Maand: oktober 2007

Pfff

Gisteren een loopje van bijna 8,5 km gedaan, voornamelijk omdat het na disndag niet meer gelukt was om nog te lopen. In een ideale week loop ik 4 keer, maar daar zijn er niet veel van. In die ideale week loop ik dan op dinsdag, donderdag, vrijdag en zondag. Op dinsdag lukt bijna altijd wel, maar op de een of andere manier schieten de donderdag en vrijdag er gauw bij in. Omdat dat deze week dus ook gebeurd was ben ik uitgeweken naar de zaterdag, maar inmiddels weet ik ook dat ik het op zaterdag niet te gek moet maken wil ik op de zondag ook nog een langere loop kunnen doen. Vandaar dus gisteren ‘slechts’ 8,4 km.
Vanmorgen kon ik dankzij de wintertijd een beetje uitslapen, en toch ‘vroeg’ naar buiten. Even voor achten stond ik klaar voor mijn geplande loop van 16 km. Ik wilde nu eindelijk wel eens de 10 mijlgrens passeren.

Dat liep anders. Het werd eigenlijk zelfs een vervelende training. Ik heb al een tijdje een beetje last van mijn linkerachillespees. Meestal zakt het na verloop van tijd wel weer weg, en ook deze keer gebeurde dat. Vervelender was dat ik last kreeg van ‘geschuurde tepels’ en ook ter hoogte van mijn dijen (om het kuis uit te drukken) ontstonden schuurplekken.
Bij een elegant sprongetje om van het fietspad op de stoep te komen verstapte ik me enigszins en even was ik bang dat ik met een verstuikte enkel moest zien thuis te komen. Na een paar keer diep zuchten probeerde ik weer voorzichtig verder te lopen, en ik mag wel zeggen dat ik er mooi mee ben weggekomen.

Na ruim 10 km werd het me duidelijk dat ik vandaag geen 16 km ging lopen. Mijn voeten begonnen steeds gevoeliger te worden, en het klinkt voor een willekeurige lezer van dit verhaaltje wellicht volstrekt normaal in de oren dat je zere voeten krijgt van hardlopen met je blote voeten op straat, maar eigenlijk gebeurt dat tegenwoordig niet veel meer.
In Dubbeldam aangekomen besloot ik een kortere route te nemen. Het nadeel van de kortere route was wel dat ik er een wat ruwere ondergrond voor in de plaats kreeg, dus uiteindelijk is het maar de vraag of de 14,5 km die ik nu liep wel minder een slijtageslag was dan de 16 die ik gepland had.

Al met al gaf de gelopen afstand wel voldoening, maar de moeite die het me kostte was niet echt fijn. Misschien wel goed voor het trainen van de ‘hardheid’, maar lollig is anders.

Uiteindelijk deze week bijna 35 km gelopen, en dat is toch niet slecht.

aziatisch hurken

De dagen worden weer frisser. Het is overigens heel goed mogelijk dat het volgende week zomaar ineens weer 15 graden is, maar de trend is natuurlijk wel naar beneden. Ik ben benieuwd of ik deze keer in de koude seizoenen meer kan verdragen dan vorig jaar. Het is wel een kwestie van meer opletten, want door de lagere temperaturen kan de gevoeligheid van de voeten afnemen, en daardoor kun je misschien te laat merken dat je bezig bent om blaren op te lopen.

Vandaag was van al dit soort droefenis geen sprake. Toen ik vanmiddag ging lopen zal het een graad of tien geweest zijn, en de zon scheen er lustig op los. Stukken weg die in de zon gelegen waren voelden aangenaam aan de voeten, maar de schaduwstukken waren wel koeler, maar niet koud. Het is in dit jaargetijde altijd lastig om te bedenken wat je aan zal trekken, maar met mijn lange tight, hemd, en daar overheen een shirt met korte mouwen had ik goed gegokt. Ik heb het beslist niet koud gehad. De zon staat wel erg laag, en als je hem recht in je snufferd hebt is het moeilijk om goed voor je uit te blijven kijken. Ik had eigenlijk een zonnebril bij me moeten hebben.

Het lopen ging prima. Omdat ik 14 dagen niet gelopen had (andere activiteiten in de weekends, een dagcursus vorige week bij mijn ex-werkgever Oracle, en soms ook geen zin) wilde ik het een beetje rustig aan doen. Een kilometer of acht, tien leek me meer dan genoeg. Al lopend merkte ik dat het toch wel erg lekker ging, en toen ik ook nog bedacht dat ik eigenlijk voor een groot deel de route van 14 dagen gelden aan het lopen was, maar dan in omgekeerde richting, besloot ik dan ook de rest maar te lopen. En zo had ik dan uiteindelijk 12 kilometer achter de kiezen. Ik heb er erg van genoten.

Bij de barefootrunners-groep las ik van de week dat iemand zijn spieren had opgerekt door net zo lang te oefenen tot hij een zogenaamde "asian squat", een aziatische hurkhouding, kon aannemen. Die squat ziet er ongeveer zo uit, en het kenmerkende zit hem dus in de voeten die plat op de grond staan.

Ik ben dat ook eens gaan proberen, want ik merk wel dat de spieren er niet soepeler op worden, dus een beetje extra oefening kan geen kwaad. Dat is nog niet zo eenvoudig, voor mij niet althans, maar het gaat al een beetje beter dan een week geleden, dus misschien is er nog hoop.

Er is trouwens ook nog een grappig filmpje op YouTube te vinden over dit onderwerp. Nou ja, ik vind het grappig, zie maar .

Woef

Vanmiddag is de monteur van de KPN geweest. Gisteravond deed de vaste telefoon het ineens niet meer, en aangezien het een beetje klonk alsof een verbinding niet goed beeindigd was vertrouwde ik het niet helemaal. Ik had niet veel zin om een rekening te krijgen van gesprekken die volgens KPN dagen geduurd zouden hebben.
Ik bellen met het gratis (!) servicenummer. De dame die ik na het doorlopen van het telefoonmenu vrij snel aan de telefoon kreeg kon inderdaad vaststellen dat er een storing op de lijn zat. Ze verzocht me daarna om de apparatuur los te koppelen, want dan wilde ze nog een keer meten. Dat gaf geen verschil. Er moest maar een monteur gaan kijken.
Vanmorgen belde hij al, en in overleg besloten dat hij eerst nog even ging eten (hij zou tussen 12 en 2 komen) en daarna zou hij er rond 13.00 uur zijn.
De monteur was keurig op tijd. Meten, kijken. Het was nog niet meteen duidelijk of de storing binnen of buiten zat. Hij ging ook nog eens even kijken vlak bij het politiebureau, daar werden alle aansluitingen van onze wijk geregeld. Dat bleek ook niet veel op te leveren. Hij kon uiteindelijk vaststellen dat hij met de aansluiting in ons huis een meter of 9 ver kon ‘kijken’ op de lijn, dus daar ergens zou de kink moeten zitten. Er zal dus in de tuin gegraven moeten worden! Dat wou hij morgen maar komen doen, hij kon het fysiek niet aan om het vandaag nog uit te voeren. (Dat klinkt misschien lulliger dan ik het bedoel.)
Hij was wel zo vriendelijk om mijn wat krakkemikkige ADSL aansluiting (die ik een paar jaar geleden al gemaakt had, en die tot op heden behoorlijk functioneerde) te verbeteren. Je loopt nu wat minder risicio dat de ADSL eruit ligt als je in de kelder tegen de kabel aan loopt.

Tja, en toen was het half drie en vond ik het eigenlijk niet meer zo de moeite om nog naar mijn werk te gaan. Al was het alleen maar omdat ik ook nog wilde gaan lopen, en als ik dan nog eerst naar mijn werk zou gaan kwam het daar mogelijk niet meer van.
Het was weer lekker korte broeken weer, en welgemoed ging ik op pad. Ik besloot om dezelfde 12 km te gaan lopen die ik de afgelopen 2 weken al drie keer had gedaan. Het gekke is dat ik bij het vertrekken soms denk "allemachtig, moet ik nou echt zo nodig 12 km gaan lopen", maar als ik dan eenmaal onderweg ben en de spieren beginnen wat warm te lopen is dat gevoel al gauw weg.
Ik had al snel in de gaten dat ik voor mijn doen behoorlijk doorliep, en ik besloot maar eens te kijken waar het schip zou stranden. Het 5 km punt passeerde ik ruim 4,5 minuut sneller dan de snelste keer tot nu toe.
Na een km of 6, bij het passeren van het spoorviaduct in de Stadspolderring werd ik ineens belaagd door een grote hond. Hij blafte niet en ook beet hij niet, maar het voelde wel bedreigend. Hij zag er niet gezellig uit. Tot overmaat van ramp bleek hij ook nog een broertje bij zich te hebben (om eerlijk te zijn heb ik door de consternatie helemaal niet op het geslacht van de honden gelet). Hun baasje, die er ook bij was deed wel pogingen om ze terug te roepen, en dan luisterden ze wel even, maar ze kwamen toch steeds weer terug. In elk geval durfde ik het niet aan om gewoon door te lopen, dus wandelend ging ik verder. Dat was een lelijke inbreuk op de heerlijke cadans waarrmee ik aan het lopen was, maar gelukkig wist ik het later wel weer aardig op te pikken.

Langs de Noordendijk kwam er een paar jongens naast me fietsen. Waarom ik dat toch deed, op blote voeten hardlopen. Of het geen pijn deed, en of ik de marathon aan het lopen was. Het was best gezellig al zal het mijn tempo misschien iets gedrukt hebben.
Uiteindelijk heb ik de 12 km in 1 uur, 12 minuten en 33 sec gelopen, en dat was een minuut of 7 sneller dan de snelste keer tot nu toe. Daar was ik zeer opgetogen over, want het betekent dat ik nu op blote voeten ongeveer net zo snel kan als ik indertijd op mijn schoenen ongeveer kon als ik een beetje doorging.

Inmiddels (het is nu kwart over negen ’s avonds) zit ik op mijn werk een vrij grote database te kopieren, want door dat gedoe met die telefoon kwam ik een beetje in tijdnood. En morgenochtend moet ik ook nog naar de fysio om nog even aan mijn schouder te laten knutselen, dus vroeg beginnen zit er ook al niet in. Nog ruim een half uur schat ik, en dan mag ik weer naar huis.

Frisse zondagochtend

Omdat we vandaag (op bescheiden schaal) de verjaardagen van mijn (nu) 19-jarige zoon (gisteren jarig) en van mezelf (morgen jarig) zouden vieren had ik besloten vroeg op te staan en bij het eerste ochtendkrieken op pad te gaan. Het werd iets later, maar niet veel. Na wat geaarzel over wat ik precies aan zou trekken (volgens Teletekst was het in R’dam 7 graden) ben ik uiteindelijk om kwart voor acht de deur uit. Voor het eerst weer eens in lange tight, en onder mijn shirtje met korte mouwen een singlet aangetrokken. Was uiteindelijk misschien allemaal niet echt nodig geweest, maar heb het toch niet echt te warm gehad.
Ik had een route van ongeveer 14,5 km bedacht, en dat verliep best goed. Prettig om te merken dat de afstanden weer steeds langer kunnen worden zonder dat ik er pijntjes aan over houdt. Binnenkort moet ik toch eens over de 10 mijl heen kunnen lopen, dat is tot nu toe nog steeds niet gelukt. Of laat ik het zo zeggen, met mijn opbouw sinds de zomervakantie was ik daar nog niet aan toe.
Afgelopen week 38,5 km gelopen, als het de komende week wel lukt om 4 keer te lopen moet ik toch wel over de 40 km heen kunnen komen.

Mooie voeten

Afgelopen dinsdag voor het eerst weer gelopen sinds mijn gezondsheidsdip. IK had bedacht om in principe dezelfde route te lopen als een week eerder op dinsdag, dus 12 km, maar omdat ik misschien nog wat zwakjes was behield ik me het recht voor om onderweg eerder af te takken richting huis. Dat bleek echter helemaal niet nodig. Mijn hartslag was gemiddeld wat hoger en de tijd was langer dan een week eerder, maar dat kun je verwachten.

Woensdag hadden we een afdelingsuitje met mijn werk. De bedoeling was zeilen op de Hoop op zegen, vanaf de haven van Numansdorp. Twee keer pech: de dag begon met regen, maar dat knapte later wel op. De andere pech betrof het ontbreken van wind. Vrij essentieel bij het zeilen. Nou ja, de vaartocht om de Hoekse waard heen was er niet minder om, en uiteindelijk kwamen we toch wel voldaan weer in de haven aan.

Gisteren had ik weer willen lopen, maar ik bleef te lang hangen op mijn werk en daardoor kwam het er niet meer van. Ik werd er zowaar chaggerijnig van, maar ook dat helpt niet. Als je dan Dolf Jansen heet ga je gewoon lopen, ook als je te laat thuis komt, maar ik kan mezelf en mijn omgeving niet wijs maken dat het zo belangrijk voor me dat alles er voor moet wijken.

Vandaag halverwege de dag de vorig weekend mislukte upgrade gestart, en aangezien ik er nog wel een paar keer achteraan zal moeten dit weekend (een weekend waarin we ook al -op bescheiden schaal- de verjaardagen van mijn jongste zoon en mezelf vieren) vond ik dat wel een goede reden om vroeg naar huis te gaan. Dat gaf voldoende gelegenheid om de loop van gisteren alsnog uit te voeren. Weer dezelfde route als afgelopen dinsdag, hij bevalt goed, dus weer twaalf kilometer. Ietsje sneller deze keer.
Toen ik bijna thuis was werd ik door een jolige bejaarde vrouw toegeroepen: "Mooie voeten meneer!". Ze verpestte het door er direct achteraan hard te gaan lachen. Erg vermakelijk.
Morgen een kort stukje lopen als er tijd voor is, en zondagmorgen een langer stuk. Op tijd beginnen, want vanaf twaalf uur komt het bezoek, en ik wil proberen 14 km te lopen. We zien wel.

Vies praatje

Of zal ik het maar beschaafd houden. Afgelopen vrijdag begon ik snotterig te worden, en uiteindelijk kwam ik rillerig thuis. We zouden ’s avonds naar Ik ben weg in Kunstmin, en met paar paracetamollen achter de kiezen ging dat nog aardig. Jammer genoeg was het wel een stuk waarbij je geregeld stil moest zijn, dus veel herrie mocht ik niet maken. Ik heb mijn best gedaan, maar ik was blij dat ik mijn eigen buurman niet was.

De dag er op was ik echt beroered, en ben ik mijn bed vrijwel niet uit geweest, en ook zondagochtend was het nog niet veel. Zodoende kon ik niet mee met de rest van het gezin om de verjaardag van mijn schoonmoeder te vieren, maar in de loop van de middag begon het herstel in te zetten. Gisteravond begon ik er wel weer vertrouwen in te krijgen dat ik vandaag weer aan de slag kon.

Een extra complicatie dit weekend was dat er vrijdag een upgrade van onze financiele software was gestart die problemen veroorzaakte. Die problemen heb ik uiteindelijk zelf niet kunnen oplossen. We hebben vanmorgen de leverancier de kans gegeven nog wat onderzoek te doen, en daarna zijn we teruggegaan naar de backup. Jammer dat het nodig was, gelukkig dat het kon. Aanstaande woensdag krijgen we aanvullende programmatuur om de volgende poging een grotere kans van slagen te geven.

Een en ander betekent wel dat ik sinds afgelopen dinsdag niet meer heb gelopen. Spijtig, maar niks aan te doen. Morgen gaan we met frisse moed weer aan een nieuwe trainingsweek beginnen. Omdat ik toch ook een beetje koortsig ben geweest zal ik rustig aan beginnen, een duurloopje van 8, maximaal 10 km. Afhankelijk van het verloop daarvan plan ik de rest van de week in.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑