Maand: februari 2012

week 8 zondag (17,9 km; 8,2 C; meest zonnig)

Dat was toch weer heel ander weer dan een week geleden, met toen slechts twee graden en wat sneeuwbuitjes. Nu scheen de zon, en hoewel de temperatuur met acht graden niet overdreven hoog was kon er prima gelopen worden. En op blote voeten, én in korte broek. Ik had onder mijn jack alleen een shirt met lange mouwen aan, en daar had ik een beetje spijt van, want die lange mouwen zijn moeilijk op te stropen, en daar had ik soms, uit de wind en in de zon, wel wat behoefte aan.

Het lopen ging het eerste uur prima. Tempo’s goed aan te houden, nergens last van. Na dat uur begon ik soms die spier van heup naar knie weer wat te voelen waar ik de laatste weken wel eens last van heb.  Uiteindelijk kon ik de volle tijd uitlopen. Maar toen de 1h50’waren volbracht was ik nog niet thuis. Een nieuwe route door de Zuidpolder kostte meer tijd dan ik had gedacht. Na het volbrengen van het ‘officiële’ deel heb ik een kort stukje gewandeld en even wat gerekt. Dat was voldoende om de laatste 1,5 km toch weer zonder klachten te uit te lopen.

Gisteren had ik geholpen bij het schuren van de banken van het podium van het koor van mijn vrouw, en daar had ik lichte rugpijn aan overgehouden. Dat zal vandaag ook meegespeeld hebben. Deze week ga ik weer serieus werk maken van mijn rugoefeningen, ik denk dat mijn knie dat ook prettiger vind.
Als dinsdag blijkt dat mijn knie toch nog wat opgewonden doet over het leed dat hem vandaag is aangedaan doe ik even een stapje terug.

week 8 vrijdag (10,0 km; 8,6 C; W4; zwaar bewolkt)

Ik kan het nauwelijks nog een lunchpauzerun noemen als ik pas tegen tweeën ga lopen, maar ik werd zo in beslag genomen door mijn werk dat het er niet eerder van kwam. Met temperaturen die naar de tien graden gaan kan er niet alleen op blote voeten gelopen worden, maar ook in korte broek. Door de relatief bleke benen in dit jaargetijde is de aandacht van het publiek verzekerd, en als er dan ook nog eens een stel bloten voeten onder hangen is met name het vrouwelijk puberpubliek rumoerig aanwezig. Als Sinterklaas wuivend liep ik mijn rondje.

Op het programma stond een serie van 15′ eerste versnelling (DL1), 10′ Dl2, en tot slot 5′  DL3, en deze serie dan nog een keer herhaald. Op vrijdag zijn de trainingen altijd wat pittiger, en dit was een relatief rustige variant.
Over die tempo’s kan ik nog zeggen dat ik de middelste (6’24″/km) altijd het lastigst vast te houden vind. De traagste is altijd net een beetje trager dan ik denk dat het is, dus dat is makkelijk, en de snelste (5’44″/km) is het tempo dat ik nog kan lopen zonder dat het onaangenaam hijgerig wordt. Voor die middelste moet ik echt regelmatig op mijn Garmin kijken om te zien of ik nog op koers lig.

week 8 dinsdag (11,0 km; 8,0 C; W5; zonnig)

Over het lopen kunnen we kort zijn: het ging lekker. Een mooie manier om de lunchpauze door te brengen. De wind was wat fris, maar de temperatuur was verder prima, dus heel goed blotevoetenloopweer. Ik verkeek me een klein beetje op de route en daardoor liep ik ruim een kwartier langer dan de bedoeling was. Mijn gemiddelde hartslag lag onder de 140, en dat was al heel lang niet gebeurd, het lijkt erop dat de trainingsarbeid van de afgelopen tijd niet voor niks is geweest.

Onderweg werd mij door een oudere dame in een autootje de weg gevraagd naar de Gebroken Meeldijk. Nou wist ik wel waar die ongeveer was, maar hoe kom je daar vanaf de plek waar de vraag gesteld werd? In samenspraak met twee langslopende heren kwam ik tot een advies.
Toen de dame in kwestie was weggereden en ik mijn weg vervolgde dacht ik ineens: is het niet zo dat die Gebroken Meeldijk doorsneden wordt door de spoorbaan, en dat je als automobilist niet heel makkelijk van het ene in het andere deel kunt komen? Ik wist het niet meer, maar toen ik even later een ‘stads’-plattegrond tegenkwam werd mijn vermoeden bevestigd. Ik hoop dus maar dat ik de mevrouw naar het goede deel heb gedirigeerd, en anders: excuses. (Ik zou ook kunnen zeggen: bereid je beter voor als je ergens heen gaat, maar klinkt lang zo aardig niet).

week 7 zondag (17,5 km; 2,0 C; wisselend bewolkt, enkele sneeuwbui)

Vlak voor ik vertrok, even na acht uur, zag het weer er nog aardig uit, maar op het moment van vertrek begon het een beetje te sneeuw/regenen. Kortom, winterse neerslag zoals ook door @EdAldus al was aangekondigd. Een korte aarzeling, maar toch maar de pet op, en gaan. Die bui was snel over, maar in de loop van de komende (bijna) twee uur vielen er nog een paar.
Ik bedenk van tevoren bijna nooit waar ik heen zal gaan, hooguit ongeveer, maar de eerste keuze komt al heel snel: links of rechts na het tuinpad. Heel vaak linksaf, maar vandaag eens rechts. Uiteindelijk kwam ik uit op de weg die richting Moerdijkbruggen gaat. Voor de huidige trainingsomvang nog een beetje te ambitieus, maar als er later in het jaar 30+ km gelopen gaat worden wel een leuke optie om richting Brabant te lopen en dan bijvoorbeeld met de trein weer terug. Of omgekeerd natuurlijk.
Zoals gezegd, nu niet, dus linksaf naar de Zeedijk die aan de zuidzijde de bebouwing van Dordrecht begrensd. In die buurt maakte ik deze foto.

Het is duidelijk dat er met mijn telefoon geen wereldfoto’s gemaakt kunnen worden, misschien voortaan toch mijn S90 maar meenemen. Maar het geeft wel een beeld van de dreigende lucht in ZW-richting. Ik werd gelukkig slechts geschampt door de buien die uit die wolken kwamen, maar sneeuw en hagel waren toch mijn deel.

 

Hiervandaan nog een minuut of veertig lopen. Alleen de laatste tien minuten vielen wat zwaar, maar verder was het een onderneming die tot tevredenheid stemde.
Oh, en voor de volledigheid, op blote voeten lopen was er voor mij vanmorgen niet bij. Met een temperatuur die net boven het vriespunt zat, natte wegen plus nog meer koude nattigheid die uit de lucht viel had ik er geen zin in. Later in de week gaat de temperatuur weer omhoog, mijn tijd komt wel weer.

week 7 vrijdag (14,0 km; 8,0 C; W3; vrij zonnig)

Een week geleden liep ik nog bij -4°C, en nu bij +8°C, en dat is een wereld van verschil. Met dit weer ga ik graag de deur uit. Het enige dat me wat liet aarzelen was het vooruitzicht van de heuveltraining. Dat leek me nogal vermoeiend voor iemand met vooral dieselaspiraties.

Heuvels hebben we op het eiland van Dordt uiteraard niet, dus dat werd de Papendrechtse brug. Volgens mij een van de weinige plekken hier in de buurt waar je 400m achter elkaar kunt stijgen. Eerst moest ik daar nog zien te komen, en natuurlijk gaat een hardloper daar hardlopend naar toe. Dat bleek 3,9 km, iets verder dan ik dacht, maar geen probleem uiteraard. Zo was ik alvast goed warmgelopen.

Toen werd het tijd voor 8 keer 400m in stevig tempo omhoog, en hetzelfde stuk weer omlaag dribbelen. Het viel niet mee. Na de tweede keer dacht ik, ze kunnen me wat met die acht keer, vier keer lijkt me ook wel genoeg. Maar tijdens die vierde keer ging het toch knagen natuurlijk, en besloot ik dat dan wellicht zes keer maar genoeg moest zijn, en zo deed ik ze uiteindelijk alle acht. De eerste honderd meter van de vierhonderd was superglad asfalt, de rest was ruwer. Dat begon ik uiteindelijk wel wat te voelen, maar het was toch prima te doen, en het dwong me om mijn looptechniek goed in de gaten te houden.

Inclusief in- en uitlopen 14 km, en ik moet toegeven dat het alles bij elkaar een voldoening gevende training was. Het was bij deze temperatuur uiteraard helemaal geen vraag of ik wel of niet zonder schoenen kon. Graag zo houden tot de lente begint!

week 7 dinsdag (9,0 km; 6,0 C; N3; buien)

Zoals Jan al had aangegeven breken er weer betere tijden aan voor blotevoetenlopers, vandaag in elk geval wel. Ik vertrok vanuit de fietsenstalling met mijn Sockwaschoenen aan, maar al over de fietsbrug bedacht ik dat dat beslist onnodig was en trok ze dus uit. Toch was het de eerste paar kilometer wel fris aan de voeten, zoals gebruikelijk vooral rechts, maar toen ik eenmaal ‘door’ was liep het prima. Het was lekker om weer eens de hele training blootsvoets te kunnen afleggen. Een beetje jammer dat het halverwege begon te regenen. Dat was de tweede keer vandaag al, want vanochtend begon het halverwege mijn fietstocht naar mijn werk ook al te regenen.

Grappig was nog een confrontatie met een drietal pubermeiden die onder luid geroep kennis namen van mijn specialiteit. De toon was een mengeling van afgrijzen en respect. Toch waren ze ook wel geïnteresseerd in het hoe en waarom. Een van hen zei nog dat ze het nog nooit eerder had gezien, en ze was het met me eens dat het daardoor dan wel een bijzondere dag was.

week 6 zondag (16,1 km; -6,0 C; windstil; bewolkt)

Met een beetje hoofdpijn werd ik wakker, maar ik hoopte dat er wel uit te lopen. We zouden naar vrienden gaan, en ik wilde wel graag voor die tijd gelopen hebben, anders ging het er niet meer van komen, en dat wilde ik niet. Half acht stond ik buiten, en het was best te voelen dat het een graad of zes, zeven vroor. De eerste paar kilometer had ik koude voeten zelfs door mijn schoenen heen, maar daarna was dat over en werden ze heerlijk warm. Ik twijfelde nog even of ik ze nog uit zou trekken onderweg, maar ik voelde eigenlijk wel dat dat een kansloze missie zou zijn.

Het was mooi om het licht te zien worden. Sneeuw lag nog op de weilanden, en afgezien van het gegak van hoog overvliegende ganzen (echt honderden) was er weinig geluid. Hoewel ik geen winterliefhebber ben, dat zal zo langzamerhand wel duidelijk zijn, heb ik toch wel genoten van deze training. Doel was een lange duurloop met een tempo van 6:56 min/km, dat werd uiteindelijk 6:46, dus eigenlijk wat te snel. Na ruim een uur lopen werd de spier die van mijn dijbeen naar mijn knie loopt (rechts) wat stijf en dat voelde ik vooral bij de knie. Ik ben vanaf dat moment elke tien minuten even kort gaan rekken en een halve minuut wandelen. Dat bood voldoende ontspanning en zo kwam ik toch zonder problemen thuis. O ja, en die hoofdpijn heb ik er inderdaad uitgelopen.

Ik ben erg tevreden over het feit dat ik het winterse weer de afgelopen week getrotseerd heb, op die manier wordt het nog wel eens wat.

week 6 vrijdag (10,3 km; -4,0 C; O3; zonnig)

Als ik zo nu en dan over mijn schouder naar buiten keek kreeg ik dubbelzinnige informatie. Door de zon zag het er lekker uit, maar de sneeuw gaf ook een gevoel van kou. Dat laatste werd bevestigd door de website van het KNMI. Het weerstation van Rotterdam Zestienhoven (zoals ik het vliegveld hardnekkig blijf noemen) liet een maar heel langzaam stijgende temperatuur zien, en toen het rond twaalf uur -4,5 was dacht ik: dit wordt niet heel snel veel hoger, ik ga voor een rondje lunchpauzerunnen.

Op het programma stond 5 min. DL1, 10 min. DL2, 15 min. DL3, en dat rijtje tweemaal. Vooral dat tweemaal een kwartier op DL3 zog ik een beetje tegenop. Ik ben meer van langdurig je kilometers maken. Maar ja, als ik ooit nog iets sneller wil worden, dan hoort dit er wel bij.
Kleding. Tja, wat trek je aan met dit weer. Ik besloot tot een thermoshirt, shirt met lange mouwen, en een (dun) jackje. Dat bleek genoeg. Zonder thermo had misschien ook gekund, maar dan moet je ook niet gaan stilstaan. Dit was prima.
Het lopen ging goed. De eerste keer DL3 ging eigenlijk wat te langzaam, de tweede keer ging wel goed, en het voelde nog soepeler ook.

Nou is dat laatste niet vreemd, want na de eerste serie waren mijn voeten (in Sockwa’s) zo warm geworden dat ik het ook wel zonder durfde. Het asfalt was overwegend droog, en het pakte prima uit. Ik geloof niet dat ik al eens eerder bij -4°C op blote voeten heb gelopen, dus deze training was dubbel ‘kicken’. De training als zodanig ging lekker, en het stuk op blote voeten helemaal.

week 6 woensdag (12,5 km; -2,0 C; zonnig)

Vorige week vrijdag had ik moeten lopen. Ik had een cursus in Groningen op donderdag en vrijdag, maar ach, loopspullen mee, en dat moet toch wel kunnen. Vrijdagochtend werd ik wakker met hoofdpijn en voelde me kwakkelig. Toch maar niet lopen.
Afgelopen zondag was de volgende geplande training die ik om dezelfde reden schrapte. Hoofdpijn, verkouden, kwakkelig.

Na het weekend ging het weer beter al is het nog steeds niet helemaal 100%. Normaal loop ik op dinsdag, maar gisteren was het erg koud, en hoewel ik best tegen kou kan heb ik er toch een hekel aan. De weersverwachting voor de woensdag was beter, dus ik besloot de training nog een dag op te schuiven. De temperatuur was vandaag inderdaad overdag rond de -2°C, toch al gauw een graad of zes warmer dan gisteren. En toen in de loop van de dag de zon ook nog ging schijnen ging het er zowaar aangenaam uitzien.

Ik had besloten van mijn werk  naar huis te lopen. Wat trek je dan aan? Niet te veel, niet te weinig. Ik besloot tot een thermoshirt, shirt met lange mouwen en windjack. En uiteraard lange tight en handschoenen. En aan mijn voeten toch inderdaad maar wel mijn Sockwa’s. Die kon ik altijd nog uittrekken als dat mogelijk bleek.
De eerste kilometers gingen zwaar. Inderdaad toch nog niet helemaal fit, maar het was wel te doen en na een poosje ging het lekkerder lopen. Toen ik net door Rijsoord was zag ik een droog betegeld fietspad voor me en ik wist wat me te doen stond: uit die schoenen. En zo liep ik dan bij twee graden vorst heel comfortabel op blote voeten. En geloof het of niet, maar ik liep ook meteen soepeler. Ik had een wat strak gevoel rond mijn knieën en dat was meteen weg. Ik heb nog niet kunnen ontdekken wat ik met Sockwa’s aan nou anders doe, maar op blote voeten liep gewoon echt beter.

Na twee kilometer was de fun op. Het fietspad was verder geasfalteerd en ongeveer om de 50 meter kletsnat. Dat werd uiteindelijk toch te koud en ik trok de schoenen weer aan om ze ook niet meer uit te trekken. Ik kwam alleen nog maar natte of besneeuwde stoepen tegen en dat is meer dan ik kan hebben.
Het was heerlijk om na ruim een week weer op pad te zijn geweest. Vrijdag weer!

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑