Jaar: 2016

Rondje NL dag 1

Om half zes op, zoals gepland. Ik had vrijwel alles al verzameld, maar nog niet alles zat in de tassen. In de loop van de week gaan sommige dingen nog van plek verhuizen, zo weet ik inmiddels uit ervaring, maar nu was het vooral van belang dat ik alles mee kreeg, en dat de eetspulletjes voor onderweg goed bereikbaar waren. Om zo ongeveer kwart voor zeven was het moment daar. (BTW, ik geloof dat hier op de camping het huiluurtje is aangebroken, allemaal oververmoeide en overprikkelde jochies van een jaar of 5, 6 schat ik.)
De eerste 13 km waren niet opzienbarend, want dat was precies de route die ik meestal naar mijn werk volg en ook het vervolg tot aan de Erasmusbrug had ik al veel vaker gereden. Aan de voet van die brug (heeft een brug een voet?) nam ik mijn eerste pauze. Daarna ging het dwars door Rotterdam, en hoewel het zeker niet rustig was viel het me eigenlijk nog mee. Langs Pijnacker kwam ik uiteindelijk in Leidschendam uit waar ik bij mijn oom even kon bijkomen.Via Voorschoten kwam ik in Leiden en deels door de wijk waar ik als kind woonde ging het naar Leiderdorp. Na een verrassingsbezoek aan mijn ouders aldaar moest ik eerst mijn eigenlijk uitgezette route weer terug zien te vinden, maar dat ging gemakkelijker dan ik verwacht had.
Ik had het van tevoren niet gezien, maar ik kwam dwars door Lisse, en in Lisse is het Museum De Zwarte Tulp gevestigd. De oom waar ik eerder die ochtend op bezoek was heeft een bijzondere relatie met dat museum, dus ik wilde daar zeker niet aan voorbijgaan. Een heel aardig museum, deels gericht op de bollenteelt, en deels op de plaatselijke geschiedenis.
De laatste 25 km vielen wat zwaarder, maar dat had ik wel verwacht. Ik fiets tenslotte maar weinig lange afstanden, die gewenning duurt een paar dagen. De camping had nog een plekje voor me, een mooi plekje zelfs, maar wel op bosgrond, en daar houd ik nou eenmaal niet zo van.
Het eten heb ik simpel gehouden. Koffie en brood. Morgen op Texel ga ik met mijn vrienden uit eten, dan kan het nu wel wat eenvoudiger.
Welnu. Over dit blog. Plaatjes komen later. En ik tik dit verhaaltje op mijn tablet, en het is de bedoeling dat ik mijn telefoon als hotspot gebruik om e.e.a. te kunnen oploaden. We gaan het zien!

Nog één nachtje…

Nog een dag, niet te lang, werken, en dan alle spullen bij elkaar zoeken en in de fietstassen proppen. Ik merk wel dat het feit dat ik in eigen land blijf ervoor zorgt dat ik wat lakser ben met de voorbereidingen. Alsof het niet onhandig is om je lucifers te vergeten als je op de camping van Kollumerpomp staat. Maar goed, het is natuurlijk wel zo dat je makkelijker kan inschatten in hoeverre je dit soort omissies in je uitrusting eenvoudig weer kan aanvullen.

Aanvankelijk was ik van plan om rond een uur of acht te vertrekken, maar gezien de te verwachten temperaturen heb ik dat naar half zeven verschoven. Dan zit ik wel tijdens de ochtendspits in Rotterdam, maar als fietser heb je daar toch niet heel veel last van. Hoop ik. 🙂

Het zal wel weer even wennen zijn om gedurende langere tijd op het zadel te zitten, meer dan 90 km heb ik sinds de reis naar Wenen vorig jaar niet meer gedaan. Ik verwacht dat mijn achterwerk na een km of zestig wel zal gaan protesteren, maar echte problemen zal ik er verwacht ik, hoop ik, niet door krijgen.

Nog vijf nachtjes slapen

Net als de afgelopen twee jaar ga ik ook dit jaar weer in de nazomer een eindje fietsen. Twee jaar geleden naar Parijs, vorig jaar naar Wenen, als die trend wordt doorgezet zal het nu wel Gibraltar worden hoor ik je denken. Maar nee, dit jaar houd ik het wat simpeler. Ik heb een dag of tien de tijd, en om het ‘gedoe’ met terugkeren uit het buitenland te vermijden blijf ik deze keer in eigen land. Met het boekje Ronde van Nederland Ronde van Nederlandals leidraad begin ik aanstaande vrijdag te fietsen, gewoon vanuit mijn eigen huis. Ik heb eigenlijk alleen nog maar een globaal schema in mijn hoofd, dus ik heb nog geen idee waar ik een dag of tien later uit- of aangekomen zal zijn.

Het boekje maakt gebruik van bestaande LF-routes, en knoopt die dusdanig aan elkaar dat er een ronde ontstaat die ongeveer de grenzen van ons land volgt. Daar zijn wel een paar uitzonderingen op, want zo wordt Limburg niet erg uitgenut, veel zuidelijker dan Roermond komt het niet. Terwijl er wel degelijk LF-routes naar Maastricht gaan. En in Zeeland wordt Zeeuws-Vlaanderen niet aangedaan, mogelijk vanwege het ontbreken van LF-routes langs de zuidgrens.

De eerste dag zal ik maar een heel klein stukje van de beschreven route rijden. Via de routeplanner van de Fietsersbond maak ik een route om op de eerste camping uit te komen. Dat wordt als het goed is Camping Schoonenberg, een natuurcamping bij Velsen-Zuid. Die heb ik uitgezocht vanwege het feit dat hij zo’n beetje op de helft ligt van de route naar Texel. Daar wil ik namelijk op zaterdag aankomen, zodat ik nog net op tijd ben om vrienden uit te zwaaien die zondag na twee weken kamperen aldaar weer naar huis gaan.

Die zondag heb ik vervolgens wat tijd om rond te kijken op het eiland dat ik eigenlijk heel slecht ken, want pas ’s middags om 17.15 vertrekt Waddenveer de Vriendschap waarmee ik de oversteek naar Vlieland maak. Op Vlieland slaap ik een nachtje op camping de Lange Paal, en dan moet ik vervolgens heel vroeg opstaan, want dan wil ik met de boot van 6.45 naar Harlingen oversteken. Vanaf Harlingen zal ik vermoedelijk wat trouwer de beschreven route van Ronde van Nederland volgen.

De weersverwachtingen zien er vooralsnog zonnig uit, al is er vanaf vrijdag, de dag van mijn vertrek een toenemende kans op een lokale onweersbui. De komende dagen ga ik mijn spulletjes bij elkaar zoeken, misschien met nog wat aanvullingen of verbeteringen op de bestaande uitrusting, en woensdag gaat mijn fiets nog een dagje naar de fietsendokter voor een grote beurt. Mijn achterwiel begint slechter te worden, dus die laat ik vervangen. En de ketting en eventueel de cassette zullen ook vervangen moeten worden. Verder geloof ik niet dat er veel aan moet gebeuren. Oh nee, dat is niet waar, ik moet ook nog een nieuwe voorband hebben, die zag er vorig jaar, toen ik onderweg was naar Wenen, al niet zo denderend uit, en de laatste weken heb ik het gevoel dat ik alleen nog maar op de anti-leklaag rijd.

Ik ga proberen mijn wedervaren bij te houden, dus ik zou zeggen: houd de site in de gaten!

Zou het dan toch?

Ik begon dit blog in 2005 via web-log, en het was toen hoofdzakelijk een verslag van mijn hardloopactiviteiten, dus de ups, en uiteraard vooral ook de downs. De downs hadden aanvankelijk vooral met mijn knie te maken, zodra de loopafstanden richting de 10 km gingen liet mijn knie (links? rechts? allebei, om beurten? ik weet het eerlijk gezegd niet meer) weten weten het er niet mee eens te zijn. Pogingen om mezelf via de Pose- of ChiRunning-methode een andere techniek aan te leren brachten wel verbetering, maar helemaal probleemvrij werd het toch niet.

In september 2006 ging het roer radicaal om en besloot ik op blote voeten te gaan lopen. Afgezien van George Kerkhoven (via de Usenetgroep drs-nl) kende ik in Nederland niemand die dat deed. Het wonder voltrok zich, ik heb nooit meer last gehad van mijn knie. Er kwamen wel andere klachten voor terug die meestal te maken hadden met te snel te veel willen doen. Maar het ging ook tijdenlang zo goed dat ik in staat was een aantal keren de Zevenheuvelenloop uit te lopen, en ook liep ik een paar maal een halve marathon.

De hardnekkigste klacht begon een paar jaar geleden toen mijn achillespees tekenen van overbelasting vertoonde. Het ging namelijk zo goed, dat ik vond dat ik wel rijp was voor het serieuze werk (lees hier de ironie) en wilde me gaan voorbereiden op een marathon. Dat werd weer een kwestie van te snel te veel (hardleers ja) en dus die achillespees. Dat werd een dusdanig slepende kwestie dat ik een paar jaar niet of nauwelijks gelopen heb.

Vorig jaar had ik nog maar zo weinig last van de pees (het gaat eigenlijk om de aanhechting van de pees aan het hielbot) dat ik besloot om mezelf nog één hardloopleven te gunnen. Als dat tot niks zou leiden zou ik er voor altijd mee ophouden. Het leek me verstandig om iemand te vragen me hierbij te helpen, iemand die goed was in rustige opbouw en die me terug zou fluiten als het nodig was.

Dat ging aanvankelijk best goed. Ik voelde mijn peesje weleens, maar het werd nooit pijn. Toen dacht mijn rechtervoet nog even roet in het eten te gooien. Wat fysiotherapeutische ondersteuning, wat rust, en het kwam zowaar weer goed. Dit had misschien het moment moeten zijn om de (slechts spreekwoordelijke) hardloopschoenen aan de wilgen te hangen, maar ik vond dat dit toch wat anders was dan de achillespeesproblemen en dat dit van tijdelijke aard was.

Sindsdien lijkt dit ook wel bewaarheid te worden. Het hardlooprondje werd gestaag groter. Het begint steeds met 1,5 km wandelen en eindigt met 1 km wandelend uitlopen, en daartussen zitten dan steeds sequenties van hardloop- en wandelstukjes, waarbij de stukjes heel geleidelijk steeds langer werden, en het hardloopaandeel ook steeds groter werd.

Vandaag overschreed ik voor het eerst sinds heel lange tijd de 10 km grens. Dat is weliswaar met de beproefde combinatie van hardlopen en wandelen, maar ik ben er heel erg blij mee. Echte doelstellingen heb ik eigenlijk niet. We krikken de omvang steeds meer heel geleidelijk op, en waar het gaat eindigen, geen flauw idee. Zolang ik het leuk blijf vinden en mijn lichaam geen bezwaar maakt ga ik er lekker mee door. En voor wie er aan mocht twijfelen: uiteraard alles op blote voeten.

 

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑