Maand: januari 2008

Lekker snel

Er is weer veel gebeurd sinds de laatste bijdrage aan dit weblog.
Het zou nog een een week duren voor ik weer aan hardlopen toe kwam. Deels door drukte op mijn werk, deel door activiteiten voor de Safarirun waar ik wat programmeerwerk voor de website heb gedaan. En toegegeven, ik had soms ook geen zin. Dan vond ik het zogenaamd te koud (het was dan ook wel fris), terwijl het de laatste weken op zich, voor een winterperiode, natuurlijk allesbehalve koud is geweest.

Vorige week zondag hadden we natuurlijk de Safarirun zelf. Ik had toegezegd bij de voorbereidingen op de dag zelf te zullen helpen. Ik zat dus al vroeg in de auto, en kwam uiteindelijk rond kwart over tien aan. Samen met Jos, Wilbert en Iwan de route uitgezet, en dat deden we kennelijk zo relaxed dat we op het laatste moment ontdekten dat we nog maar erg weinig tijd hadden om het af te maken. Ik had in elk geval geen tijd meer om nog parcourswachten te instrueren, zoals eigenlijk de bedoeling was; want aangezien ik zelf ook parcourswacht was moest ik als de gesmeerde bliksem naar mijn plek. Jos nam het instrueren van me over. Vervolgens heb ik het grootste deel van de middag op het zelfde kruispunt mensen de weg staan wijzen. Het was een rondje van 5 kilometer, en dat kon naar believen 1, 2 of 3 gelopen worden. Als ik nog eens vrijwilliger bij zo’n loop word wil ik in elk geval niet meer de hele middag op hetzelfde saaie kruispunt staan. Op een gegeven moment werden de voeten koud (het regende soms) en die kwamen ook niet meer op temperatuur voor het afgelopen was, en ik samen met Jay de wegafzettingen en routelinten weer kon weghalen.

De ‘greetz’ naderhand in Burgers’ Zoo was erg gezellig. Prijsuitreiking, tombola, kletsen met mensen die ik vaak alleen maar via Chat’n’Run  kende. Het was de moeite waard. Erg leuk was dat Dick en ik als dank voor onze activiteiten voor de site elk een drietal flessen ‘echt Arnhems bier’ kregen overhandigd. Ik stelde de geste erg op prijs.
Naderhand met knallende koppijn naar huis gereden. Geen idee waar ik dat aan te danken had. (Nee, ik had dat bier nog niet opgedronken…) De volgende dag was het gelukkig weer over.

Dat was vorige week zondag. De afgelopen week heb ik op mijn werk al leuk mogen spelen met onze nieuwe Unix servers die ingezet gaan worden voor de door mij beheerde Oracle databases. De voorbereidingen voor de aanstaande verhuizing van het waterschap van Dordrecht naar Ridderkerk zijn nu ook bij mij terecht gekomen. Het werd tijd. Tot nu toe gaat alles vlekkeloos, dus ik heb goede moed dat het allemaal mooi volgens schema blijft lopen.

Afgelopen woensdag voor het eerst in tien dagen weer eens hard gelopen. Eigenlijk loop ik nooit op woensdag in verband met de volksdans; dan spaar ik mijn energie liever nog wat, maar omdat het woensdag wel lekker weer was, en ik er van baalde dat ik al zo lang niet gelopen had, ben ik toch maar op pad gegaan. Relatief kort, 8,6 km. Ging wel weer lekker. Zaterdag ook gelopen, deze keer 10 km, met in het begin een beetje last van mijn linker achillespees, en tegen het einde wat van mijn rechterknie, maar niet iets om me druk over te maken. Vandaag, het houdt niet op, wederom op pad gegaan, het weer was te mooi om het te laten. Ik vertrok met de mededeling dat ik 8, 10 of 12 km ging lopen, dat ik nog niet wist hoe het zou gaan. Het werden er uiteindelijk twaalf, en ook nog eens de snelste training op deze afstand ooit. Ik liep het in 1 uur en 8 minuten rond, ofwel 5’40" per kilometer. Geen last van pijntjes, en heerlijk gelopen. Je zou bijna denken dat die tien dagen rust alleen maar goed gedaan hebben.
De komende dagen blijft het weer nog even zo, maar daarna zou het ‘guur’ worden. Moeten maar even zien wat de consequenties voor het lopen zijn.

AU

De AU van de titel slaat nu eens niet op het hardlopen, al dan niet blootsvoets.

Maar eerst nog het beloofde verslag van zondag. Het is me inderdaad gelukt om vroeg op te staan (voor de zondag dan) en om kwart over acht te gaan hardlopen. Ik had al wel vrij snel door dat ik de tien kilometer van zaterdag nog aan mijn voeten voelde. Het is dan toch te merken dat ik de laatste tijd wat minder gelopen heb. Desalniettemin mijn geplande 12 km route uitgelopen. Was fijn, zo op de vroege zondagmorgen, je komt behalve een enkele andere hardloper en wat hondenuitlaters niemand tegen. En de hoeveelheid licht viel me trouwens ook erg mee, het was niet echt donker meer. De komende weken zal het steeds beter mogelijk worden om op zondag vroeg mijn (al dan niet lange) duurloop te doen.

Zondagmiddag waren we naar Den Bosch voor de zeventiger jaren tentoonstelling. Het was leuk, maar ook weer niet heel bijzonder, en toen het ook nog eens heel erg druk werd zijn we gevlucht. Daarna nog een lekker broodje gegeten bij de brasserie vlakbij en weer naar huis.

Gisteren met vriend Leo op stap. Dat doen we enkele keren per jaar, en gisteren was dus weer zo’n dag. Een wandelroute uit de Toeractief in het zuidelijkste puntje van ons land bij Eijsden. Het voorspelde weer was niet denderend. Het zou van het westen uit gaan regenen en er zou veel wind zijn. We besloten het er op te wagen. Lekker gewandeld, en inderdaad, heel veel wind. Toen we op het punt kwamen dat we moesten beslissen of we nog een extra stuk aan de route zouden knopen besloten we dat maar niet te doen; vooral omdat het al was gaan spetteren en de lucht wel heel donker werd. Daar uiteindelijk geen spijt van gehad, want nadat we in Eijsden bij een bakker koffie met vlaai hadden genoten bleek het inmiddels echt te zijn gaan regenen.

Bij de auto gekomen deed ik mijn regenjack uit om hem op de achterbank te leggen en wilde vervolgens zo snel mogelijk instappen. Toen dus "AU!!". Ik stootte mijn voorhoofd tegen de rand van het portier. Na de botsing deed het eigenlijk geen pijn meer, maar het was wel behoorlijk gaan bloeden. Na een minuut of 5-10 was de wond nagenoeg gestelpt en de aarzeling om nog naar een eerstehulppost hebben we niet in daden omgezet.
Richting randstad gereden, in Breda nog een hapje gegeten aan de Ginnekenmarkt, en daarna weer naar huis.

Hardlopen doen we pas op zijn vroegst morgen weer, want vandaag heb ik geen tijd.

Nog wat slap

Niet dat ik me ziek of zo voel. Maar op de een of andere manier wil het lopen sinds de jaarwisseling nog niet echt op gang komen. Ik heb al gauw een smoes om maar niet op pad te gaan. Door de week is het druk op mijn werk (geen smoes) waardoor het al gauw donker is voor ik thuis ben. Dan zou ik best nog op de atletiekbaan kunnen gaan lopen, maar dat vind ik eigenlijk lang niet altijd zo leuk. De weekends zijn ook makkelijk gevuld met van alles, waardoor het lopen in het gedrang dreigt te raken.

Ik ben de eerste januari wel met lopen begonnen. Dat hoort eigenlijk ook wel een beetje. Het is een goede afsluiting van een periode waarin eten wat meer en lopen wat minder op de voorgrond staat. Bovendien heerst er ook altijd wel een speciale sfeer op deze dag. Het was deze keer wat mistig, vrijwel windstil en het deed zo ongerept aan. Omdat het wel erg fris was besloot ik met schoenen aan te lopen. Dat was achteraf gezien misschien niet zo’n goed idee, en al helemaal niet de afstand (16,8 km) die ik gelopen heb. Het ging een groot deel van de training wel goed, maar zo’n 3-4 kilometer voor het einde kreeg ik last van allebei (!) mijn knieën. Met zo nu en dan wat rekken en wandelen kwam ik wel thuis, maar ik heb de dagen er na vrij veel last van stijve knieën gehad.
De zaterdag na Nieuwjaarsdag was dat wel weer zover verdwenen dat ik weer 10 km kon lopen. Zonder schoenen deze keer.

De afgelopen week heb ik op maandag op de baan gelopen. Op Chat’n’Run schreef ik er dit over:

Omdat ik vanavond nog moest werken (daar ben ik nu mee bezig 8) ) stond ik mezelf toe om vroeg in de middag naar huis te gaan. Mogelijk kon ik nog wat gaan lopen. Een duidelijk plan had ik nog niet in mijn hoofd.
In eerste instantie wilde ik een gewone wegtraining gaan doen, maar ik had eigenlijk geen zin om min of meer van de dijken gewaaid te worden. Het stormde weliswaar niet echt, maar er stond toch wel een stevige wind.
Okee, naar de baan dan maar, laten we weer eens wat gaan intervallen was de gedachte. Eerst 3 km inlopen, dan 15 X 200 + p, en dan weer 3 km uitlopen. Toen ik echter bij de baan aankwam moest ik zo langzamerhand helemaal niet meer denken aan een intervaltraining.
Nou ja dacht, ik ga sowieso een kilometer of 3-4 inlopen, dan zie ik daarna wel wat ik ga doen. Of ik ga dan alsnog een intervaltraining doen, of ik doe daarna nog wat kilometers op de baan en ga weer naar huis. Gewoon een duurloopje op de baan.

Na de eerste 4 km had ik nog steeds geen zin in de interval training, dus ik liep maar gewoon door, kilometers in zo’n 5’45", wat voor mij helemaal zo beroerd niet is, en ondertussen was ik maar bezig in mijn hoofd. Hoeveel ga ik nu nog doen? Stoppen na 4 was uitgesloten, leuk voor als je herstellend bent na een blessure, maar voor zo’n stukje ging ik toch niet ‘helemaal’ naar de baan. Goed, doorgaan dus, maar toen ik in de buurt van de 6 kwam wist ik het eigenlijk nog steeds niet. Stoppen na 6 km, tja, ik had er eigenlijk wel zin in, maar ik vond het gewoon te weinig. 🙂
Ondertussen bedacht ik natuurlijk ook nog dat als het zo doorging dat ik misschien pas na 12 km zou stoppen, en ik begon zo langzamerhand zelf benieuwd te worden hoe dit spelletje in mijn hoofd zou eindigen.
Nou, ik was het na 8 km dusdanig zat dat ik er acuut me opgehouden ben. 🙂
Toch ook wel lekker gelopen. 😉

Dat ging vandaag gelukkig een stuk beter. Nadat ik vanmorgen had staan kleumen aan de zijlijn bij het voetbalveld om dochterlief te zien spelen (het werd 2 – 2) kwamen we op de terugweg langs de supermarkt waar op zaterdag altijd een visboer staat. We lieten ons verleiden om kibbeling mee naar huis te nemen. Dat was erg lekker, maar het duurde wel even voor ik me goed genoeg voelde om te gaan lopen. De zon was inmiddels gaan schijnen, en de wind wat afgenomen. Het bleek perfect hardloopweer. De straat voelde door de zon aangenaam aan de voeten en ook verder was het lekker buiten. Ik ging weg om ruim 8 km te lopen, maar besloot er uiteindelijk nog een stukje aan te knopen zodat het tien km werd.

Morgen gaan we naar de zeventiger jaren tentoonstelling in het Noord-Brabants museum. Om half elf met de trein naar Den Bosch, en voor die tijd hoop ik nog te kunnen hardlopen. Het liefst zou ik mijn 12 km route lopen, maar als ik dan uiterlijk half tien weer thuis wil zijn moet ik niet later dan kwart over acht van huis gaan. Dan kan het echter nog wel behoorlijk fris zijn, een graad of drie schat ik. Nou ja, ik sta wel om half acht op, en dan zie ik wel hoe het buiten is. Het is trouwens om kwart over acht ook nog niet echt licht, maar dat duurt dan niet zo lang meer, dus dat durf ik dan wel aan. Verslag volgt!

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑