Maand: mei 2012

week 20 zondag (8,0 km; 15,4 C; half bewolkt)

En zo liep ik in een rustig tempo 8 keer een kilometer waarvan steeds de laatste honderd meter wandelend. Dat ging prima, en ook nu, een halve dag na dit loopje geen noemenswaardige gevolgen te bemerken. Het was een beetje drukkend, maar ik had er eigenlijk geen last van. Geen zonnebril bij me vond ik hinderlijker.

Komende week heb ik de hele week een cursus in Utrecht. Een kijken hoe we de trapoefening en de loopjes daarin kunnen integreren.

week 20 vrijdag (11,6 km; 17,4 C; bewolkt)

In een vlaag van overmoed besloot ik weer eens een wat langer stuk te lopen, maar wel met elke kilometer 50 meter wandelen. Dat was de eerste paar kilometer ook wel nodig, de achillespees voelde stijf, maar daarna liep het wel soepel, tot aan de laatste twee kilometer, toen het weer wat stijver werd. ’s Avonds bleek de pees toch wel behoorlijk gevoelig geworden te zijn. Kortom, ik was eigenlijk “een beetje dom geweest”. Afijn, het zijn niet de minsten van wie dat wel gezegd wordt.
Dom in twee opzichten: nadat ik aanvankelijk heel trouw elke dag driemaal mijn trapoefening uitvoerde heb ik dat de afgelopen veel onregelmatiger gedaan. Terwijl ik wel het idee had dat het zin had en ook hielp.
En verder had ik gisteren natuurlijk niet ineens als een dolle die 11,5 km moeten gaan lopen. Rustige opbouw en regelmatig lopen moet het devies zijn. Komende week zoals het hoort dinsdag, vrijdag en zondag afstanden van niet meer dan een kilometer of acht, en dan zien we over een week wel weer verder.

week 19 zondag (7,3 km; 14,4 C; half bewolkt)

Na alle vermoeienissen van en met de boom werd het tijd voor een ontspannen loopje op de zondagmiddag. De eerste paar kilometer nog afgewisseld met stukjes wandelen, daarna niet meer. Het liep lekker en ging goed, geen last van de achillespees en ook achteraf niet. Dat geeft moed.

Boom 2

Joost, van het Bomenteam, was er vrijdag (11-5) om tien uur, en na wat voorbereidende activiteiten en een kop koffie begon hij tegen elven aan de klus. Het was mooi om te zien hoe Joost als een bergbeklimmer onze boom besteeg en aan het werk ging.
Door het raam op de eerste etage had je een prima zicht op de activiteiten.
De boom spreidde zijn takken uit over vier of vijf tuinen, maar toch was het de bedoeling dat het meeste in onze tuin zouden vallen. Wel hadden we de afspraak met de naaste buren dat er ook op hun plaatsje gewerkt mocht worden.
Kleinere takken werden losgezaagd en direct naar het plaatsje gegooid, aan de grotere takken werden eerst een strop vastgemaakt. Dan werd de tak zover doorgezaagd dat hij wel zou omgaan maar nog zou blijven hangen. Dan werden er nog wat zijtakken verwijderd en uiteindelijk werd de grote tak aan de strop naar beneden gelaten waar buurtkennis Dick en ik voor de opvang en afvoer naar de straat zorgden.

Na een paar uur waren de meeste takken wel verwijderd en stond er bijna alleen nog nog een lange kale stam.

Deze werd vervolgens stukje bij beetje korter gemaakt totdat Joost uiteindelijk weer op de grond stond voor het laatste stuk.
Op dat moment kwam de stam tot aan de bovenrand van het schuurtje. Door een halve meter lager er een schijf van een paar decimeter tussenuit te zagen kon ook de hindernis van de schuurrand genomen worden.
Nadat de stam tot vlak boven de grond was afgezaagd werd het tijd voor de freesmachine. Die paste net door onze poort, maar kon vervolgens de draai naar ons plaatsje niet maken, zodat er niet veel anders over bleef dan de openslaande deuren voor en achter open te zetten, wat meubilair opzij te schuiven en het helse apparaat door ons huis een route naar achter te bieden. Op zo’n moment is het wel prettig dat de parketvloer nodig aan een schuur- en lakbeurt toe is. Stel je voor dat je dat net gedaan zou hebben…
Na het frezen, rond een uur of drie, was Joost klaar.
Dat kon ik niet zeggen:
Bellen met HVC leerde dat ophalen van de takkenzooi wel mogelijk was, maar niet voor 4 juni. H’m, zo lang wilde ik het toch niet op straat laten liggen. Maar, zo zei de HVC-dame, u kunt wel gratis een aanhangwagentje lenen zodat u het zelf kunt wegbrengen. Zelf heb ik geen auto met een trekhaak, maar broer Paul was gelukkig genegen om op zaterdag als trekker van het aanhangwagentje te fungeren. Vrijdagavond tot het donker werd, en zaterdagochtend ben ik bezig geweest met het op vervoerbaar formaat knippen en zagen van de takken. Dat kwam goed uit, want het bleek dat het karretje slechts gedurende twee uur gebruikt kon worden. In die twee uur hebben we kans gezien twee keer een rit te maken naar de milieustraat, en toen was vrijwel alles weg.
Alleen het stamhout en de dikkere takken zijn nu nog over. Die gaan deels naar Dick als dank voor de hulp, en de rest moet nog in kachelhoutformaat gehakt en opgeslagen worden. Tegen de tijd dat het hout droog genoeg is hopen we zelf een houtkachel te hebben. 🙂

Van regen naar drup naar einde communicatie

Het vorige bericht plaatste ik donderdagmiddag 10 mei. In de vroege avond viel er een enorme bui.
Toen bleek onze kilgoot verstopt te zijn en zocht het regenwater over de rand van het zink zijn weg binnenshuis naar beneden. Door een droevig toeval stond ons glasvezelkastje in de weg, en deze was tegen het vocht niet bestand. Weg internet, weg televisie, weg telefoon. Handig hoor zo’n combi-abonnement.
De volgende ochtend met XS4All gebeld, en die stuurden een monteur die echter pas op dinsdagochtend zou kunnen komen. Dat lukte prima, de monteur, dezelfde die het indertijd bij ons had aangelegd, was een kwartier voor tijd aanwezig, en nog voor zijn officiële werktijd startte had hij het kastje (het NTU-deel ervan) al vervangen en werkte alles weer. De rest van de week kwam het er niet meer van om aan dit blog te werken en zo kijken we nu tegen een achterstand aan. 🙂
Ik ga nu eerst maar eens met het vervolg van het Boom-verhaal beginnen.

Boom 1

In ons achtertuintje staat al vanaf dat we er wonen (bijna 20 jaar) een berk. Eerst was het een klein berkje, maar hij heeft het goed gehad bij ons, hij is nu voor de standplaats erg groot. Te groot. Hoger dan het huis, dus meer dan een meter of tien. Te groot ook omdat het tuintje zo klein is, en de achterburen ook al zo’n klein tuintje hebben. Op de foto krijg je een beeld.

De boom is inmiddels hoger dan ons huis, en enkele takken op een meter of 6-7 hoogte raken de rand van het dak. Daar knapt het dak niet van op.

Ook onze achterburen hebben geklaagd dat de bladomhulsels, knoppen, proppen en bladeren regelmatig hun dakafvoer verstoppen.

Een jaar of wat geleden heb ik met mijn zoon al eens een poging tot toppen gedaan. Dat is toen wel gelukt, maar een van de afgezaagde takken kwam net niet door het slaapkamerraam (waardoor bovenstaande foto is gemaakt) op de eerste verdieping zetten. Zo’n tak is best heel zwaar en moeilijk tegen te houden.

Toen we dan ook besloten dat de boom nu toch echt weg moest was het ook wel duidelijk dat we dat niet zelf konden doen. Morgenochtend komt Joost van der Werff van het Bomenteam om de klus te klaren. “Klimmend afbouwen” heet het wat ze gaan doen.

 

 

 

 

 

Om onze fietsen een droge plek te geven heb ik ooit een soort schuurtje gebouwd, en om de boom te sparen is hij om de boom heen gebouwd. Het gat voor de stam was aanvankelijk behoorlijk ruim, maar inmiddels niet meer.

We twijfelen nog of we de stam helemaal laten weghalen en ook de wortels laten wegfresen, of dat we de stam tot dakhoogte laten zitten. Het eerste is duurder en ik moet de schuur er verder voor demonteren, het tweede is de gemakkelijke oplossing maar kost blijvend ruimte in de schuur, die toch al niet zo groot is. (To be continued …)

week 19 dinsdag (9,0 km; 15,0 C; half bewolkt)

Even een kort verslagje, er is meer te doen. Aangezien de 10km loop van afgelopen zondag toch betrekkelijk goed gevallen was (maandag nauwelijks naweeën ondervonden) had ik het idee dat ik wel wat minder voorzichtig kon zijn. De eerste paar kilometer nog een paar keer gewandeld, daarna de rest van de route rustig, in DL3-tempo, uitgelopen. Vandaag nog een paar keer de trapoefening, en dan morgen zien wat de gevolgen zijn. Fingers crossed.

Rondje Tilburg ONK Barefootrunning (week 18 zondag (10,0 km; 11,0 C; bewolkt) )

Afgelopen zondag werd voor de tweede keer het Officieus Nederlands Kampioenschap Barefootrunning gehouden. Vorig jaar, de eerste keer, was ik wel aanwezig, maar liep nog niet mee. Ik was enkele weken daarvoor van mijn galblaas afgeholpen en nog niet fit genoeg voor deelname. Maar dit jaar kon ik er natuurlijk niet omheen. Toch was er als gevolg van mijn achillespeesblessure wel twijfel van tevoren. In overleg met mijn fysiotherapeut besproken dat het geen kwaad kon om eens te proberen een langer stuk in het weekend te lopen. En aangezien ik niet van plan was de wedstrijd als een wedstrijd te lopen leek dat mooi te passen. De keuze voor de afstand was niet moeilijk. Een halve marathon zou voor de huidige situatie beslist te ver zijn, dus dat werd automatisch de tien kilometer.

Per trein vertrok ik naar Tilburg, en het leek me wel een goed idee om wandelend naar het startgebied te gaan. In een half uur moest dat te doen zijn, en dan was ik meteen al een beetje op temperatuur. En dat was wel nodig, want zo warm als het vorig jaar bij de eerste editie was, zo fris was het nu. Dat weerhield me er overigens niet van om blootsvoets de deur uit te gaan. Ten eerste omdat ik dat nou eenmaal meestal doe, maar het was natuurlijk ook geheel in stijl.

Het was een leuk weerzien dan wel kennismaken met een aantal bekende of nog onbekende blotevoetenlopers. Voor de wedstrijd zag ik alleen Jan Roos en George Kerkhoven (die overigens niet meedeed). Wandelend naar het startgebied werd ik nog geinterviewd door iemand van de plaatselijke omroep (neem ik aan tenminste). De gebruikelijke vragen: hoe lang al, waarom, moeilijk etc. Was wel leuk.

De wedstrijd zelf, die ik dus niet als wedstrijd wilde lopen, verliep wel goed. Afgezien van wat stijfheid in het begin heb ik mijn achillespees verder niet gevoeld. Het parcours was prima te belopen, eigenlijk geen enkel stuk waarbij ik liever iets aan mijn voeten had gehad. Voor een belangrijk deel gladde stoeptegels en glad asfalt, deels wat klinkers met scherpe kiezels erin gebakken en ook nog een lekker zandpad. Een wedstrijd niet als wedstrijd lopen, eigenlijk vergt dat wel heel veel zelfbeheersing, vooral als je geen pijnklachten hebt. Uiteindelijk gelopen met een gemiddelde van 5’45″/km, en dat is niet snel, maar wel in vergelijking met de gemiddeld 7″/km die ik de laatste tijd liep.

Onderweg haalde ik nog een andere blotevoetenloper in, dat bleek René, een broer van Karl van Daal te zijn, die zelf ook meedeed, maar veel verder naar voren liep. Na afloop bleek Karl nog een broer (Rob) op blote voeten te hebben meegekregen. Mooi zo’n familieteam. Overigens besloot René een kilometer voor het einde dat hij nog wel wat energie over had en ging me onhoudbaar snel voorbij.

Verder nog een ontmoeting met Joost die de halve marathon voor Keimpe liep. Deze had de afgelopen week zijn voet lelijk opengehaald ( voor alle duidelijkheid, niet tijdens het hardlopen op blote voeten 🙂 ) Joost had ik al eens eerder ontmoet, net als Gerard, dat gold niet voor Vincent en Marca. Bijzonder was nog de ontmeting met Ian, een in Belgie wonende Canadese barefootrunner. Het was zijn eerste halve marathon op blote voeten en hij was ‘quite excited’.
Alles bij elkaar kom ik dan op tien ‘echte’ blotevoetenlopers, en dat is meer dan een verdrievoudiging ten opzichte van vorig jaar.

En hoe is het nu met mijn achillespees de dag na de wedstrijd. Gisteren kort na de wedstrijd aanvankelijk gevoelig en stijf, en dat werd al beter door de wandeling terug naar het station. Vanmorgen was er sprake van een lichte stijfheid en eigenlijk geen pijn. Ik geloof dat we op de goede weg terug zijn!

week 18 dinsdag (6,7 km; 17,0 C; zonnig)

Na de heftige buien van vanochtend knapte het toch nog heel aardig op, en met een zonnetje bij 17° was het een mooi plan om hardlopend de lunchpauze door te brengen. Er waren vandaag gelukkig geen scootmobilisten die gered moesten worden en kon ik meteen aan de training beginnen. De eerste vijf minuten een wat stijve achilespees, daarna niets meer gevoeld. Volgens het inmiddels vaste stramien van 5 minuten hardlopen/1 minuut wandelen liep ik met 180 p/min een van mijn routes hier in de buurt. Van tevoren de trapoefening gedaan, straks nog weer een keer.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑