Maand: november 2008

Rustig aan en plannen maken

Na afgelopen dinsdag heb ik het steeds te koud gevonden om te gaan lopen. Dat is enerzijds jammer, maar de kans dat ik de komende weken toch nog wel weer een aantal keren in actie kan komen is groter dan dat er Elfstedentocht-achtig weer komt. Ik heb besloten om me neer te leggen bij wat er aan weer op ons af komt. (Alsof iets anders tot de mogelijkheden behoort.) Ik bedoel eigenlijk meer dat ik me er niet door wil laten frustreren. Door mijn (werk-)dagelijkse fietstocht naar mijn werk blijft een zekere basisconditie toch wel bestaan en het enige waar ik wel aandacht aan wil besteden is de conditie van mijn voetzolen. Dat kan ook met wandelingen/-etjes in de buurt.

Toen ik afgelopen nacht rond een uur of half een, een uur, enigszins beneveld door een aantal glazen wijn, bij mijn vrouw in bed stapte mompelde ik tegen haar dat ik volgend jaar eem marathon wil gaan lopen. Ik geloof niet dat ze echt reageerde… Geen idee waarom ik dat nou uitgerekend op dat moment kwijt wilde, maar het bleef ook vandaag wel in mijn hoofd hangen.

Nadenkend over de verdere ontwikkeling van mijn blootsvoetse hardlooppraktijken was ik me inderdaad de afgelopen dagen steeds meer gaan realiseren dat ik toch wel graag eens een marathon wil lopen. Omdat ik in de winter nou eenmaal minder loop dan in de overige seizoenen is een voorjaarsmarathon niet voor de hand liggend. Het idee gaat voorlopig uit naar de M van Eindhoven. Als hij in hetzelfde weekend valt als dit jaar wordt het 11 oktober: 11-10-09, een leuke datum toch?

Frisjes

Voor het eerst sinds 16 november weer eens gelopen. De eerste paar dagen had ik geen zin, daarna moest ik even wennen aan het idee dat het een stuk kouder was geworden. Vandaag vond ik dat maar een grote jongen moest zijn, dus tussen de middag mijn hardloopkloffie aangetrokken en op pad gegaan. Dat kloffie bevatte trouwens voor het eerst dit seizoen weer eens een lange tight. Verder een shirt met korte mouwen en een dun windjack.
De temperatuur buiten was een graad of vijf, dus dat was prima te doen. De fietspaden (glad asfalt) waren echter kletsnat en vermoedelijk kouder dan 5 graden. De eerste 2,5 km ging over dat natte gladde asfalt, daarna een stuk van 3 km over redelijk droge stoeptegels en tot slot weer dat stuk van 2,5 km nat fietspad. Het was goed uit te houden al geef ik direct toe dat ik een graad of vijf warmer een stuk prettiger vind. De temperatuur kan best nog lager zijn als de weg maar droog is, onder de huidige omstandigheden heb ik het liever niet nog veel kouder.

Plaatje

Veel doe ik niet aan foto’s, en al helemaal niet van mezelf, maar nu moet het toch maar een keer. 🙂

Zevenheuvelenloop

En zo brak dan de dag aan waarop het moest gebeuren. Uiteindelijk veel minder kilometers gemaakt in de aanloop naar de wedstrijd dan de bedoeling was, maar niet zo weinig dat het onverstandig leek om mee te doen. Zaterdagavond kwam zoon T. thuis, hij zou ook meedoen, en we zouden de volgende ochtend samen naar Nijmegen reizen.
Zaterdagavond alle spullen bij elkaar gezocht. Kon eerst mijn Championchip niet vinden, maar uiteindelijk lag hij natuurlijk toch gewoon in mijn la met hardloopspullen. De aanschaf van een speciaal enkelbandje voor de chip was afgelopen week niet gelukt, maar gelukkig had ik nog een stuk elastiek dat prima te gebruiken was. Zaterdagavond had ik de chip om mijn enkel laten zitten om te testen of het niet op een gegeven moment toch zou gaan irriteren. Ik bleek er zo weinig last van te hebben dat ik zondagmorgen wakker werd om te ontdekken dat ik het bandje nog steeds om mijn enkel had zitten.

Het weer leek heel acceptabel te worden. Het was zwaar bewolkt, maar droog en niet echt koud. Het was wel duidelijk dat ik in korte broek zou kunnen lopen, maar ik twijfelde nog tussen een shirt met korte mouwen of een hemd. Het startnummer had ik bevestigd aan het shirt, maar nam voor de zekerheid toch ook het hemdje maar mee.
Onze reis naar Nijmegen verliep voorspoedig. Jammer dat je tegenwoordig zo lang in Breda moet wachten op je aansluiting. Vroeger was het een kwestie van het perron oversteken waar de andere trein meestal al stond te wachten.

Om kwart over twaalf kwamen we volgens schema aan in Nijmegen. Omdat we pas rond kwart voor twee uit "Bypass 2" zouden vertrekken hadden we nog tijd zat en hebben eerst nog even wat rondgewandeld in het startgebied. Naarmate we meer naar voren kwamen waren de startvakken al beter gevuld. Nog even getuige geweest van de aankomst van Sinterklaas en na een korte aarzeling toch maar niet, zoals T. suggereerde, de start afgewacht. Dat was me net even te ‘relaxed’.
Dus teruggelopen richting Keizer Karelplein, daar W., een vriend van T. opgewacht en vervolgens met zijn drieën naar de kleedruimte onder de ING bank. Het was er minder druk dan ik gevreesd had. Nog even kort getwijfeld, maar toch maar mijn shirt en niet mijn hemd aangetrokken. Ook een beetje omdat ik geen zin had om het startnummer ‘om te hangen’. Tja.

We vertrokken naar de de Bypasses. T. en W. vertrokken naar Bypass 3, ikzelf naar 2.
Tot nu toe had ik nog steeds een paar oude hardloopschoenen aan, en tevens een extra T-shirt om het niet te koud te krijgen. Zodra ik de voorste mensen in mijn startvak in beweging zag komen trok ik schoenen en T-shirt uit en stopte ze in een plastic zak die ik ter plekke achter liet. Eerst nog wandelend, maar vanaf de ‘chipmat’ daadwerkelijk hardlopend gingen we van start. Veel verbaasde gezichten om me heen en opmerkingen over mijn blote voeten, zowel van collega-hardlopers als van mensen langs de kant. Ik ben er op zich natuurlijk wel aan gewend dat mensen reageren op mijn blote voeten, maar bij zo’n wedstrijd is de concentratie er van toch wel een stuk hoger. Als je om aandacht verlegen zit kan ik echt aanbevelen de Zevenheuvelenloop op blote voeten te doen! 😉

Onderweg op een aantal momenten een stukje met T. samen gelopen, dat was erg leuk. Ik vond dat hij het verbazend goed deed voor iemand met zo weinig km in de benen. De laatste paar km heeft hij wet wel zwaar gehad geloof ik.

Ik heb er uiteindelijk 1:25:59 over gedaan, dat is 58 sec. langzamer dan drie jaar geleden op schoenen. Gezien de geringe trainingsomvang van de laatste maand ben ik hier erg tevreden over. Het is wel zeker dat ik op blote voeten in staat moet zijn om al mijn (niet zo indrukwekkende) PR’s te breken.

Na de finish eerst even naar het startvak om mijn schoenen en T-shirt weer op te halen. Tot mijn grote verbazing bleken daar mijn schoenen netjes naast elkaar op straat te staan en mijn T-shirt hing aan een hekje terwijl de plastic zak waar ze in zaten verdwenen was! Je zal maar behoefte hebebn aan een plastic zak…

Na de wedstrijd kort nagepraat met T., maar hij moest vrij snel weg terwijl ik mij had voorgenomen om nog naar de ‘Greetz’ in café Maxim te gaan. Daar veel Chat’n’Runners ontmoet. De biertjes waren lekker en de sfeer was prima. Volgend jaar weer!

Nog twee weken

Ben mijn weblog niet zo erg trouw momenteel. Ik zal maar geen beterschap meer beloven…
Het is nog (een dag minder dan) twee weken voor de Zevenheuvelenloop. Gisteren zag het er rond twaalf uur heerlijk uit buiten. Korte broek, shirtje met korte mouwen, en hup de zon in. Ik had nog niet bedacht hoe lang ik zou gaan lopen, maar als ik met een beetje een ruime bocht om mijn huis heen loop kan ik op verschillende punten beslissen dat het wel genoeg is geweest.
Eerst in de richting van Sterrenburg gelopen. Dat doe ik niet vaak, maar mijn vaste uitvalsroute is onlangs bestrooid met nieuw grit en dat loop vast niet zo lekker. Toen ik de Randweg kruiste daar het fietspad opgegaan en deze gevolgd tot de Copernicusweg. Zowel het fietspad langs de randweg als die langs de Copernicusweg hebben een vrij ruw wegdek, dus dat leek me wel een goede oefening voor de Zevenheuvelenloop. Ik heb weliswaar geen idee wat me daar te wachten staat, maar je kunt beter maar van het ergste uit gaan. 🙂
Ik was blij toen dit deel van het traject achter de rug was, maar ik kon het toch goed volhouden. De Zuidendijk die ik vervolgens grotendeels volgde bleek inmiddels ook een nieuwe toplaag gekregen te hebben, maar de kleine steentjes die daar bij hoorden waren al grotendeels in de weg gereden. Het was goed te doen in elk geval.

Vlak voor ik Stadspolders in liep hoorde ik ineens iemand achter me hardlopen. Het klonk als iemand met gewone schoenen, en dat bleek ook wel te kloppen. Het was een jongen van een jaar of 17 (?). Hij zei dat-ie het wel opvallend vond, dat ik daar op mijn blote voeten liep. Daar heb je gelijk in, zei ik. Zelf deed hij het wel als hij parcours deed. Ik begreep hem niet meteen, maar toen hij vroeg of ik wist wat parcours was dacht ik: o ja, parcour, ook wel parkoer. Een manier van voortbewegen zeg, waarbij je over muurtjes klimt en loopt en nog heel veel meer. Ik vertelde hem dat ik iemand kende die dat ook deed. Het bleek geen wederzijdse kennis te zijn.
De jongen vertelde verder nog dat hij ook wel eens op blote voeten naar school ging. Wat vinden ze daar dan van, vroeg ik. Dat vinden ze heel raar. 🙂
En toen namen we weer afscheid. Leuke ontmoeting!

Uiteindelijk gisteren 15 km gelopen, en dat geeft in elk geval voldoende vertrouwen dat het over twee weken in Nijmegen ook wel gaat lukken. Het tempo was niet al te hoog, maar wat mij betreft is een tijd rond de anderhalf uur okee.

Verder had ik nog een vraag van Bob openstaan over een ontmoeting van BV-lopers.
Ik denk dat het het lastig is om daar iets voor te organiseren. Met ruim 20.000 lopers zal het wel een volle boel zijn. Er zijn op dit moment 3 BV-lopers waarvan ik weet dat ze meedoen: George, Bob en ikzelf. Ik zie mezelf als ongetwijfeld de langzaamste loper, dus ik zal dan ook wel het laatste binnen zijn. Ik denk dat ik na de wedstrijd nog wel even naar cafe Maxim ga om nog wat na te praten met aanwezige Chat’n’Runners. Belangstellende BV-ers kunnen daar uiteraard ook naar toe gaan.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑