Jaar: 2007 (page 1 of 5)

Mooi loopjaar

Bovenstaand geeft het overzicht van 3 jaar hardlopen. Ik kan je verzekeren dat ik ook vóór 2005 nog nooit meer dan 500 km gelopen heb, laat staan zoveel als het afgelopen jaar.
Op 26,5 km na zijn alle kilometers van 2007 op blote voeten gelopen. Alleen de afgelopen weken heb ik, omdat het vroor, twee keer op schoenen gelopen. Het gaat dus goed mag je wel zeggen, en wat mij betreft is het einde nog niet in zicht. Een gemiddelde van 100 km per maand is wel realistisch en haalbaar.

Mijn hardloopwensen voor het komend jaar zijn dus wel duidelijk. Ik wil mijn kilometrage geleidelijk aan nog wat opvoeren. Het belangrijkste is dat ik het leuk blijf vinden, en dat ik blessurevrij blijf. Daarnaast wil ik ook graag een aantal keren aan een wedstrijd gaan meedoen. Ik moet de wedstrijden een beetje met zorg kiezen, want het zou een beetje jammer zijn als ik de eerste de beste keer al sneuvel vanwege een te ruige ondergrond. In de loop van de tijd wordt dat vast minder belangrijk, maar nu nog niet.

Een eerste wedstrijd zou in april/mei kunnen plaatsvinden, en zou 10, maximaal 15 km kunnen zijn. Ik zal eens een leuke uitzoeken.

Ik woog vanmorgen 72,5 kg, en dat was vandaag een jaar geleden 78 kg. Dat is deels een kwestie van wat minder eten, maar die extra gelopen kilometers hebben er ongetwijfeld ook iets mee te maken. Het is me al zeker meer dan 10 jaar niet gelukt om onder de 70 kg te komen, maar misschien dat het er nu toch eens van gaat komen. Ondanks de berichten op het nieuws vanmorgen dat mannen boven de 50 juist wat langer leven met wat extra vet denk ik dat ik me net even wat prettiger voel als ik nog een kilo of twee kwijt ben. En bovendien, elke kilo die je kwijt bent hoef je met het hardlopen niet mee te nemen. 🙂

Capitulatie

Na veel peinzen en aarzelen heb ik vandaag de handdoek in de ring gegooid.
Afgelopen zondag twijfelde ik al, maar besloot het uiteindelijk toch op blote voeten te gaan proberen. De route zo uitgekiend dat ik naar verkiezing 8, 10, 12 km of nog meer kon lopen.
Het was enkele graden boven nul, maar wel een redelijk fris windje er bij. Dat maakte dat ik na 2 km ijskoude voeten had. Maar na nog eens 2 km begon mijn linkervoet aardig op temperatuur te komen, en toen ik op een punt in de route kwam dat de keuze was tussen 10 of 12 km en de langere route van 15 besloot voor het laatste te kiezen. Ook mijn rechtervoet begon namelijk weer tekenen van leven te vertonen. Daar had ik geen spijt van, ondanks de kou voelden mijn voeten zelfs vrij aangenaam. Uiteindelijk 15 km gelopen. Ik was erg tevreden, maar vond het wel wat, dat ik bijna de helft met een nogal koude rechtervoet had gelopen.

Toen het vandaag dan ook de gehele dag onder nul bleef ( ik kijk altijd op de site www.geenweer.nl van mijn collega Elmar, die woont in Brandwijk, en dat is dichtbij genoeg om als uitgangspunt te gebruiken) begon ik steeds minder zin te krijgen om op blote voeten te gaan hardlopen. Het stomme alleen is dat als je het dan al zo lang doet, dat je het dan jammer vindt om dat stramien te onderbreken. Ik doe het alleen voor mezelf, maar je hoort als het ware stemmetjes van anderen in je hoofd die je wel een watje zullen vinden. Geen idee wie hoor, de meeste mensen die ik er over spreek vonden mijn koude route van afgelopen zondag volgens mij al gekkenwerk.

Uiteindelijk vond ik het bijhouden van mijn conditie belangrijker dan de stemmetjes in mijn hoofd, ik ben gezwicht voor de schoenen.
Met mijn Puma H-Streets aan mijn voeten ging ik op pad, geen idee hoe ver ik zou gaan. Tenslotte wist ik niet of ik ook last van die schoenen zou gaan krijgen. Maar een ding was me duidelijk: ik wilde wel graag weer eens over de Wantijdijk lopen, want daar loop ik op blote voeten niet graag, is me nog net een beetje te ruig. Vanaf de Wantijdijk kun je het eigenlijk net zo lang maken als je wilt. Uiteindelijk liep het zo lekker dat ik via de Kop van het Land over de Zeedijk en de Zuidendijk en de Oudendijk weer in de bebouwde kom van Dordrecht kwam. Toen ik weer thuis was (nog net voor het donker) had ik er 16,5 km op zitten. Met een gemiddelde snelheid van 10,4 km/u, ofwel een tempo van 5’47" per km was ik behoorlijk snel.

In het begin had ik geen last van mijn schoenen. Heerlijk warme voeten! (Een collega vertelde dat hij met dit weer zelfs met schoenen aan nog koude voeten had, daar kan ik me niks bij voorstellen, maar goed mensen zijn verschillend, dat blijkt wel.) Maar na een km of tien kreeg ik last van zweterige voeten en had ik het idee dat ik wel eens blaren zou kunnen krijgen. Uiteindelijk was dat er maar een, dus het viel mee.

Ik ben nu wel moe, het wordt tijd om naar bed te gaan!

Frisjes

Sinds de laatste keer dat ik hier schreef alweer vijf keer getraind. Even een korte samenvatting.
Vrijdag de 7de een betrekkelijk kort loopje van 8,6 km. De bedoeling was heel rustig, maar op de een of nadere manier ging ik toch weer sneller dan ik bedoeld had. Net een beetje sneller dan 10 km p/u, en dat is voor mij boven gemiddeld.
Op zondag een duurloop van 15 km. De straten waren nat, en het waaide hard, daardoor duurde het even voor mijn voeten op temperatuur waren. Kwam uiteindelijk helemaal goed, en heel lekker gelopen.
Dinsdag was het inmiddels een stuk kouder geworden. Een graad of vier. Ik besloot te gaan lopen op de baan, maar die was kletsnat, en dat in combinatie met de wind leverde ijskoude voeten op. Ik ging van huis met het idee 8-10 km te gaan lopen, maar ik had er na vijf km helemaal tabak van. Ik was er wel een beetje depri van, want de winter is nog niet eens echt begonnen.
Donderdag, gisteren dus, bleek wel dat nattigheid een belangrijke factor is. Het was maar een paar graden boven nul, maar de straten waren droog, en ook de wind was gaan liggen. De eerste twee km waren mijn voeten behoorlijk fris, maar tussen de 2-3 km begonnen ze wonderlijk genoeg ineens warm te worden. Ongeveer tegelijk met mijn handen, die ik tot dan toe in mijn mouwen verstopt had gehouden. In totaal 8,6 km gelopen, ik twijfelde vlak bij huis zelfs of ik er niet nog wat aan zou plakken, maar besloot dat niet te doen.
Vandaag weer wezen lopen (ja, ik was vrij, dat maakt het makkelijker), deze keer mijn loopje van 12 km. Het was een graad warmer nog dan gisteren, dus het ging prima.

Al met al is het natuurlijk nog niet echt winter, dus als de temperatuur onder de nul gaat zakken ga ik wel iets aan mijn voeten trekken denk ik, maar in deze omstandigheden, die volgens het KNMI nog wel even aanhouden, kan ik het nog wel even volhouden.

De jaarstand qua kilometers is inmiddels op 950,5 terecht gekomen. De 1000 komt steeds meer in zicht!

Sneller

Ik loop al weer wat trainingen achter zie ik.
Vorige week dinsdag heb ik weer eens dankbaar gebruik gemaakt van het feit dat ik (nog…) zo dicht bij mijn werk woon. Ik wist dat ik door een afdelingsoverleg te laat thuis zou zijn om nog bij daglicht te kunnen lopen, dus ben ik rond half elf naar huis gegaan, en heb mijn gebruikelijk 12km rondje gelopen. Daarna weer naar mijn werk en wat langer doorgegaan dan normaal.

Donderdagochtend heb ik meegeholpen om het podium op te bouwen van Merwe’s Oratorium Vereniging. Daar is mijn vrouw lid van, en sinds een half jaar ongeveer ben ik lid van de podiumcommissie. Leuk werk, alleen een beetje onhandig dat ik de laatste maanden last heb van een tenniselleboog, zeg maar een RSI-symptoom, en dat is bij het sjouwen niet echt handig. Vrijdagavond was de uitvoering (Ein Deutsches Requiem van Brahms) en daar heb ik erg van genoten. Ik ken het nog niet zo goed, maar ik ga het wel steeds mooier vinden.

Zaterdagochtend moest het podium uiteraard ook weer worden afgebroken, en het moest, samen met de onderdelen die deze keer niet gebruikt zijn, worden overgebracht naar een nieuwe opslagplaats. Van half negen tot ongeveer twee uur non stop bezig geweest, dus enigszins moe was ik wel. Maar toch niet moe genoeg, want na thuiskomst heb ik ook nog wat hardgelopen. Een stukje van 8,6 km, niet veel voor mijn doen, maar ik vond het wel genoeg. Ik had wonderlijk genoeg wat last van gevoelige voeten, en daar heb ik echt geen verklaring voor kunnen bedenken.

Zondagmiddag mijn hoop opgegeven dat het nog droog ging worden, en toch maar op pad gegaan. Stromende regen die uiteindelijk toch minder werd, op het laatst zelfs droog, en wat blauwe plekken in de lucht. De eerste paar kilometer koude voeten, en de laatste ook, maar daartussen (het grootste stuk dus) voelden ze prima. Twaalf kilometer.

Dinsdag vond ik het weer eens tijd worden om op de atletiekbaan te lopen. Dat heeft als voordeel dat je ook in het donker zonder risico kunt lopen, het nadeel is dat hij lang nat blijft, en dat was in combinatie met de frisse wind aan de koele kant. Toch ging het wel goed: eerst 3 km inlopen (gem. 10 km/h, 6 min./km) daarna 15 X 200m intervals, afgewisseld met 200m wandelen/dribbelen/wandelen, kortom, zoals Klaas Lok het graag ziet, en uiteindelijk weer afgesloten met 3 km uitlopen. In totaal dus weer twaalf kilometer, dat lijkt zo’n beetje de standaard te worden.

Vandaag had ik een vrije dag, al ben ik nog wel een paar uur op mijn werk geweest voor een klusje dat ik gisteren niet rond kreeg (van half zeven to half negen, zo merk je het bijna niet). De dag wordt besteed aan het op orde brengen van de administratie, maar natuurlijk ook aan hardlopen. Meestal kun je dat ‘hard’ wel met een korreltje zout nemen, maar vandaag heb ik mezelf overtroffen, want ik liep de twaalf km in gemiddeld 5’50" min/km, en dat is in absolute zin niet hard, maar voor mij wel. Overigens weer de hele tijd regen, en tot op mijn huid kletsnat thuisgekomen. Toch eens op zoek naar een regendicht jack, want dit is niet fijn meer.

Met deze twaalf km is mijn jaarstand op 901,3 kilometer gekomen, en als het weer niet winterser wordt gaat het zomaar mogelijk worden om dit jaar aan de 1000 te komen. Ik ben nog nooit boven een jaarstand van 530 km uitgekomen, dus dit ziet er wel heel leuk uit.

Ik ben er nog steeds niet uit wat ik zal doen als het toch winter wordt. Misschien toch maar stukjes lopen op mijn Puma’s, maar het voelt niet prettig. Ik kan misschien ook wel (geiten-)wollen sokken nemen en daar leren zooltjes onder naaien, dat benadert het blotevoeten idee nog het meest. Vroeger maakte mijn moeder zo sloffen, als ik het me goed herinner (toch?), maar ik weet niet of die zooltjes nog te koop zijn. Ik zal eens bij een schoenmaker informeren.

Elementen

Nadat ik op dinsdag 11,6 km (als gevolg van een domme vergissing liep ik niet twaalf km zoals ik dacht, maar een rondje op de atletiekbaan minder, en dus kwam ik 400m te kort) en op donderdag 8,6 km had gelopen (deze keer waren het wegkilometers), dacht ik dat het me nu eindelijk weer eens zou lukken om 4 keer in de week te trainen. Vrijdag kwam echter erg slecht uit, en op zaterdag voelde ik me nogal gammel, beetje hoofdpijn, beetje rillerig, dus ik vreesde ook al voor de zondag.

Ik werd gisteren echter redelijk fris wakker, nog een klein beetje hoofdpijn, maar die verdween al snel, en verder goed genoeg om op pad te gaan. Toch bleef ik het wat uitstellen, het was zo’n zondag die maar traag op gang wou komen, en het was uiteindelijk ’s middags kwart voor vier toen ik met mijn jekkie aan, en pet in de binnenzak op pad ging. Er was al geregeld een buitje gevallen, dus een beetje bescherming wou ik toch wel bij me hebben. Na een kilometer of vier was ik op de Zuidendijk op het punt waar ik via de Meeuwesenweg kon doorsteken naar de Zeedijk, iets wat ik al lang niet meer gedaan had, en ik had eigenlijk wel zin in een extra omweg.

Op twee dingen had ik niet gerekend, hoewel het in beide gevallen niet om een verrassing kon gaan. Het eerste was dat ze begin dit jaar bezig waren geweest om de Zeedijk van een nieuwe laag pek met steentjes te voorzien. Die steentjes waren wel al voor een deel in de teer gereden, maar het oppervlak was evenzogoed nog wel vrij ruw. Ik kon het echter toch wel goed hebben, en het enige vervelende was dat ik gedurende de ruim drie km tot aan de Kop van het Land geregeld het gevoel had dat er een scherp steentje onder mijn linkerhiel zat, maar als ik dan voelde zat er niks. Dat was nog tot daaraan toe, het gebeurt wel vaker, en dan is het steentje er gewoon al afgevallen voor je het aanraakt. Maar het was nu telkens precies dezelfde plek.

Het andere waar ik niet goed op gerekend had was dat het snel donker aan het worden was. Deels door het tijdstip van de dag natuurlijk, maar dat proces werd extra ondersteund door een grote partij donkere wolken. Daar begon nog weer eens een kilometer of twee later een flinke bak met water uit te vallen, vergezeld door flinke windstoten die me soms bijna het gevoel gaven bijna van de dijk af geblazen te worden.
Eigenlijk was het best wel leuk, maar ik begon me op dat moment ook te realiseren dat ik wel wat later was dan ik van tevoren bedoeld had, en dat ze thuis misschien inmiddels ongerust aan het worden waren. Ik bedacht dat het misschien toch wel een goed idee zou zijn om bij langere afstanden door wat meer afgelegen gebieden een mobiel bij me te hebben. Dan had ik in dit geval een bericht van vertraging hebben kunnen  doorgeven, en bovendien ben je dan ook niet zo hulpeloos als je onverhoopt je enkel verzwikt.

Uiteindelijk lekker uitgewaaid en doorregend thuisgekomen, alwaar men nog niet aan ongerust zijn toegekomen bleek. Iets minder dan 15 kilometer gelopen in ongeveer 1h40′, dat is ook voor mijn doen wel langzaam, maar de omstandigheden speelden een rol. Ik was erg content.

Inmiddels ben ik er ook achter wat de stekende gevoel bij mijn hiel was. Nadat ik vandaag het plekje geregeld weer gevoeld had, en ook ontdekte dat er een klein wondje zichtbaar was wat een beetje gevoelig was als ik er op drukte, was het me al wel duidelijk dat er ‘iets’ in zat. Na vanavond gedoucht te hebben, o.a. om de huid zachter te maken, wist ik er met een naald voorzichtig een piepklein stukje kiezel, hooguit 2 mm, uit te vissen. Tja, dan roept iedereen ‘kijk je wel uit voor glas’, maar uiteindelijk krijg je dan een minikiezeltje in je voet. Ik kan er nu weer gewoon op staan zonder vervelend gevoel, dus niets staat in de weg om morgen weer lekker te gaan trainen.

1000!

Een poosje mijn blog verwaarloosd. Excuses aan de trouwe bezoekers.
De afgelopen weken was het niet altijd gemakkelijk om aan de loopkilometers te komen. Dat wordt deels veroorzaakt door de verminderde hoeveelheid daglicht (ik loop bij voorkeur niet in het donker) en deels door drukke bezigheden op het werk en thuis. Toch lukt het meestal nog wel om ongeveer 2 keer in de week te lopen. De laatste weken 12 km op een doordeweekse dag, en een kilometer of 15 op zondag. Vorige week is het eindelijk gelukt om tien mijl (16,1 km) te lopen, en gisteren was een historisch moment: ik overschreed de 1000km grens. Sinds september vorig jaar dus meer dan 1000 km op blote voeten gelopen. Ik vind het zelf best wel indrukwekkend. 🙂

En ik moet zeggen, het gaat best wel goed. Neem nou gisteren. Om kwart voor acht opgestaan, en vastgesteld dat het net niet vroor. Dat leek me wat te gortig, en aangezien de verwachtingen waren dat de temperatuur nog wel tot een graad of 6-7 zou stijgen rustig afgewacht. Om een uur leek het me een mooi moment om op pad te gaan. Het was fris, maar zonnig en met name op de stukken van de route waar de zon al een poos geschenen had voelde de weg lekker aan. In eerste instantie had ik meer last van koude handen dan van koude voeten.

Toen ik vertrok had ik nog geen idee hoeveel ik zou gaan lopen. Een kilometer of tien zou wel moeten kunnen, maar ik sloot niet uit dat het ook wel meer kon worden. Het liep lekker, en toen ik de keuze moest maken tussen 10 km of meer besloot ik de langere route te nemen. Uiteindelijk heb ik 15 km gelopen, en het is dat ik de laatste kilometer wat last van mijn rechterknie kreeg, maar anders was het een perfecte training geweest. Die knie werd hoofdzakelijk veroorzaakt doordat ik te snel ging. Ik ging al gauw een halve kilometer per uur sneller dan anders en dat moet ik beter opbouwen.
Mijn voeten daarentegen hielden zich perfect, en ook het plekje waar ik een paar weken geleden had zitten peuteren is weer keurig helemaal dichtgegroeid en veroorzaakt geen pijn meer.

Soms geen licht

Afgelopen dinsdag 12 km gelopen, vandaag ruim 15. Ik loop niet zo rap, maar de afstanden worden wel groter, en dat is voorlopig prima. Vanmorgen zei het weerbericht op Teletext dat het in de loop van de dag kon gaan plenzen, en als je dan toch een vrije dag hebt zou het wel stom zijn om dat dan maar af te wachten. Dus om kwart voor negen ging ik op pad. De eerste kilometer frisse voeten door de natte straten, maar daarna ging het prima. Ik was uiteindelijk wel blij dat ik thuis was, want ik begon wel wat moe te worden. Ik denk dat ik de 16 van zondag en de 12 van dinsdag toch nog niet helemaal goed verwerkt had. Als  het er van komt loop ik zaterdag nog een klein stukje, en dan zondag pas weer een langere afstand. Dat moet dan wel ’s morgens gebeuren, want ’s middags vieren we de verjaardag van mijn vader.

Sinds vorige week dinsdag hebben we gezeur met de auto. De zekering van de remlichten brandt steeds door, en we komen er maar niet achter waar het in zit. Ik heb mijn auto sinds begin dit jaar in onderhoud bij "Albert" in de straat hierachter. Aardige man, en redelijke rekeningen. Maar ook Albert heeft het euvel nog niet gevonden. Hij heeft al van alles geprobeerd, maar het wonderlijke is ook dat het bij hem nog maar een keer fout is gegaan. Hij had uiteindelijk bedacht dat het mogelijk de schakelaar voor de remlichten, of de schakelaar voor de achteruitrijlichten zou kunnen zijn. Hij kon afgelopen week echter niet aan nieuwe schakelaars komen. Omdat zijn sterkste verdenking uitging naar de achteruitrijlichtenschakelaar (scrabble!) heeft hij die voorlopig ontkoppelt. Inmiddels is de zekering echter weer kapot gegaan dus ook die hypothese is in rook opgegaan.
Zelf ben ik inmiddels op het spoor gaan zitten van de aansluiting van het ‘stopcontact’ bij de trekhaak. IK heb zojuist een van de draden die vanuit de rechterlampenunit naar dat  stopcontact lopen doorgeknipt. Nu werken de remlichten nog, maar hoe lang zal het duren? Het vervelende is dat je zo een beetje de hele auto moeten demonteren om de draden vanuit het zekeringenkastje te kunnen volgen naar de diverse stroomverbruikers, want ja, in principe kan het overal zitten. Zo’n complete verbouwing zit je ook niet echt op te wachten.
Wordt vervolgd…

Peuteren

Het was me al een tijdje opgevallen dat ik onder de rechtervoet een donker plekje had zitten, onderhuids. Ik dacht dat het een splintertje van het een of ander was, maar het deed verder geen pijn, dus ik heb het een tijdje zo gelaten. Zaterdag was ik het ineens zat, en nadat ik gedoucht had, en de huid dus wat zachter was, heb ik een naald gepakt en ben een beetje gaan peuteren. Toen ik eenmaal een beetje huid had weg geschraapt kon ik nog steeds niet goed zien wat het nou eigenlijk was en heb het verder maar zo gelaten. Het einde van het liedje was dat ik nu een voet had met nog steeds een donker plekje, maar ook met een gevoelig gaatje in de huid. Sufferd.

Toen ik gisterochtend een tweede poging wilde doen om 10 mijl (16,1 km) te lopen (nadat dat vorige week niet gelukt was) zat ik dus wel even naar dat plekje te kijken. Misschien toch maar even afplakken met een stukje leukoplast. Zo gezegd zo gedaan. Zou dat blijven zitten? Nou, ik dacht van wel, en anders zou ik het wel voelen en dan moest ik maar kijken wat ik zou doen.

Om kwart voor negen ging ik van huis. Even getwijfeld over de kleding, maar het was volgens teletekst een graad of 9 en vrijwel windstil, dus uiteindelijk toch maar voor de short gekozen. Verder een hemd en een shirt met korte mouwen. Dat bleek een prima keuze te zijn.
De eerste kilometer was het wat fris aan de voeten, vooral op plekken waar natte bladeren lagen, maar echt hinderlijk was het niet, en verder had ik er geen last van. De bedoeling was dus 16,1 km, en dat is ook helemaal gelukt. Het grootste deel van het traject lukte het me om ontspannen te blijven lopen, voorbij het 10 km punt waren wat stukken waar erg veel bladeren (met stelen) op de grond lagen, en dat voelde niet altijd even lekker. Het vervelende van bladeren is echter vooral dat je niet kan zien wat er onder ligt. Afijn, nog een paar weken, en dan hebben we dat grotendeels weer achter de rug.

Toen ik weer thuiskwam ontdekte ik dat de leukoplast onder mijn voet helemaal verdwenen was. Ik heb niet gemerkt waar dat gebeurd zou moeten zijn, dus veel last heb ik er niet van gehad. Ik was wel licht euforisch dat het me eindelijk gelukt was om de 10 mijlsgrens te slechten. De volgende barrière is de halve marathon, maar dat zal nog wel een poosje duren.

De komende week heb ik twee dagen vrij gepland, de dinsdag en de donderdag. Ik heb nog veel te veel vrije dagen en ook nog wat uren te compenseren. Er is thuis nog genoeg te doen, en verder kan ik op deze dagen natuurlijk mooi zonder problemen mijn loopkilometers maken.

Pfff

Gisteren een loopje van bijna 8,5 km gedaan, voornamelijk omdat het na disndag niet meer gelukt was om nog te lopen. In een ideale week loop ik 4 keer, maar daar zijn er niet veel van. In die ideale week loop ik dan op dinsdag, donderdag, vrijdag en zondag. Op dinsdag lukt bijna altijd wel, maar op de een of andere manier schieten de donderdag en vrijdag er gauw bij in. Omdat dat deze week dus ook gebeurd was ben ik uitgeweken naar de zaterdag, maar inmiddels weet ik ook dat ik het op zaterdag niet te gek moet maken wil ik op de zondag ook nog een langere loop kunnen doen. Vandaar dus gisteren ‘slechts’ 8,4 km.
Vanmorgen kon ik dankzij de wintertijd een beetje uitslapen, en toch ‘vroeg’ naar buiten. Even voor achten stond ik klaar voor mijn geplande loop van 16 km. Ik wilde nu eindelijk wel eens de 10 mijlgrens passeren.

Dat liep anders. Het werd eigenlijk zelfs een vervelende training. Ik heb al een tijdje een beetje last van mijn linkerachillespees. Meestal zakt het na verloop van tijd wel weer weg, en ook deze keer gebeurde dat. Vervelender was dat ik last kreeg van ‘geschuurde tepels’ en ook ter hoogte van mijn dijen (om het kuis uit te drukken) ontstonden schuurplekken.
Bij een elegant sprongetje om van het fietspad op de stoep te komen verstapte ik me enigszins en even was ik bang dat ik met een verstuikte enkel moest zien thuis te komen. Na een paar keer diep zuchten probeerde ik weer voorzichtig verder te lopen, en ik mag wel zeggen dat ik er mooi mee ben weggekomen.

Na ruim 10 km werd het me duidelijk dat ik vandaag geen 16 km ging lopen. Mijn voeten begonnen steeds gevoeliger te worden, en het klinkt voor een willekeurige lezer van dit verhaaltje wellicht volstrekt normaal in de oren dat je zere voeten krijgt van hardlopen met je blote voeten op straat, maar eigenlijk gebeurt dat tegenwoordig niet veel meer.
In Dubbeldam aangekomen besloot ik een kortere route te nemen. Het nadeel van de kortere route was wel dat ik er een wat ruwere ondergrond voor in de plaats kreeg, dus uiteindelijk is het maar de vraag of de 14,5 km die ik nu liep wel minder een slijtageslag was dan de 16 die ik gepland had.

Al met al gaf de gelopen afstand wel voldoening, maar de moeite die het me kostte was niet echt fijn. Misschien wel goed voor het trainen van de ‘hardheid’, maar lollig is anders.

Uiteindelijk deze week bijna 35 km gelopen, en dat is toch niet slecht.

aziatisch hurken

De dagen worden weer frisser. Het is overigens heel goed mogelijk dat het volgende week zomaar ineens weer 15 graden is, maar de trend is natuurlijk wel naar beneden. Ik ben benieuwd of ik deze keer in de koude seizoenen meer kan verdragen dan vorig jaar. Het is wel een kwestie van meer opletten, want door de lagere temperaturen kan de gevoeligheid van de voeten afnemen, en daardoor kun je misschien te laat merken dat je bezig bent om blaren op te lopen.

Vandaag was van al dit soort droefenis geen sprake. Toen ik vanmiddag ging lopen zal het een graad of tien geweest zijn, en de zon scheen er lustig op los. Stukken weg die in de zon gelegen waren voelden aangenaam aan de voeten, maar de schaduwstukken waren wel koeler, maar niet koud. Het is in dit jaargetijde altijd lastig om te bedenken wat je aan zal trekken, maar met mijn lange tight, hemd, en daar overheen een shirt met korte mouwen had ik goed gegokt. Ik heb het beslist niet koud gehad. De zon staat wel erg laag, en als je hem recht in je snufferd hebt is het moeilijk om goed voor je uit te blijven kijken. Ik had eigenlijk een zonnebril bij me moeten hebben.

Het lopen ging prima. Omdat ik 14 dagen niet gelopen had (andere activiteiten in de weekends, een dagcursus vorige week bij mijn ex-werkgever Oracle, en soms ook geen zin) wilde ik het een beetje rustig aan doen. Een kilometer of acht, tien leek me meer dan genoeg. Al lopend merkte ik dat het toch wel erg lekker ging, en toen ik ook nog bedacht dat ik eigenlijk voor een groot deel de route van 14 dagen gelden aan het lopen was, maar dan in omgekeerde richting, besloot ik dan ook de rest maar te lopen. En zo had ik dan uiteindelijk 12 kilometer achter de kiezen. Ik heb er erg van genoten.

Bij de barefootrunners-groep las ik van de week dat iemand zijn spieren had opgerekt door net zo lang te oefenen tot hij een zogenaamde "asian squat", een aziatische hurkhouding, kon aannemen. Die squat ziet er ongeveer zo uit, en het kenmerkende zit hem dus in de voeten die plat op de grond staan.

Ik ben dat ook eens gaan proberen, want ik merk wel dat de spieren er niet soepeler op worden, dus een beetje extra oefening kan geen kwaad. Dat is nog niet zo eenvoudig, voor mij niet althans, maar het gaat al een beetje beter dan een week geleden, dus misschien is er nog hoop.

Er is trouwens ook nog een grappig filmpje op YouTube te vinden over dit onderwerp. Nou ja, ik vind het grappig, zie maar .

« Oudere berichten

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑