Maand: juni 2013

week 25 zondag (3,0 km; 15,0 C; half bewolkt)

Het ging een weinig beter dan afgelopen vrijdag. Het gevoel, dat tussen stijf en pijn inzit, hield wat eerder op. Toch is er nog geen reden om de volgende stap op het herstelschema te zetten, dus aanstaande dinsdag, mogelijk woensdag, herhalen we dit nog een keer.

week 25 vrijdag (3,0 km; 15,8 C; bewolkt)

Het zat er natuurlijk dik in dat het ook wel eens wat minder goed zou gaan, en vandaag was zo’n dag. Pijn kun je het niet noemen, maar van de 5 keer 2 minuten hardlopen voelden er toch zeker (de eerste) 3 stroef, stijf. Niet alsof het verstandig zou zijn om er meteen mee te stoppen, maar ook zeker niet alsof ik nog wel een paar kilometer zou kunnen doen.
Het lijkt me handig om deze stap in het opbouwschema aanstaande zondag nog maar eens op het programma te zetten.

week 25 dinsdag (3,3 km; 23,0 C; zonnig)

Als de temperatuursverwachting de dertig graden gaat naderen is het tijd voor maatregelen. De lunchpauzerun werd dus een paar uur vervroegd, en dat bleek een goed idee, want zelfs de korte stukjes 1-2-3-1-2-3 (minuten, met 2 minuten wandelpauze) wisten de zweetklieren tot productie te inspireren. Maar ik heb niet snel last van warmte, dus het was nog prima te doen. Terwijl ik dit tik voelt de achillespees wat stijf, maar belangrijker is hoe het morgen voelt. Vooralsnog ben ik niet ontevreden.
Volgende keer 5 X 2 minuten hardlopen, 2 minuten wandelen.

week 24 zondag (2,7 km; 17,4 C; zonnig)

Het is prima opbouwweer. Als je meer wandelt dan hardloopt zijn wat hogere temperaturen wel lekker. Het ging weer lekker, dat wil zeggen, ik voel nauwelijks iets, en hoewel ik al meer dan een jaar bijna niet gelopen heb is dit conditioneel geen enkel probleem. Ik vind het steeds weer jammer dat het al afgelopen is, maar ik wil mezelf niks kunnen verwijten, dus ik houd me braaf aan het schema.
Volgende keer: 1-2-3-1-2-3, met 2 minuten wandelpauze. Wow, evenveel hardlopen als wandelen!

week 24 vrijdag (3,0 km; 17,0 C; zonnig)

Vandaag dus 1-1-1-1-1-1-1-1, oftewel, 1 minuut hardlopen, afgewisseld met 2 minuten wandelen. Van tevoren mijn Garmin aangepast, maar helaas vergat ik de wandeltijd aan te passen, dus ik dreigde steeds 3 minuten te gaan wandelen ipv 2. Nou wandel ik wel graag, maar ik had hier toch geen zin in. Dus overgestapt op handmatig klokken, en dan merk je pas hoe kort 1 minuut eigenlijk is. Een paar keer werd het wel een heel royale minuut.
Ik heb de neiging om er nog 1 of 2 extra herhalingen aan toe te voegen weten te onderdrukken. Het voelt nu, een uur later, wel wat stijf, dus dat is waarschijnlijk maar goed ook.
Zondag wordt het 1-2-1-2-1 met weer 3 minuten wandelpauze ertussen.

week 24 dinsdag (3,1 km; 17,8 C; bijna droog)

Vandaag maar weer eens met een nieuw loopleven begonnen. Voor het eerst sinds heel, heel lang weer eens in mijn lunchpauze gelopen.
Volgens een heel voorzichtig opbouwschema moest ik vandaag 1-1-2-1-1-2 minuten hardlopen, voorafgegaan door steeds 3 minuten wandelen. In totaal 8 minuten hardlopen tegen 21 minuten wandelen. Het is maar goed dat de temperatuur goed op niveau was, want je zou het er koud van krijgen. Voor de vorm nog even gedoucht, maar echt nodig was het niet.

Hoe ging het? Tja, mijn gevoelige plekje voelde aanvankelijk een beetje zoals mijn fietsketting soms klinkt: er mag wel wat olie op. Maar ongeveer halverwege was dat over, en nu is het afwachten hoe het morgen voelt. Als dat niet tegenvalt mag ik vrijdag de volgende stap in het schema zetten: 8X 1 minuut hardlopen gevolgd door 2 minuten wandelen.

Planten eten (1)

Eens in de zoveel tijd sta ik van mezelf versteld. Het feit dat ik indertijd begon met hardlopen op blote voeten bijvoorbeeld was al iets, maar dat ik dat daarna zou gaan uitbreiden naar op blote voeten lopen in het dagelijkse leven, in zoveel mogelijk situaties, dat had ik nooit gedacht.

En net zo min had ik, laten we zeggen, een half jaar geleden gedacht dat ik zou gaan stoppen met het eten van dierlijk voedsel, in de ruime zin van het woord. Dus ik eet niet alleen geen vlees of vis meer, maar ook geen zuivel en eieren.

Hoe kwam dat zo? Oftewel: hoe kwam ik op het idee?
Ik ontdekte dat een aantal van mijn hardloopkennissen steeds vaker over (groene) smoothies spraken en ik werd nieuwsgierig naar wat ik me daarbij moest voorstellen. Hun bron bleek vaak Boele Ytsma te zijn. Boele is een jaar of drie geleden begonnen met een overstap naar een steeds plantaardiger voedingspatroon. Hij was daarbij, zonder er speciaal op uit te zijn, behoorlijk afgevallen, en was zich steeds beter gaan voelen, energieker, sterker. Hij ging zich verdiepen in voeding en kwam tot de conclusie dat dit voor veel mensen heel goed zou kunnen zijn.
Naast het gezondheidsaspect spelen er nog minstens twee belangrijke factoren mee.

De tweede factor is dat het ecologisch gezien niet vol te houden is dat we met elkaar zoveel vlees eten als we momenteel doen. Vlees als voedsel produceren is buitengewoon inefficiënt.  Je stopt plantaardig voedsel in een dier, en als het dier groot is geworden ga je het dier opeten. Van al het plantaardige voedsel dat in het dier verdwenen is had je veel meer mensen kunnen voeden. De getallen die je hoort zijn verschillend, verschillen ook per dier, maar voor runderen wordt vaak een factor 9 of 10 genoemd. Dus om 1 kilo biefstuk te produceren heb je 10 keer zoveel graan nodig. Dat is met de omvang van de wereldbevolking, en de groei die daar nog in zit, niet vol te houden.

De derde factor betreft de omstandigheden waaronder dieren ten behoeve van de mens  worden gehouden. Hoewel ik dat natuurlijk al wel langer wist hield ik me daar een beetje doof voor. Ik dacht, als ik nou maar biologisch vlees (of eieren, of melk, of etc.)  koop, dan valt het allemaal wel mee. Maar ik vrees dat het helemaal niet zo meevalt. Mijn ogen gingen pas echt open door het verhaal van de haantjes die geen eieren kunnen leggen. Dertig miljoen (!) haantjes worden op jaarbasis gedood omdat ze geen hen zijn, en omdat ze te weinig vlees opbrengen om ze groot te laten worden.

Boele Ytsma heeft op Youtube een eigen kanaal en heeft daar inmiddels meer dan 150 viedootjes geplaatst, elk van een minuut of 10-15 waarin hij telkens aspecten van het planteneterschap belicht. De eerste paar weken dat ik hier mee bezig was heb ik echt tientallen filmpjes bekeken en ik begon steeds meer overtuigd te raken. Ik vond dat ik het een kans moest geven. En zo ben ik op 18 maart met de gratis Basiscursus Planteneten begonnen. Het viel me niet zwaar, en ik was al snel overgeschakeld op plantaardig ontbijten en lunchen. Aansluitend deed ik de (betaalde) cursus Word een planteneter in 28 dagen. Ongeveer halverwege die periode aten wij bij mijn ouders, en dat was de laatste keer dat ik vlees at.

Om dit verhaal niet te lang te maken wil ik het hier even bij laten. Er valt uiteraard nog veel meer over te zeggen. Hoe ging die overgang naar het planteneterschap? Had je last van ontwenningsverschijnselen? Mis je vlees, zuivel etc.? Is het wel gezond? Is dit voor altijd? Hoe doe je dat in een gezin waarin nog vlees gegeten wordt?  In de loop van de tijd zullen deze en andere vragen ongetwijfeld langskomen.  Vooralsnog voel ik me hier heel goed bij.

Ongegrond (3)

Eind februari ontstond er op Twitter een ‘gesprekje’ tussen een aantal blootsvoetse hardlopers waarbij @olaflandzaat opperde dat het leuk zou zijn als we allemaal vanuit onze eigen invalshoek iets zouden bloggen over onze ervaringen met hardlopen op blote voeten op diverse ondergronden. Inmiddels gingen @VanDalenAnnene en @JohannesdeLoper mij voor, en heb ik het estafettestokje van Jan gekregen.

Toen ik in september 2006 begon met hardlopen op blote voeten waren mijn voeten buitengewoon gevoelig. Hoewel ik thuis al langere tijd mijn schoenen uittrok zodra dit mogelijk was, bleek de straat toch aanmerkelijk meer oneffenheden te bevatten dan ik gedacht had. Kleine steentjes, die me voorheen nauwelijks waren opgevallen, bleken zich onaangenaam in mijn voetzool te boren. Althans, zo voelde het. Je hebt dan de neiging om te verkrampen waarna het nog vervelender gaat voelen.

Om de gewenning een boost te geven besloot ik het woon-werkverkeer (indertijd een wandelingetje van krap een kwartier) blootsvoets te gaan uitvoeren. De kortste route was door het station, maar dat leverde me teveel toeschouwers op. Ik was de schaamte bepaald nog niet voorbij.
Geleidelijk aan raakten mijn voeten meer gewend aan wat je zoal tegenkomt, en ook begon het me minder uit te maken wat ‘men’ er van vond.

Toen de hardloopafstanden groter begonnen te worden was het in het begin zoeken naar routes die mijn relatief ongeoefende voeten goed konden behappen. En daar kon je je lelijk in vergissen. Ik weet nog dat ik dacht dat het fietspad langs de N3 mooi glad asfalt was. Nou, dat viel bitter tegen. Mijn voeten dachten daar heel anders over. En ook ben ik in de beginperiode eens teleurgesteld in de betegelde stoepen in de wijk Sterrenburg. Ik kende Stadspolders, een veel nieuwere wijk, daar liep ik geregeld, en zonder problemen, maar die tegels in Sterrenburg hadden duidelijk hun beste tijd wel gehad. Door het blessureleed ben ik daar al een poos niet geweest, maar ik denk dat het me nu veel beter af zou gaan. Deels omdat mijn voeten minder snel overprikkeld raken, maar ook omdat ik er zelf meer ontspannen onder blijf.

Mijn top drie lekker lopen: strand, bospad en glad beton. Alleen zijn met name die eerste twee hier in de buurt niet te vinden. Als ik me tot mijn eigen loopomgeving beperk: glad asfalt, gladde stoeptegels en vooruit, gras.

Met gras heb ik een beetje een haat-liefdeverhouding. Om op te wandelen heerlijk, maar ik vind gras te verraderlijk om op te gaan rennen, met name als het wat langer is. Je ziet nauwelijks wat er onder de sprietjes verborgen ligt: gaten in de grond, kroonkurken, knoesten van takken etc.

Tot slot kan ik natuurlijk niet om de bekende vooroordelen heen. “Ben je niet bang in glas, spijkers, naalden, poep te trappen.” En het eerlijke antwoord is nee, daar ben ik niet bang voor. In de ruim zes jaar dat ik BV loop is het aantal ongelukjes dermate klein en onschuldig dat ik het behoorlijk heb leren relativeren. En als ik al met iets geconfronteerd werd waren het bijna altijd piepkleine glassplintertjes die net onder de verkeerde hoek mijn  voet ingingen. Meestal weer heel makkelijk te verwijderen met pincet en/of naald. Het lastigste is misschien nog wel dat mijn ogen er in de loop van de jaren niet beter op geworden zijn en het daardoor soms wat zoeken is naar de exacte locatie. Ja, ja, een bril, net wat u zegt.
Ik maak graag de vergelijking met werken in de keuken. Net als op blote voeten lopen op straat is het werken in de keuken niet helemaal van risico’s ontbloot. Toch zijn er maar weinig mensen die met handschoenen aan het eten bereiden. Inderdaad, je voelt niet wat je aan het doen bent. Precies wat ik wou zeggen over het (hard-)lopen op schoenen.

Drie maanden later

Kort samengevat: de shockwavehterapie heeft me niet gebracht wat ik ervan verwachtte/hoopte. Ik heb niet kunnen vaststellen dat er een relatie bestond tussen de behandeling en hoe het met mijn pees ging.

Er zijn momenten dat ik denk dat het heel, heel langzaam iets beter aan het gaan is. Ik heb me in elk geval voorgenomen om volgens een zeer conservatief beginners-/opbouwschema weer te gaan hardlopen. Voorlopig twee keer in de week. En daar ga ik mee door tot ik het gevoel heb dat het echt slecht is voor de pees. Misschien moet ik erin berusten dat het altijd gevoelig zal blijven, maar kan ik er toch mee blijven hardlopen.

Ik zal dit blog in elk geval weer wat vaker bijwerken. En mogelijk ook met wat meer onderwerpen dan alleen hardlopen. Stay tuned. 🙂

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑