Jaar: 2008 (page 1 of 5)

Tjonge wat zwaar…

Dinsdagavond weer wezen trainen bij de club. In totaal 7 km gelopen met verschillende snelheden, variërend van 9 tot 11 km/u. De laatste km kreeg ik wat last van ‘een pijntje’ ter hoogte van mijn rechter ‘wijsteen’. (Tenen hebben niet echt namen, dat is soms best wel lastig, maar de analogie met handen maakt het meestal wel duidelijk). In de dagen erna zakte dat pijntje snel weg. De geplande training op donderdag heb ik niet door laten gaan, wat hoofdpijn en ik voelde me moe. Maar vrijdag ging ik vol goede moed weer naar Hercules. Van de loopbanden hebben ze twee soorten, en van elke soort hebben ze twee exemplaren. De soort die ik tot nu toe gebruikt had was bezet (allebei) en dus dan maar op die ander. Ik had meteen het gevoel dat het veel zwaarder ging. Ik raakte kortademig, had zware benen. Ik begon al te denken dat ik wat onder de leden had. Na vier kilometer had ik er helemaal genoeg van.
Vanmorgen weer geweest, en ook toen was alleen de loopband van afgelopen vrijdag beschikbaar. De begeleider (een andere dan afgelopen vrijdag) liep even mee en vertelde me dat deze loopband standaard op 5% helling staat, ook al geeft hij 0% aan, en je moet hem dus op -5% zetten om vlak te lopen. AHA!!
Dat scheelde een slok op een borrel. Het liep veel beter nu, alleen sloeg er na 6 km een stop door. Ik had minder gelopen dan gepland, en hoewel alles snel weer werkte ben ik toch maar naar huis gegaan,want we zouden vrienden op bezoek krijgen. (Die kwamen uiteindelijk een uur later, dus ik had nog tijd genoeg gehad…)
Al met al een productievere loopweek dan ik zonder loopband gehad zou hebben, dus reden tot tevredenheid.

Totdat ik net op Chat’n’Run las dat Karl 15 km gewoon buiten had gelopen. Een klein steekje van jaloezie. Dat had ik eigenlijk ook wel gewild.
Ik realiseerde me dat ik vorg jaar met dit soort weer waarschijnlijk gewoon buiten gelopen zou hebben, dus ik moet even goed in de gaten houden dat ik niet onnodig de loopband gebruik. De temperatuur gaat de komende week weer langzaam wat omhoog, we zullen zien wat er mogelijk is. In elk geval prettig dat ik niet meer afhankelijk ben van het weer.

Loopband, de eerste keer

Vanmorgen mijn eerste loopbandtraining gedaan. Ruim acht km in totaal, eerste twee 9,5 km/u, de volgende twee 10,0, daarna 10,5 en tenslotte weer 9,5.
Er staat een spiegel recht voor de loopbanden, en het is even wennen om jezelf alsmaar in het gezicht te kijken, vooral als dat gezicht steeds roder en natter wordt. 😉 Ik was vergeten om mijn handdoekje over de rand van het apparaat te hangen en daardoor liep er steeds meer zweet mijn ogen in. Das niet zo fijn. 🙁
De begeleider van Hercules herhaalde nog eens dat ik goed moest uitkijken voor blaren c.q. brandplekken. Dat is, zoals ik al verwacht had, best meegevallen. Ik heb aan mijn grote tenen een licht gevoelig plekje overgehouden, maar verder niks.
Ik vond wel het douchewater aan de lauwe kant, misschien dat ik voortaan thuis douche, maar ik zal eerst nog eens een andere kleedkamer proberen.
Dinsdag weer.

Nu nog als de wiedeweerga wat sintrijmpjes maken, en mijn surprise. Ja, we vieren het vanavond pas, dat heb je met werkende kinderen die niet altijd vrij kunnen krijgen als ze willen. Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met het verschijnsel surprise. Op dit moment overheerst de haat even.

Loopband, de proloog

Afgelopen week, een dag of drie geleden, heb ik een mailtje gestuurd naar SportCity, een landelijke keten van sportscholen met onder andere een vestiging in mijn woonplaats Dordrecht. In dat mailtje stelde ik de vraag of het bij hun ook toegestaan was om op je blote voeten op de loopband te lopen. Het is namelijk momenteel steeds te koud voor mij om aangenaam buiten te kunnen lopen, en hoewel ik het geen probleem vind om een aantal dagen niet op pad te kunnen gaan ben ik toch bang dat als het te lang gaat duren mijn conditie te veel achteruit zal gaan. Bovendien weet ik inmiddels wel dat bij meer dan twee, drie weken niet lopen mijn kuitspieren toch weer aardig moeten wennen. Een loopband  lijkt me daarom een aardig alternatief. (Hoewel mogelijk erg saai)

Tot nu toe niets gehoord van SportCity, maar nou had ik op ChatnRun een melding gedaan van het feit dat ik dit mailtje had verstuurd. Daarop liet plaatsgenoot Brenda weten dat Hercules, een van onze AV-en hier in Dordt een z.g. krachthonk heeft met loopbanden. Ze zou wel eens vragen of ik daar op blote voeten op mocht lopen. Dat was gisteren. Vandaag al de verheugende mededeling dat het toegestaan was!

Ik ben vanavond na het eten direct naar de club gegaan en heb mij als lid aangemeld. De beheerder van het krachthonk verwachtte dat ik last van blaren op mijn voeten zou krijgen, maar van hem mocht ik het proberen. Ik verwacht zelf dat het met die blaren wel mee zal vallen al loopt zo’n rubber band natuurlijk wel anders dan op de weg of zelfs op de atletiekbaan. Een ding is in elk geval zeker, als ik blaren krijg dan moet ik aan mijn techniek sleutelen, want dan veroorzaak ik te veel wrijving.

Omdat ik net gegeten had heb ik vanavond niet meer gelopen, maar als het ook maar even kan zal ik morgenavond zeker gaan.
t.b.c. …

Rustig aan en plannen maken

Na afgelopen dinsdag heb ik het steeds te koud gevonden om te gaan lopen. Dat is enerzijds jammer, maar de kans dat ik de komende weken toch nog wel weer een aantal keren in actie kan komen is groter dan dat er Elfstedentocht-achtig weer komt. Ik heb besloten om me neer te leggen bij wat er aan weer op ons af komt. (Alsof iets anders tot de mogelijkheden behoort.) Ik bedoel eigenlijk meer dat ik me er niet door wil laten frustreren. Door mijn (werk-)dagelijkse fietstocht naar mijn werk blijft een zekere basisconditie toch wel bestaan en het enige waar ik wel aandacht aan wil besteden is de conditie van mijn voetzolen. Dat kan ook met wandelingen/-etjes in de buurt.

Toen ik afgelopen nacht rond een uur of half een, een uur, enigszins beneveld door een aantal glazen wijn, bij mijn vrouw in bed stapte mompelde ik tegen haar dat ik volgend jaar eem marathon wil gaan lopen. Ik geloof niet dat ze echt reageerde… Geen idee waarom ik dat nou uitgerekend op dat moment kwijt wilde, maar het bleef ook vandaag wel in mijn hoofd hangen.

Nadenkend over de verdere ontwikkeling van mijn blootsvoetse hardlooppraktijken was ik me inderdaad de afgelopen dagen steeds meer gaan realiseren dat ik toch wel graag eens een marathon wil lopen. Omdat ik in de winter nou eenmaal minder loop dan in de overige seizoenen is een voorjaarsmarathon niet voor de hand liggend. Het idee gaat voorlopig uit naar de M van Eindhoven. Als hij in hetzelfde weekend valt als dit jaar wordt het 11 oktober: 11-10-09, een leuke datum toch?

Frisjes

Voor het eerst sinds 16 november weer eens gelopen. De eerste paar dagen had ik geen zin, daarna moest ik even wennen aan het idee dat het een stuk kouder was geworden. Vandaag vond ik dat maar een grote jongen moest zijn, dus tussen de middag mijn hardloopkloffie aangetrokken en op pad gegaan. Dat kloffie bevatte trouwens voor het eerst dit seizoen weer eens een lange tight. Verder een shirt met korte mouwen en een dun windjack.
De temperatuur buiten was een graad of vijf, dus dat was prima te doen. De fietspaden (glad asfalt) waren echter kletsnat en vermoedelijk kouder dan 5 graden. De eerste 2,5 km ging over dat natte gladde asfalt, daarna een stuk van 3 km over redelijk droge stoeptegels en tot slot weer dat stuk van 2,5 km nat fietspad. Het was goed uit te houden al geef ik direct toe dat ik een graad of vijf warmer een stuk prettiger vind. De temperatuur kan best nog lager zijn als de weg maar droog is, onder de huidige omstandigheden heb ik het liever niet nog veel kouder.

Plaatje

Veel doe ik niet aan foto’s, en al helemaal niet van mezelf, maar nu moet het toch maar een keer. 🙂

Zevenheuvelenloop

En zo brak dan de dag aan waarop het moest gebeuren. Uiteindelijk veel minder kilometers gemaakt in de aanloop naar de wedstrijd dan de bedoeling was, maar niet zo weinig dat het onverstandig leek om mee te doen. Zaterdagavond kwam zoon T. thuis, hij zou ook meedoen, en we zouden de volgende ochtend samen naar Nijmegen reizen.
Zaterdagavond alle spullen bij elkaar gezocht. Kon eerst mijn Championchip niet vinden, maar uiteindelijk lag hij natuurlijk toch gewoon in mijn la met hardloopspullen. De aanschaf van een speciaal enkelbandje voor de chip was afgelopen week niet gelukt, maar gelukkig had ik nog een stuk elastiek dat prima te gebruiken was. Zaterdagavond had ik de chip om mijn enkel laten zitten om te testen of het niet op een gegeven moment toch zou gaan irriteren. Ik bleek er zo weinig last van te hebben dat ik zondagmorgen wakker werd om te ontdekken dat ik het bandje nog steeds om mijn enkel had zitten.

Het weer leek heel acceptabel te worden. Het was zwaar bewolkt, maar droog en niet echt koud. Het was wel duidelijk dat ik in korte broek zou kunnen lopen, maar ik twijfelde nog tussen een shirt met korte mouwen of een hemd. Het startnummer had ik bevestigd aan het shirt, maar nam voor de zekerheid toch ook het hemdje maar mee.
Onze reis naar Nijmegen verliep voorspoedig. Jammer dat je tegenwoordig zo lang in Breda moet wachten op je aansluiting. Vroeger was het een kwestie van het perron oversteken waar de andere trein meestal al stond te wachten.

Om kwart over twaalf kwamen we volgens schema aan in Nijmegen. Omdat we pas rond kwart voor twee uit "Bypass 2" zouden vertrekken hadden we nog tijd zat en hebben eerst nog even wat rondgewandeld in het startgebied. Naarmate we meer naar voren kwamen waren de startvakken al beter gevuld. Nog even getuige geweest van de aankomst van Sinterklaas en na een korte aarzeling toch maar niet, zoals T. suggereerde, de start afgewacht. Dat was me net even te ‘relaxed’.
Dus teruggelopen richting Keizer Karelplein, daar W., een vriend van T. opgewacht en vervolgens met zijn drieën naar de kleedruimte onder de ING bank. Het was er minder druk dan ik gevreesd had. Nog even kort getwijfeld, maar toch maar mijn shirt en niet mijn hemd aangetrokken. Ook een beetje omdat ik geen zin had om het startnummer ‘om te hangen’. Tja.

We vertrokken naar de de Bypasses. T. en W. vertrokken naar Bypass 3, ikzelf naar 2.
Tot nu toe had ik nog steeds een paar oude hardloopschoenen aan, en tevens een extra T-shirt om het niet te koud te krijgen. Zodra ik de voorste mensen in mijn startvak in beweging zag komen trok ik schoenen en T-shirt uit en stopte ze in een plastic zak die ik ter plekke achter liet. Eerst nog wandelend, maar vanaf de ‘chipmat’ daadwerkelijk hardlopend gingen we van start. Veel verbaasde gezichten om me heen en opmerkingen over mijn blote voeten, zowel van collega-hardlopers als van mensen langs de kant. Ik ben er op zich natuurlijk wel aan gewend dat mensen reageren op mijn blote voeten, maar bij zo’n wedstrijd is de concentratie er van toch wel een stuk hoger. Als je om aandacht verlegen zit kan ik echt aanbevelen de Zevenheuvelenloop op blote voeten te doen! 😉

Onderweg op een aantal momenten een stukje met T. samen gelopen, dat was erg leuk. Ik vond dat hij het verbazend goed deed voor iemand met zo weinig km in de benen. De laatste paar km heeft hij wet wel zwaar gehad geloof ik.

Ik heb er uiteindelijk 1:25:59 over gedaan, dat is 58 sec. langzamer dan drie jaar geleden op schoenen. Gezien de geringe trainingsomvang van de laatste maand ben ik hier erg tevreden over. Het is wel zeker dat ik op blote voeten in staat moet zijn om al mijn (niet zo indrukwekkende) PR’s te breken.

Na de finish eerst even naar het startvak om mijn schoenen en T-shirt weer op te halen. Tot mijn grote verbazing bleken daar mijn schoenen netjes naast elkaar op straat te staan en mijn T-shirt hing aan een hekje terwijl de plastic zak waar ze in zaten verdwenen was! Je zal maar behoefte hebebn aan een plastic zak…

Na de wedstrijd kort nagepraat met T., maar hij moest vrij snel weg terwijl ik mij had voorgenomen om nog naar de ‘Greetz’ in café Maxim te gaan. Daar veel Chat’n’Runners ontmoet. De biertjes waren lekker en de sfeer was prima. Volgend jaar weer!

Nog twee weken

Ben mijn weblog niet zo erg trouw momenteel. Ik zal maar geen beterschap meer beloven…
Het is nog (een dag minder dan) twee weken voor de Zevenheuvelenloop. Gisteren zag het er rond twaalf uur heerlijk uit buiten. Korte broek, shirtje met korte mouwen, en hup de zon in. Ik had nog niet bedacht hoe lang ik zou gaan lopen, maar als ik met een beetje een ruime bocht om mijn huis heen loop kan ik op verschillende punten beslissen dat het wel genoeg is geweest.
Eerst in de richting van Sterrenburg gelopen. Dat doe ik niet vaak, maar mijn vaste uitvalsroute is onlangs bestrooid met nieuw grit en dat loop vast niet zo lekker. Toen ik de Randweg kruiste daar het fietspad opgegaan en deze gevolgd tot de Copernicusweg. Zowel het fietspad langs de randweg als die langs de Copernicusweg hebben een vrij ruw wegdek, dus dat leek me wel een goede oefening voor de Zevenheuvelenloop. Ik heb weliswaar geen idee wat me daar te wachten staat, maar je kunt beter maar van het ergste uit gaan. 🙂
Ik was blij toen dit deel van het traject achter de rug was, maar ik kon het toch goed volhouden. De Zuidendijk die ik vervolgens grotendeels volgde bleek inmiddels ook een nieuwe toplaag gekregen te hebben, maar de kleine steentjes die daar bij hoorden waren al grotendeels in de weg gereden. Het was goed te doen in elk geval.

Vlak voor ik Stadspolders in liep hoorde ik ineens iemand achter me hardlopen. Het klonk als iemand met gewone schoenen, en dat bleek ook wel te kloppen. Het was een jongen van een jaar of 17 (?). Hij zei dat-ie het wel opvallend vond, dat ik daar op mijn blote voeten liep. Daar heb je gelijk in, zei ik. Zelf deed hij het wel als hij parcours deed. Ik begreep hem niet meteen, maar toen hij vroeg of ik wist wat parcours was dacht ik: o ja, parcour, ook wel parkoer. Een manier van voortbewegen zeg, waarbij je over muurtjes klimt en loopt en nog heel veel meer. Ik vertelde hem dat ik iemand kende die dat ook deed. Het bleek geen wederzijdse kennis te zijn.
De jongen vertelde verder nog dat hij ook wel eens op blote voeten naar school ging. Wat vinden ze daar dan van, vroeg ik. Dat vinden ze heel raar. 🙂
En toen namen we weer afscheid. Leuke ontmoeting!

Uiteindelijk gisteren 15 km gelopen, en dat geeft in elk geval voldoende vertrouwen dat het over twee weken in Nijmegen ook wel gaat lukken. Het tempo was niet al te hoog, maar wat mij betreft is een tijd rond de anderhalf uur okee.

Verder had ik nog een vraag van Bob openstaan over een ontmoeting van BV-lopers.
Ik denk dat het het lastig is om daar iets voor te organiseren. Met ruim 20.000 lopers zal het wel een volle boel zijn. Er zijn op dit moment 3 BV-lopers waarvan ik weet dat ze meedoen: George, Bob en ikzelf. Ik zie mezelf als ongetwijfeld de langzaamste loper, dus ik zal dan ook wel het laatste binnen zijn. Ik denk dat ik na de wedstrijd nog wel even naar cafe Maxim ga om nog wat na te praten met aanwezige Chat’n’Runners. Belangstellende BV-ers kunnen daar uiteraard ook naar toe gaan.

Nog 6 weken

Vandaag over 6 weken is de 7^^-loop. Als er geen rare dingen gebeuren denk ik dat ik aardig op schema lig. Door de week doe ik kortere loopjes en een interval-training, en op zondag meestal een wat langere duurloop. Vandaag was dat 12,5 km en dat ging eigenlijk best wel aardig. In een heel rustig tempo gelopen, en dat zorgde er meteen voor dat mijn hartslag wat lager bleef. Toen ik afgelopen vrijdag samen met Hans tussen de middag liep werd het tempo een beetje door hem aangegeven, en dat is net wat sneller dan mijn normale tempo. Dat is op zich niet erg, maar ik zie het wel aan de hartslag. Vandaag was de hartslag gemiddeld 145 en dat zou eigenlijk best nog wel wat lager mogen, maar als er weer wat meer regelmaat in de training komt gaat dat wel lukken denk ik.
De komende week wordt het wel een beetje puzzelen hoe ik mijn trainingen voor mekaar krijg. Ik ben het komende weekend aan het wandelen met een vriend en dan komt er van hardlopen dus niet zoveel. Dat betekent dat ik mijn trainingen van maandag t/m donderdag moet uitvoeren. Dan valt de woensdag meestal uit vanwege de volksdans: het wordt me dan wat te veel op een dag.
Wat zou kunnen:
maandag: korte interval 10 X 200m
dinsdag: 8 km DL
woensdag: vrij
donderdag: interval 8 X 400m, of bijvoorbeeld 10 km

Morgenochtend ga ik nog bij de fysiotherapeute langs. Ik heb al maanden last van een bilspier die tijdens het hardlopen wat opstandig is. Het wordt niet erger door het lopen, maar het gaat ook niet over. Ik hoop op een duidelijke diagnose. Ik hoop uiteraard niet op een hardloopverbod, want dan kan ik de 7^^-loop wel vergeten.

Twee jaar

Op 10 of 11 september was het twee jaar geleden dat ik voor het eerst de stoute schoenen uit trok en voorzichtig een blokje ging hardlopen op mijn blote voeten. De week waarin dat plaatsvond was nou niet echt het schoolvoorbeeld van hoe leuk BV hardlopen wel is. Op zondag 7 september was ik wezen hardlopen. Daar bleek ik achteraf een zeer plekje op de bal van mijn linkervoet aan overgehouden te hebben. De pijn was vrij scherp als ik er op duwde, meestal een indicatie dat er iets in de voet zit. Na met mijn voet in een sodabadje gezeten te hebben wat zitten peuren met naald en pincet. Dat is meestal genoeg, maar ondanks dat ik er wel iets uit haalde bleef het gevoelig. Ik kon zelfs bijna niet lopen op die voet.
Op woensdag uiteindelijk naar de huisarts geweest. Die durfde nog wat dieper te peuren dan ik, en het feit dat het niet zijn eigen voet was hielp daar vast wel bij. Ook hij heeft niets gevonden. In de loop van de dagen daarna is het eigenlijk steeds beter gegaan, en nu voel ik eigenlijk niets meer. Terwijl dit wondje aan het genezen was liep ik afgelopen week nog weer in ‘iets’. Deze keer was het snel duidelijk dat het een stukje glas was, en dat heb ik er probleemloos uit kunnen halen. Nou vind ik het voorlopig wel weer even genoeg.
Het feit dat ik er lange tijd geen last van heb gehad en nu kort achter elkaar een paar keer kan toeval zijn. Het kan ook zijn dat de huidlaag op mijn voeten wat minder bescherming biedt momenteel omdat ik in de zomertijd beduidend minder gelopen heb.

Verrassend vind ik het dat er ineens aanwijzingen zijn dat er op meer plaatsen in het land wordt hardgelopen op blote voeten. Een van de meest recente daarvan is het bericht van Karl hier op mijn weblog dat hij ook van plan is de 7^^ op blote voeten te gaan doen. Dan zijn we al met zijn drieen. Erg leuk.
Ook op Chat’n’Run meldden zich de afgelopen tijd meer mensen die aangaven toch minstens een deel van de training blootsvoets uit te voeren. Daarnaast zijn er ook meer mensen die aangeven niet langer tevreden te zijn met de ‘high-tech’ hardloopschoen van tegenwoordig en liever op een schoen lopen die minder demping en ondersteuning biedt. Wat meer terug naar de basics zo lijkt het.

« Oudere berichten

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑