäische Hauptwasserscheidung

Blauw gearceerde lijn: Europäische Hauptwasserscheidung

Na het verlaten van het Tauberdal werd het nog weer even klimmen, want via het natuurpark Frankenhöhe passeerde ik de zogenaamde Europese waterscheiding, waarbij aan de westelijke kant het regenwater uiteindelijk naar de Rijn stroomt, en aan de andere kant naar de Donau. Het verschil tussen wat in de Noordzee en wat in de Zwarte Zee terecht komt zou je kunnen zeggen.
Deze eerste dag na mijn rustdag eindigde jammer genoeg met een nat pak. Een kilometer of twaalf vóór ik bij Gunzenhausen aankwam zag ik de lucht al betrekken, en hoewel ik mijn best heb gedaan om het tempo er stevig in te houden was ik helaas toch net te laat bij de camping. Dat was echter wel de laatste regen van enige betekenis, maar dat wist ik toen nog niet.

Twaalf apostelen?

Twaalf apostelen?

De volgende dag maakte ik kennis met de Altm√ľhl, een rivier waar ik, ik beken het maar, nog nooit van had gehoord. Toch heeft het Altm√ľhl-dal me dagen beziggehouden, dus een klein slootje was het niet bepaald.
Het was na de betrekkelijk zware dag van gisteren een ontspannen tocht, niet veel klimmen, en 70 km vond ik wel genoeg. Een kilometer of tien voor de camping in Dollnstein had ik even een korte pauze om wat te drinken. Daar kwam vanuit de tegenovergestelde richting een ouder koppel (alsof je zelf zo jong bent ūüôā ) aangefietst, en ik hoorde die man zeggen: dat daar zijn de twaalf apostelen. De vrouw keek matig ge√Įnteresseerd, maar de man had wel gelijk. In die zin dat er inderdaad een stuk of wat rotspartijen naast elkaar stonden, en het zouden er best wel eens twaalf geweest kunnen zijn. ¬†Maar waarom nou apostelen? Ook mijn gidsje sprak van de apostelen. Daar zit vast nog een mooi verhaal achter, maar dat heb ik nog niet vernomen.

De dag na Dollnstein had ik weer eens ruzie met mijn GPS-track. Ik heb op een aantal momenten gemerkt dat die toch wel merkwaardig tot stond moet zijn gekomen. Soms liep hij gewoon over de autoweg, deze keer ging hij haaks op de weg het veld in, tot aan de Altm√ľhl, om deze dan vlak aan de oever te gaan volgen. Aanvankelijk deed ik braaf (zeg maar slaafs) wat het paarse lijntje me opdroeg, maar het reed zo onaangenaam dat ik mijn verlies genomen heb, en op een gegeven moment de haakse bocht de andere kant op genomen heb, en door het veld wandelend naar de weg terug ben gelopen. Het is net of delen van de route door de GPS-trackmaker met een mountainbike waren gemaakt.
Ik heb verder overigens heel veel plezier van mijn GPS-apparaatje en de tracks gehad, het is toch makkelijker om een lijntje op een apparaatje te volgen dan steeds bij een kruispunt kaart of boekje te moeten raadplegen, om vervolgens na een paar honderd meter (of eerder) te moeten denken “hoe zat het nou ook alweer?”, en dan weer te moeten stoppen voor de volgende controle. Maar duidelijk is dat je ook bij een GPS-route bij de les moet blijven.
In Riedenburg (inmiddels aan het Main-Donaukanaal), waar ik die middag mijn tentje opzette ontmoette ik een man die vertelde van Hongaarse afkomst te zijn, en onderweg te zijn van Nederland terug naar Budapest. Later vertelde hij me dat hij eind juli uit Budapest was vertrokken. Ik zou hem nog vaker tegenkomen.

Petersdom Regensburg

Petersdom Regensburg

Maar dat was niet meteen de volgende dag al. Die dag legde ik een afstand af van bijna 110 km, en dat vond ik ook meer dan genoeg. Het was echter wel de dag dat ik door Regensburg kwam. Kort daarvoor was ik in Kelheim, waar Main-Donaukanaal en Donau samenvloeien. Een mooi gevoel, eindelijk de rivier die me uiteindelijk in Wenen zou brengen. Ik ben met de fiets aan de hand een beetje door Regensburg gaan slenteren, en heb de prachtige Petersdom bezocht. Regensburg was ook de plaats waar ik er eindelijk in slaagde een (betaalbare) nieuwe zonnebril te kopen. Die niet eens zozeer voor de toch regelmatig schijnende zon bedoeld was, maar vooral ook als bescherming tegen wind en vliegjes.

 

Ruimte genoeg?

De camping waar ik uiteindelijk terecht kwam, de stadscamping van Straubing, viel me eigenlijk niks tegen. Een drukte van belang was het niet, maar een voordeel was dat ik ver van de campingverlichting stond waardoor het ook ’s nachts toch wat donkerder werd dan ik op veel andere campings had ervaren. Ik had wel zin in een wandelingetje, en er moest ook nog gegeten worden, dus ik besloot naar de stad te gaan lopen. Een restaurant dat me uitnodigend aankeek zag ik niet, maar toen ik in het centrum een H&M zag dacht: er is vast ook een McDonalds. En jawel! Nou weten mensen die mij kennen wel dat ik niet zo’n Mac-er ben, maar ineens had ik er toch zin in. Kennelijk doet een mens soms rare dingen als hij ruim 1100 km heeft gefietst sinds hij van huis vertrok.

Onderweg tijdens de etappe van Straubing naar Irring (een kilometer of tien, twaalf vóór Passau) kwam ik deze plek tegen.

Langs de Donau

Ik kwam (voor mij) verrassend weinig scheepvaart tegen langs grote stukken van de Donau, veel minder dan ik bijvoorbeeld op de Rijn had gezien. Dat heeft er ongetwijfeld mee te maken dat er in de rivier op een aantal plaatsen waterkrachtcentrales zijn gebouwd, en de stuwen die dat met zich meebrengt maken de doorgang niet eenvoudiger, ook al zijn er altijd wel sluizen aanwezig. Dit is de stuw bij Passau.

IMG_1390

Stefansdom Passau

Stefansdom Passau

Passau is een tamelijk toeristische plaats, zelfs in dit naseizoen. Veel Amerikanen en mensen met Aziatische looks. Ook de Dom van Passau, net als die van Wenen naar de heilige Stephanus genoemd, was een populair bezichtigingsobject. Ook de bank waar je geld uit de muur kon trekken bleek een gewilde plaats om te bezoeken. Ik moest helaas aansluiten, zonder contant geld reizen is in dit deel van de wereld niet prettig. Op minder plaatsen dan in Nederland kun je met plastic geld terecht.
Het koor van mijn vrouw zou na het concert in Wenen ook hier in Passau nog een kort concert verzorgen, maar verwijzingen daarnaar heb ik niet kunnen ontdekken. Ik wist eerlijk gezegd ook niet waar het concert zou plaatsvinden.

De Donauradweg van Passau naar Wenen wordt geroemd om zijn schoonheid, en het eenvoudig te befietsen traject. Daar zou ik nu aan gaan beginnen!

Het eerste deel van het stuk viel eigenlijk wel een beetje tegen. Je rijdt op een fietspad direct naast een betrekkelijk drukke weg. Aan de andere kant heb je de Donau, dat is dan wel weer aangenaam. Ik deed een tijdje een wedstrijdje met een grote rondvaartboot. Die dingen houden nog een behoorlijk tempo aan. Ik reed ongeveer 20 km/u, en dat was ook ongeveer het tempo van de boot. Nadat hij twee binnenbochten voordeel had gehad gaf ik het op. Gelukkig was dat ook net het moment dat ik aan de overkant van de weg een Lidl zag, en dat kwam goed uit. Mijn proviand voor die dag was nog niet geregeld en zo kon ik zonder gezichtsverlies mijn achtervolging van de boot staken. (Niet dat er verder iemand was die hier getuige van was. ūüėČ )

Duits-Oostenrijkse grensEen kilometer of 25 na Passau was er weer een gedenkwaardig moment, ik stond op het punt om de grens naar Oostenrijk te passeren. Ik had wel wat meegekregen van de commotie rond de vluchtelingen die vanuit Oostenrijk naar Duitsland wilden, en ook dat de Duitsers de grens bij Salzburg al hadden gesloten. De dreiging hing in de lucht dat er meer grensovergangen zouden volgen.
Als je naar de grensovergang op de foto hier links kijkt vraag je je af waarom er niet veel meer van dit soort stille overgangen gebruik wordt gemaakt.

Als het er niet bij had gestaan had ik vooralsnog niet veel gemerkt van het feit dat ik nu in een ander land fietste. Misschien waren de automobilisten in Oostenrijk iets minder omzichtig t.o.v. fietsers, maar daar had ik later toch eigenlijk geen klachten over, dus het kunnen toevalstreffers geweest zijn.

Heen-en-weerVoor de laatste keer deze reis moest ik gebruik maken van een vaartuig om een rivier over te steken. Ik vond het meteen wel het schattigste bootje, en deed me denken aan het bootje van de Heen-en-weerwolf uit Pluk van de Petteflet. (Dat dat eigenlijk nergens op slaat zul je wel zien als je eens googelt op heen-en-weerwolf. Fiep Westendorp had er een heel ander beeld bij.)

Deze foto doet me dan weer denken aan Die Moldau (van Smetana), en dat zal ongetwijfeld ook nergens op slaan. Maar neem iemand zijn fantasie maar eens kwalijk. Ik vond het in elk geval een prachtig uitzicht.

 

 

Lekker plekje aan de Donau

Lekker plekje aan de Donau

Er waren dagen dat ik pas na een km of 70-80 last van ongemakken begon te krijgen, of dat ik het sowieso een beetje zat was. Deze dag, de dag waarop ik aan de Donauradweg tussen Passau en Wenen begon, was er een waarop ik na ongeveer 50 km al vond dat het einddoel wel na de volgende bocht mocht liggen. En dan was het dagtotaal van 73 km toch echt niet heel veel in vergelijking met andere dagen. Nou ja, ook dit soort dagen horen erbij. Doordat de afstand betrekkelijk kort was kon ik al tegen half vier aan het opzetten van mijn tentje beginnen. Het was lekker weer, en het was goed toeven op mijn stoeltje in de zon. ’s Avonds een hapje gegeten in het bijbehorende restaurant, en de twee pullen bier van elk een halve liter zorgden voor een goede nachtrust. Zij het dat uiteraard een nachtelijk bezoek aan het toilet daardoor onvermijdelijk was geworden.

IMG_1410En dan is er ineens het bord waarop je eindbestemming staat! Dat betekent toch vaak dat je wel een beetje in de buurt begint te komen. En inderdaad, op deze dag fietste ik ruim 100 km om bij de plaats Grein uit te komen, en daarvandaan was het nog slechts zo’n tweehonderd kilometer.
Ondanks de lovende woorden die je hoort over de Donauradweg (DRW) had ik op deze dag toch een stuk bij Linz te verwerken waar ik niet echt blij van werd. Een fietspad langs een zeer drukke weg waar voor mijn gevoel geen eind aan kwam. Pas toen de DRW rechts afboog naar de rivier, en de drukke weg de andere kant op werd het weer aangenaam.
In Grein trof ik voor de tweede maal mijn ‘Hongaarse vriend’. Op de camping, gerund door een van oorsprong Roemeense familie, bleek je ook te kunnen eten, en we besloten samen de maaltijd te genieten. Dat was een gezellige afsluiting van de dag. Een nadeel van de camping (ook genoemd in mijn reisgids) was dat hij vlak langs een vrij drukke weg was gelegen. Maar ’s nachts bleek dat best mee te vallen, en ’s morgens was ik toch altijd vroeg wakker. Voor een nachtje was het wel te doen. Het was overigens wel een heldere nacht waardoor het behoorlijk afkoelde. Met name bij het afbreken van de tent had ik daar veel last van: ijskoude handen. Maar gelukkig had ik geleerd van mijn reis naar Parijs vorig jaar, deze keer had ik wel handschoenen bij me. Door mijn handen onder de kraan te verwarmen en droog te maken met de blower kon ik in elk geval goed op pad.

Een ander ding waar ik onderweg naar Parijs leergeld mee had betaald was het aantal kilometers van de laatste dag. Naar Parijs was de laatste etappe 110 km geweest, maar toen moest ik nog naar de camping, een bonus van 20 km. Dat vond ik toen niet aangenaam.
Daarom besloot ik van de afstand die ik nog in twee dagen moest doen ruim 110 km op de eerste dag te doen zodat er voor het traject naar Wenen niet veel meer dan 70-80 km overbleef.

Ik vond het eerste stuk na Grein echt genieten.

IMG_1414IMG_1415Voor me zag het er uit zoals op het linkse plaatje, en als ik achter me keek op het plaatje rechts. Behalve ik kwam er nog een fietsend stel voorbij, en een enkele auto. Het was een mooie intieme sfeer.

 

En toen was daar Melk, het plaatsje waar dit prachtige klooster is gebouwd.

Stift Melk

Doordat het veel hoger ligt dan je aan de hand van de foto zou denken maakt ziet het er erg indrukwekkend uit. Het is mogelijk om het te bezoeken, maar daar had ik op deze dag eigenlijk geen tijd voor, vond ik toen. (Hier kom ik in de evaluatie nog op terug)

Het was de bedoeling om bij Traismauer te kamperen, er zouden volgens de gids zelfs twee campings moeten zijn. En toen ik op het toeristische bord bij de ingang van het plaatsje keek stond er daadwerkelijk een (1) aangegeven. Eerst fout gereden door een bord dat minstens verwarrend was opgesteld, vervolgens door een lokale jongedame nog eens de verkeerde kant opgestuurd, en toen maar weer teruggereden naar het reeds genoemde bord. Daar raakte ik aan de praat met een ook fietsende dame, alleen ging zij van hotel naar hotel. Haar bewondering voor mijn bagage, voor de door mij reeds afgelegde afstand en voor het feit dat ik uitsluitend kampeerde was erg groot. En terwijl ik met haar stond te praten kwam daar ineens mijn¬†Hongaarse vriend weer aangefietst. Die had het adres van de camping in zijn Garmin geprogrammeerd, en zo reden we via de kortst mogelijke route naar de camping. ūüôā Ach ja, dat had ik natuurlijk ook kunnen doen…

Na weer een frisse nacht brak dan toch¬†de laatste fietsdag aan. Ik had me door mijn kampeer-/fietsmaat bijna laten overtuigen dat het veel slimmer was om de camping bij Klosterneuburg te gebruiken in plaats van Wien West zoals ik steeds van plan was geweest. Onderweg heeft mijn dochter nog even op mijn verzoek via Google Maps bepaald wat de fietsafstanden waren van deze twee campings naar de Stefansdom in Wenen, een lekker centraal punt. Dat bleek nauwelijks iets uit te maken, beide iets van een kilometer of dertien. Toen was ik ‘om’. Niet alleen zou ik door naar Klosterneuburg te gaan¬†eerder bij een camping aankomen, ik hoefde er ook niet voor te klimmen, hetgeen voor Wien West wel het geval was. Klosterneuburg bleek ook nog eens zeer dicht bij een station te liggen.

Er stond een straffe oostenwind (= tegenwind) die ik op een gegeven moment goed zat was, maar de gedachte dat ik er bijna was gaf toch genoeg kracht om door te zetten. Op de camping aangekomen het tentje opgezet en even mijn rust genomen. Maar ik was er natuurlijk nog niet. Er was nog een dertiental kilometers te gaan voor ik daadwerkelijk naast de Dom van Wenen stond, het door mij bepaalde einddoel. Maar dat waren kilometers zonder bagage, dat fietste buitengewoon aangenaam!

Het was even zoeken naar die Dom, tussen alle hoge gebouwen zag je hem haast niet. En mijn Garmin wist wel waar het was, maar kon juist door die hoge gebouwen soms bijna zijn eigen positie niet bepalen. Bijna, want na wat heen en weer rijden was hij daar dan toch, en ik ook. ūüôā

 

Hiermee eindigt dit deel van mijn verslag. Er komt in elk geval nog een soort evaluatie, en wat statistieken. Wordt vervolgd!

Geplaatst in Algemeen, Fietsen, Naar Wenen | 4 Reacties

Fietsen naar Wenen, 21 september, Laudenbach

Nou mensen, ik had gedacht dat Duitsland vol zou staan met campings en eetgelegenheden waar WiFi beschikbaar zou zijn om geregeld iets over mijn wederwaardigheden te melden. Helaas dus. Maar vandaag trof ik het. In elk geval met het weer. Want hoewel er wel wat wolken tussen de bergen hingen toen ik vertrok, trokken die al snel weg, en toen bleef er een stralende dag over. Ik mag wel zeggen de eerste in de afgelopen 9 dagen. En voordat het gaat wennen weet weeronline me te vertellen dat er morgen weer de nodige nattigheid gaat komen. Ik maak me er maar niet druk over, het helpt niet, en het kan altijd nog meevallen. ūüôā
Ik had dat weerbericht beter eerder kunnen checken, want het was zulk heerlijk weer dat ik eindelijk eens een wasje kon doen. Mijn fietskleren wel te verstaan. En die zijn nu uiteraard kletsnat, en worden niet alleen voor morgen niet meer droog, maar waarschijnlijk ook de rest van de dag niet. Ik heb nog een reservesetje maar dat is minder fijn.

Even terzijde. Ik maak gebruik van mijn tablet om dit te tikken. Met een los toetsenbordje. Dat is op zich wel fijn, maar het stomme is dat hij wel autocorrect blijft doen. Dus ik moet donders goed blijven kijken wat er in de tekst terecht komt. Je kan het vast uitzetten, maar ik nu even geen zin om het uit te zoeken. Dan maar even ergeren.
(H√© he, ik kon het natuurlijk niet laten, en ik geloof toch dat ik weer de baas ben. ūüôā )

(Nog weer later blijkt er geen reden voor zelfgenoegzaamheid, ik heb er nog steeds last van)

Maar wat dus ook fijn is, dat is dat ik vandaag op een camping terecht ben gekomen waar je voor twee euro 24 uur mag internetten! Ik denk dat ik vannacht maar wakker blijf.
Ik kan nu mooi weer eens een blogje schrijven voor mijn trouwe volgers, maar het zal duidelijk zijn dat een dag-voor-dagverslag er even niet in zit.

Ik heb het de eerste dagen zo nu en dan wel zwaar gehad. Er was niet veel gekomen van voorbereidende fietstochten en ik had daar ook wel licht over gedacht. Maar tweemaal per dag 13 km woon-werkverkeer is natuurlijk niet te vergelijken met dagafstanden tussen de 80 en 100 km. En vooral de eerste helft van de eerste week heb ik behalve geregeld regen ook veel wind tegen gehad. Vermoeiend en soms ook ontmoedigend als je op een dijk langs de Rijn niet harder dan veertien km/u kunt.

Het toppunt qua regen viel toen ik op de camping bij Keulen stond. Ik was die dag al getrakteerd op veel neerslag, maar tegen de tijd dat ik bij de camping stond was het toch droog geworden. Het veld was echt helemaal doorweekt en het was moeilijk een niet al te zompig plekje te vinden. Dat leek gelukt, en terwijl ik de tent aan het inrichten was en ik bedacht dat ik wellicht toch nog even terug naar Keulen wilde fietsen (7 km) want daar had ik behalve de Dom (prachtige ramen, verder een pietsie somber) nog nauwelijk iets van gezien, begon het weer te betrekken. Het ging regenen en onweren, ik zocht mijn heil in de kookruimte op te camping en was vanaf die plek getuige van een bui zoals ik zelden gezien heb. Er viel in korte tijd veel, heel veel water. En wetende hoe zompig het veld al was voor de bui maakte ik me ernstig zorgen over mijn tent. Ik had er wel vertrouwen in dat hij van boven waterdicht zou zijn, maar hoe zat dat van onderen. Toen de regen eindelijk wegtrok ging ik de schade opnemen. Een plek waar ik de tent eerst wilde zetten was ondertussen een meer geworden. Bij mijn tentje leek het mee te vallen. Binnen in de tent voelde het wat klam, maar geen echte lekkage. Maar toen ik met de vlakke hand op het grondzeil duwde voelde ik het meteen. Er had zich ook onder mijn slaapverblijf een meertje gevormd. Zo kon ik niet gaan gaan slapen. Wat gedaan? Ik besloot de vier tassen uit de tent te halen, alle acht de haringen los te maken en met behulp van een buurman de tent op te tillen en naar het grondgebied van een caravan te verplaatsen. Dat lag wat hoger, en de mensen waren er toch niet. (En wat dan nog). Dit bleek goed te gaan. Handig een tentje dat een soort zelfdragende constructie is.

Na deze ervaring nam in de dagen daarna de buiigheid wat af. De fietservaring werd ook steeds beter. Ik merkte dat mijn gemiddelde snelheid begon te stijgen, en niet alleen door het afnemen van de wind. Het landschap langs de Rijn Was erg divers, veel over dijken gereden uiteraard, maar soms ook moest ik vanwege industrie aan de oever een stuk door de binnenlanden rijden. Dat maakte het wel zo divers. Hoewel er erg veel aan Romeinse en andere cultuur te zien Was heb ik daar in het begin maar deels wat van meegekregen. Je hebt niet zoveel zin om doornat een oude Romeinse muur te bewonderen. ūüôā
De laatste dagen ben ik vaker ook even van de route afgewerkt om fraaie plaatsjes te bekijken. Tot afgelopen zaterdag volgde ik het spoor van naamgenoot de Rijn (Rhein), daarna stapte ik bij Mainz over op de Main en sinds vandaag is het de Tauber wat de klok slaat.
Landschappelijk ben ik nu duidelijk in het meer heuvel-/bergachtige stuk van de route gekomen. Ik zag er wat tegenop, dat klimmen, maar hoewel er wel pittige stukken bij waren viel het me toch niet tegen.
Ik heb inmiddels 694 km afgelegd en moet er nog 769. Dus als ik morgen zo’n 40 km heb gefietst ben ik over de helft. Tot nu toe heb ik vooral stroomopwaarts gefietst, maar na overmorgen kom ik aan de Donaukant van de route (de rivier zelf duurt nog even) dus dan wordt er per saldo meer gedaald dan gestegen. Ik zie ernaar uit.

Dat was het voor nu, op naar de volgende camping met WiFi.

Geplaatst in Algemeen | 10 Reacties