Maand: juli 2011

week 29 zondag (11,0 km; 12,5 C; regenachtig)

In bed hoorde ik de regen al vallen. Toch was er deze keer geen twijfelmoment of ik wel zou gaan lopen, ik had er gewoon zin in. Omdat ik de laatste week een beetje last heb van een stijve, licht pijnlijke onderrug eerst de oefeningen gedaan die ik een jaar of tien geleden heb overgehouden aan een langdurige periode van ernstige rugklachten. Als ik er tijdig bij ben blijken die vaak goed te helpen.

Daarna het bekende getwijfel: wat trekken we aan? Short, dat was zeker. Shirt met korte mouwen, ook zeker. Maar wel of geen jack? Gezien de regen toch maar wel, en dan ook een petje mee. Aldus besloten, en vertrokken. Net toen ik de deur uit stapte vielen de laatste druppels, en toen bleek dat jack natuurlijk weer veel te warm. Na 1 km uitgetrokken, en de rest van de tijd mee in mijn handen gelopen. Wanneer leer ik het nou eens. Toen ik net over de helft was begon het overigens weer te regenen, maar veel stelde het niet voor. Wel de pet opgezet, had ik die tenminste niet voor niks bij me.

Het lopen zelf ging lekker. Mits met mate, mits niet te koud, houd ik eigenlijk wel van lopen in de regen. Lekker door de plassen lopen, dat is nou een van de voorrechten van het hardlopen op blote voeten. Nooit natte schoenen en sokken. 🙂

Komende week een paar dagen naar Antwerpen. Eens kijken of daar ook gelopen kan worden.

week 29 donderdag (8,5 km; 15 C; halfbewolkt)

Tijdens de blotevoetenlopersbijeenkomst bij Haarlem enige tijd geleden had ik het met Martin over het wel of niet toegeven aan ‘geen zin om te lopen’. Ik maakte toen onderscheid tussen ‘structureel geen zin’, daar kon je maar beter aan toegeven, en ‘incidenteel geen zin’, deze categorie moest bestreden worden. De afgelopen twee weken had ik geen zin, en ik hoop maar dat het structureel was, want anders heb ik aardig gefaald in het bestrijden van de ‘geen zin'(=onzin?).

Afijn, de afgelopen dagen begon het niet-lopen me dusdanig tegen te staan dat ik mezelf vanmorgen na het opstaan (even na zes uur) vrij eenvoudig op pad kreeg. Niet overdrijven de eerste keer, ook al is de neiging er wel, dus niet te ver en niet te snel. Dat is met een slakkengang 8,5 km lopen prima gelukt. Mijn linker Achillespees voelt zo nu en dan een beetje strak. Ik moet de trapoefening maar weer eens een tijdje op het programma zetten.

Sokken?

Tijdens mijn vakantie, die nu net een week bezig is, probeer ik zoveel mogelijk zonder schoenen door het leven te gaan. Dat levert, net als bij het hardlopen op blote voeten, soms grappige confrontaties op. Vanmorgen ging ik tijdens de ochtendspits van Dordrecht naar Den Haag Mariahoeve. De van tevoren geplande reis viel direct al in duigen omdat er vrijwel geen trein Dordt zonder vertraging verliet. Daardoor kwam ik uiteindelijk op Laan van NOI uit waar ik een kwartiertje moest wachten. Ik zag er kennelijk in de ogen van een Japans ogende medereizigster dusdanig deerniswekkend uit dat ze me aansprak: “Do you want a pair of socks, I don’t need them myself”. Ze had de sokken al in haar hand. Ik verzekerde haar dat het mijn vrije keuze was om er zo bij te lopen, en bedankte haar vriendelijk voor het aanbod. Het gaf een goed gevoel.

week 27 woensdag (10,0 km; 20 C; halfbewolkt)

Bij mijn laatste loopverslag kondigde ik aan dat ik het de komende week wat rustiger aan zou doen. Daar heb ik me op het overdrevene af aan gehouden: ik heb geen sindsdien geen meter gelopen. Ik vond dat de rust nu wel weer lang genoeg geduurd had, dus een stukje lopen in de lunchpauze leek me een prima idee. Nou vinden veel mensen half elf misschien niet echt ‘lunchtime’, maar als je om half zeven begonnen bent is half elf toch wel zo’n beetje halverwege de (werk-)dag.

Om het wat spannender dan een gewoon duurloopje te maken heb ik er een soort piramide in gebouwd. De eerste kilometer eindigde met 100 meter versneld, de tweede met 200m, de derde met 300m, de vierde met 200m en de vijfde met 100m. En deze serie werd in zijn geheel nog eens herhaald, zodat ik uiteindelijk op 10 km uit kwam. Dit was duidelijk vermoeiender dan alleen maar dat duurloopje op een rustig tempo. Dat was uiteindelijk ook de opzet, dus reden voor tevredenheid.

Het zou leuk zijn als mijn FR305 dit soort dingen zou ondersteunen zodat je op de juiste momenten een piepje hoort, maar ik ben bang dat dit een te lastig patroon voor hem is. Aan de andere kant is een beetje flexibiliteit ook wel prettig, want dan kun je er wat beter voor zorgen dat een versneld stukje niet net wordt uitgevoerd bij een met verkeerslichten geregeld kruispunt.

Onderweg nog ingehaald door twee meiden van een jaar of 14, 15 samen op 1 fiets. “Meneer”, in koor, “u moet uw veters strikken. Hi, hi, hi”. Maar daarna toch nog de oprecht klinkende vraag waarom toch in hemelsnaam op blote voeten. Toen ik zei dat dat gewoon lekkerder liep hoorde ik er nog net een zeggen “Ja, dat kan natuurlijk”. 🙂

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑