Maand: april 2012

week 17 zondag (8,0 km; 14,6 C; zonnig)

Gisteren had mijn achillespees (ja sorry, hij wordt nogal eens genoemd de laatste tijd) wat zitten zeuren. Niet meteen al, maar later op de dag, en dat maakt dat ik meteen twijfel of er een relatie is met het hardlopen de dag ervoor.
Vanmorgen voelde ik nagenoeg niks, maar je gaat door dat soort ervaringen toch een beetje bang worden om te lopen. Gelukkig werd ik door mijn vrouw op pad gestuurd, en dat was maar goed ook. Het was tegen de tijd dat ik de deur uitging (13.30) prachtig weer geworden. Hetzelfde rondje als vorige week door Dubbeldam. Elke vijf minuten wandelde ik even een minuut. Ik probeerde de pasfrequentie steeds rond de 180 te houden, en dat ging erg goed. Het lopen ging licht en voelde niet vermoeiend. Mijn vriend de achillespees liet zich ook niet voelen. , en zo kwam ik na acht kilometer weer thuis.

Later in de middag was de pees weer wat gevoelig, maar op dit moment (tegen half tien ’s avonds) gaat het wel goed. We zullen zien hoe het morgen bij het opstaan is.
Ik vind het maar lastig, zo’n blessure die zich niet meldt op het moment dat je teveel doet, maar pas achteraf. Ik moet duidelijk nog leren waar de grenzen liggen.

week 17 vrijdag (8,1 km; 14,0 C; half bewolkt)

Zo denk je dat je een rustig stukje gaat hardlopen, zo loop je ineens achter een oudere dame in een scootmobiel aan te hollen. 🙂
Vanaf mijn werk volg ik vaak een fietspad een stukje, en steek dan vervolgens de drukke Verbindingsweg over om daarna het fietspad aan de andere kant van de weg verder te volgen. Aan de overkant van de Verbindingsweg stond deze keer een oudere dame in een scootmobiel te wachten die plotseling (voor haar) rechtsaf de drukke weg op ging. Gelukkig kwam er niet meteen iets aan, maar ik maakte de voorste automobilist met gebaren duidelijk dat er geremd moest worden, en holde vervolgens achter de scootmobiel aan.
Gelukkig was er na zo’n 150m een verkeerslicht, dat ook nog eens op rood stond.
(Pikant detail: als je bij dat verkeerslicht rechtsaf gaat is het nog maar een paar honderd meter en je zit op de A15!)

Ik vertelde de vrouw dat ze niet helemaal goed zat. Nou, dat idee had ze zelf eigenlijk ook wel. Ze vertelde dat ze naar de Dierensteinweg moest. Dat trof, want dat was de weg waar ze zou komen als ze bij het stoplicht rechtdoor zou gaan. Ik liet haar omkeren en gebaarde naar tegemoetkomend verkeer ruimte te maken en begeleide haar naar het fietspad aan de andere kant van de weg zodat ze op een veiliger manier op haar bestemming kon komen.

Toen begon ik alsnog aan mijn training. Het liet me niet echt los, ik vroeg me af in hoeverre dit ‘gewoon’ een vergissing was of dat ik eigenlijk de politie had moeten bellen. Lastige situaties.

Mijn training bestond uit 10 X 5 minuten in een rustig tempo hardlopen afgewisseld met 1 minuut wandelen. Tijdens de 5e serie voelde ik mijn achillespees even wat trekken, maar verder niks gevoeld. Na terugkeer was het licht gevoelig, nu even afwachten hoe het morgenochtend voelt.

week 17 dinsdag (5,8 km; 10,0 C; zonnig en hagelbui)

Nadat ik een deel van de ochtend met mijn rug in de zon had gezeten werd het tijd om maar eens naar buiten te gaan. Ik wilde net als afgelopen zondag afwisselend 10 minuten hardlopen en 1 minuut wandelen. De eerste serie ging echter best stroef bij de achillespees (AP), dus ik besloot al gauw het pauzepunt te vervroegen naar 6 minuten. De tweede serie ging al een stuk beter, en uiteindelijk heb ik mijn AP nauwelijks nog gevoeld. Het was waarschijnlijk verstandiger geweest om met een stukje wandelen te beginnen om het spul wat soepeler te krijgen.

Ongeveer halverwege vielen de eerste druppels, en aanvankelijk was dat niet eens onaangenaam. Maar toen het er meer werden, en de vloeibare vorm overging in een vaste was de lol er toch wel een beetje vanaf. Zo hagelbestendig was mijn niet zo dik behaarde hoofd nou ook weer niet. Onder een laag balkon bij een flat wachtte ik even tot de hagel weer regen was geworden, en liep ik alsnog terug naar af.

Koude voeten had ik niet gekregen van regen en hagel, en het was zelfs wel lekker om door wat plassen heen te stampen. Wel koude handen, die hadden het veel zwaarder!

week 16 zondag (7,3 km; 8,0 C; half bewolkt)

Met enige stijfheid van de linkerachillespees was ik opgestaan, maar na enige tijd was dat wel grotendeels verdwenen. Ik had de route van 7 km weer eens van stal gehaald die ik in mijn begintijd als hardloper vaak gebruikt had. Volgens een stramien van tien minuten hardlopen afgewisseld met een minuut wandelen ging het lopen prima. Voordeel van deze route is tevens dat er een wat ruiger stukje fietspad in zit waardoor technisch goed lopen veel meer wordt afgedwongen.

Het lopen ging prima, maar dat had ik ook wel verwacht. Belangrijker is de reactie later, en dan vooral de volgende ochtend.
Welnu, het voordeel van wat later het verslag schrijven is dat ik daar al wat over kan zeggen. Er was wel sprake van stijfheid, met name direct na het opstaan, maar van echte pijn was nauwelijks sprake. Voorlopig handhaaf ik deze manier van trainen.

En nu ik dan toch bezig ben. Wilma, mijn manueel therapeute, heeft vanochtend mijn bekken rechtgezet, en mijn enkel wat soepeler gemaakt. Tevens heb ik het advies gekregen om de trapoefening deze week driemaal daags 3X10 keer te doen, en volgende week 3X15 keer.
We zullen zien hoe het zich verder ontwikkelt.

Afgesproken dat ik over twee weken in het weekend een langere afstand zal lopen. De vrijdag voor dat weekend wordt mijn achillespees/onderbeen ingetapet als extra ontlasting, en de dinsdag daarna heb ik weer een afspraak met Wilma voor controle van bekken en enkel en een evaluatie van de voorafgaande weken.

week 16 woensdag (4,5 km; 10,0 C; half bewolkt)

Vorige week dinsdag de laatste lange duurloop waarna de linker achillespees begon op te spelen, zie het stukje hieronder. Aangezien ik ‘toestemming’ heb om beperkt en rustig te gaan hardlopen ben ik er in de lunchpauze op uitgegaan.
Ik heb 3 keer  1,5 km rustig gelopen waarvan steeds de laatste 100 meter wandelend. Bij de aanvang was de pees wat gevoelig en stijf, bij de derde serie was dat nagenoeg verdwenen. Het liefst had ik natuurlijk helemaal niks gevoeld, maar het feit dat het niet echt pijnlijk was moet ik misschien maar als positief duiden. Vrijdag de volgende sessie.

Achilles

De meeste mensen kennen het verhaal van Achilles wel. De antieke Griekse held  die door zijn moeder direct na de geboorte in de Styx werd ondergedompeld om hem onkwetsbaar te maken. Ze moest hem natuurlijk ergens vasthouden, en dat werd de hiel, de enige kwetsbare plek die uiteindelijk ook zijn dood zou worden. Wat zo’n verhaal in elk geval duidelijk maakt is dat achillespeesblessures kennelijk van alle tijden zijn.

Sinds enige tijd heb ik na het hardlopen last van een gevoelige, wat stijve achillespees. Niet, of nauwelijks, tijdens het lopen. Niet heel gevoelig, niet heel stijf, maar onmiskenbaar. Je zou het nog kunnen negeren. Maar als er een ding duidelijk is geworden, uit eigen en andermans ervaring, is dat negeren uiteindelijk tot nog meer ellende leidt. En toen de napijn na de duurloop van afgelopen dinsdag erger was dan normaal ben ik maar begonnen met het uitvoeren van ‘de trapoefening’. Dit is een populaire aanduiding voor wat officieel bekend staat als de “Heavy load eccentric Calf Muscle training” die door o.a. Alfredson e.a. beschreven is. Kort samengevat ga je op een traptrede staan, brengt je gewicht op je gezonde been en laat je gekwetste kant langzaam zakken om op die manier spier en pees te rekken.

Maar omdat het misschien niet handig is om oefeningen te doen die niet bij de blessure passen leek het me wel handig om een fysiotherapeut te consulteren.

Dit verhaaltje komt in twee delen tot stand. Bovenstaand stuk geschreven voor het bezoek aan de fysiotherapeute, de rest erna.

Er werd vastgesteld dat mijn bekken niet helemaal recht staat, en er is een redelijke kans dat de klachten daardoor veroorzaakt worden. Het zou tevens een verklaring zijn voor de lage rugklachten die ik tegenwoordig weer wat vaker heb.
Aanstaande maandag heb ik een eerste afspraak bij Wilma, de persoon die mij ruim tien jaar geleden al eens van ernstige rugklachten afhielp. Zij gaat een poging doen het zaakje weer recht te zetten.

Ondertussen mag ik wel hardlopen, maar met mate. Minder lange afstanden, en wat meer pauzes inbouwen. Gelukkig is de marathon van Amsterdam nog ruim een half jaar weg. Voorlopig blijf ik optimistisch.

week 15 dinsdag (17,5 km; 11,0 C; bewolkt, klein buitje)

Afgelopen zondag had ik gewoontegetrouw en volgens rooster een lange duurloop van twee uur moeten doen. Maar door een combinatie van treuzelen en andere verplichtingen lukte het niet meer. Vandaag zou dan volgens hetzelfde rooster een loopje van een uur uitgevoerd moeten worden, maar ik vond het toch wel zonde om die training van zondag helemaal niet te doen, dus ik besloot dat dan toch maar vandaag te doen.
Met veel bewolking, soms wat gemiezer, en een zon die soms, heel even, probeerde door de wolken te komen, was het eigenlijk geen onaangenaam loopweer. Ik liep best wel lekker, met zo nu een dan een pijntje of een dingetje dat dan ook weer vanzelf overging. Mijn lichaam moet duidelijk nog wennen aan die langere afstanden, want het kraken begon pas na het eerste uur. Toch heb ik er wel vertrouwen in dat dit met beleid verder op te voeren is. Afijn, daar hebben we Tiny dan voor.

Een geestig intermezzo was toen er onderweg een politieauto naast me kwam rijden en de agent door het open raam aan me vroeg of ik wellicht aangifte wilde doen. Dit was wel een grappige variatie op het verder nogal uitgemolken thema van de gestolen schoenen.

Morgen wordt er op mijn werk een hardloopwedstrijd georganiseerd, en ik was vast van plan om daaraan deel te nemen. Het gaat om 1, 2 of 3 keer een rondje van 3,1 km. Ik vraag me nu alleen  af of ik er wel verstandig aan doe daar aan mee te doen. Een zekere blessuregevoeligheid kan mijn lichaam niet ontzegd worden, en een wedstrijd direct na de 17,5 km van vandaag, ik weet het niet. Ik slaap er nog een nachtje over.

week 14 vrijdag (10,0 km; 9,8 C; NW2; zonnig)

Dat is het nadeel van niet blind kunnen typen, je hebt het soms niet door als je je eigen schrijfsels aan het vernaggelen bent. Het gebeurt me niet vaak, maar deze keer was ik zomaar ineens mijn stukje, dat al bijna klaar was, helemaal kwijt. Ik moet dus maar wat vaker “Opslaan als concept” doen. Het wordt nu een wat korter stukje.

Kort samengevat: het was lekker weer, maar het lopen ging bij de hogere tempo’s niet vanzelf. Dat geeft dan uiteindelijk wel weer voldoening, dus geen klachten wat mij betreft.
Volgende keer meer. 🙂

week 14 dinsdag (8,8 km; 13,0 C; NW2; zonnig)

Via de IJsselmondse Randweg, door IJsselmonde naar het fietspad langs de A16, en dan met een slingertje weer terug. Lekker weer, gelukkig had ik na enige aarzeling mijn jack achtergelaten, en het shirt met korte mouwen had ook best wel een shirt zonder mouwen mogen zijn.
Minder mooi was dat ik noodzakelijkerwijs vlak langs de plek kwam waar een fietser net door ambulancepersoneel werd behandeld. Hoe ernstig het was, en wat er gebeurd was weet ik niet, maar de ambulance kwam later met hoge snelheid en met sirenes langs dus het leek wel ernstig. Hopelijk geen fatale verwondingen.
Mijn achillespees, die na een poosje stilzitten gevoelig en stijf is, laat zich tijdens het hardlopen niet voelen. Het valt nog niet mee om regelmatig aan de trapoefening te denken, maar regelmatig excentrisch rekken is volgens mij wel belangrijk.

week 13 zondag (15,9 km; 9,4 C; NW2; half bewolkt)

Toen ik vanmorgen om een uur of zeven opstond leek het me een prima idee om niet te lang te wachten met mijn hardlooprondje. Maar toen ik de temperatuur nader bestudeerde bleek het maar net boven nul te zijn. Kijk, en als je nou weet dat het niet veel warmer gaat worden, dan doe je het ermee. Maar de verwachting was een graad of 9, 10. Dan maar koffie drinken, en nog wat later gezellig samen ontbijten. Uiteindelijk ging ik om 11.15u op pad, een goede beslissing om te wachten.
Ik heb al jaren een korte tight die ik eigenlijk nooit draag. Ik houd niet zo van strak zittende kleding, en ik vind tights (kort of lang, maakt niet uit) er altijd nogal dom uitzien. Sorry voor alle tightdragers, het is mijn afwijking, niet die van jullie. Maar nou heb ik wel geregeld last van schurende dijen (als ik een short draag) , en daar helpt zo’n tight dan wel weer tegen. Dus ik heb mijzelf over de drempel heengetild en heb hem maar weer eens aangetrokken. Hij bleek minder strak dan ik mij meende te herinneren. Waarschijnlijk was ik nog wat dikker in de tijd dat ik hem kocht. Daardoor zat hij niet eens zo onaangenaam. En of het er dom uitzag, dat kon ik gelukkig zelf niet zien.

Terwijl ik mijn eerste kilometers maakte hoorde ik in de verte de herrie van de omroeper van de Dwars Door Dordt-loop, waar ik nu wederom niet aan ging meedoen. In plaats daarvan heb ik 1h45′ DL1 gelopen, en dat kwam op een afstand van 15,9 km uit. Ik liep lekker en goed, en was tevreden over mijn besluit. De eerste kilometers van april zijn al weer binnen.
Wel heb ik inmiddels via Twitter een afspraak gemaakt met @KeesThies dat we volgend jaar gaan meedoen aan de DDD. Je moet hem toch in elk geval een keer als (import-)Dordtenaar gelopen hebben.

Hoewel ik tijdens het lopen nergens last van had is mijn linker achillespees wat gevoelig en stijf. Dat wordt weer de beroemde ‘trapoefening’ een tijdje doen, en hopelijk loopt het dan weer met een sisser af.

De komende week wordt nog een heel gepuzzel om het hardlopen om de overige zaken heen te plooien. Voor eerste Paasdag hebben we plannen gemaakt die een combinatie met een lange duurloop lastig, zo niet onmogelijk maken, en op Paaszaterdag ga ik met een vriend naar de Matthäus Passion in Naarden, en dat laat ook niet veel ruimte voor andere zaken. Daar staat tegenover dat ik op vrijdag vrij ben, dus misschien levert dat nog wat op. We zullen het zien.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑