Maand: november 2005

Au, mijn knie

Vanmorgen eerst dochterlief naar school gebracht, zoals in principe elke dinsdagochtend, en daarna meteen doorgegaan richting Wantijdijk. Daar gebruik gemaakt van de 100m-streepjes langs het fietspad om mijn intervaltraining met 400m (afgewisseld met 400m dribbel) uit te voeren. De bedoeling was minstens 8 keer, en dat heb ik ook gedaan, maar de 7de en 8ste keer kreeg ik last van mijn rechterknie. Dat was erg jammer, want verder liep ik/het wel lekker.
Voorlopig doe ik bij de interval training niet meer dan 6X de 400m, en maximaal 10X de 200m. En als ik last van mijn knie krijg stop ik eerder. Het is niet anders, want forceren leidt alleen maar tot meer problemen. Naast die intervallen loop ik dan nog wat langere afstanden (7-10 km) in een rustig tempo. Pas als een bepaalde trainingssoort meerdere keren probleemloos is gegaan breid ik het verder uit.

Zondagmorgen

Lekker op mijn gemakje ontbeten met het grootste deel van het gezin (de kleinst mogelijk minderheid lag nog te pitten nadat hij nog laat bij MacDonalds gewerkt had vannacht), en daarna mijn hardloopspullen aangetrokken, zelfde uittrusting als de vorige keer, om daarna richting Wantijdijk te vertrekken. Een van de plaatselijk AV-en heeft het afgelopen jaar hectometerpunten gemarkeerd langs de dijk, en dat is wel makkelijk bij het intervallen. De inloop was ongeveer 2200 meter, daarna een minimale tijd aan rekken en strekken besteed, en toen vertrokken voor 10X 200m met telkens 200m pause (= dribbelen). De gemiddelde tijd was zo’n 53′-54′, met als uitersten 51′ en 58′. Ik probeer de tijden te onthouden, en dat gaat een poosje goed, maar op een gegeven moment ga ik ze door mekaar gooien. En hoewel dat niet echt heel erg is zou ik toch wel eens een HSM met rondeteller willen hebben, dan hoef je tenminste alleen maar op knopjes te drukken.
Wat ik nu pas bedenk is dat ik op die dijk natuurlijk niet steeds heen en weer hoef te gaan, ik kan ook de helft van de keren de dijk volgen, en dan de andere helft weer terug. Das toch net even wat minder geestdodend.
Uiteraard de 2200 meter ook weer terug, en toen had ik bij elkaar bijna 9km gelopen. Het ging lekker, en voelde me erg voldaan.

Ik had plannen gehad om met Annebet naar de verjaardag van Jelmer te gaan, maar dat houdt hij nog te goed, want de weersverwachting vond ik niet prettig genoeg klinken. Ik had niet veel zin om overgladde wegen met mist en mogelijk ook nog sneeuw ’s avonds weer terug te rijden.

De weegschaal gaf vanmorgen aan dat ik nu weer 76kg woog, en daarmee ben ik weer op de verkeerde weg. Het doel is om a.s. zondag een kilo minder te wegen. Dat moet te bereiken zijn door 3-4 keer te lopen, alleen op mijn werk te eten wat ik van huis meebreng, en verder natuurlijk geen oliebollen, stroopwafels, chocoladerepen etc.
Ik wens mezelf veel succes.

Dapper geweest

Aangezien het al enkele jaren achtereen gebeurd is dat mijn hardloperij in de loop van de winter een zielige dood stierf en ik als gevolg daarvan in het voorjaar weer een aantal treden lager op de ladder moest beginnen, met alle bijkomende gewichtsproblemen vandien, wil ik nu toch deze winter eens proberen dat anders te doen.
Misschien dat er over schrijven, op deze plaats, al helpt. En zoals een van mijn zussen al suggereerde: ook vaker aan een loop meedoen, dan ‘moet’ je wel.
Voor wat betreft dat laatste wil ik proberen mee te doen aan de Derde Kerstdag loop in Arnhem. Een hoog CnR-gehalte volgens mij, dus een gezellige bijeenkomt erna zit er vast wel in.
Op 18 december is er ook nog een loop in Barendrecht, en misschien ga ik daar wel 10km lopen. Het is dichtbij, en kan dus ook snel weer terug zijn.

Gisteren wilde ik voor het eerst sinds de 7HL weer lopen, maar ’s morgens, zoals ik eerst van plan was, kwam ik mijn bed niet uit, en ’s avonds na het eten was het weer niet zo uitnodigend. Maar mijn winterplannen indachtig besloot ik dapper te zijn, en toch op pad te gaan. Voor het eerst weer in lange tight (houd ik niet echt van), mijn nieuwe kruidvat thermo-hemd met korte mouwen, een gewoon loopshirt met lange mouwen, een waterdicht jekje em mijn nieuwste aanwinst: mijn kerstboomhes. Dat laatste is een veilgheidshesje met voor en achter een stuk of 9 ledjes er op die knipperen. Daar voel ik me een stuk veiliger bij in het donker. Aan mijn voeten alleen mijn H-streets, gewoontegetrouw geen sokken, en desondanks toch uiteindelijk heerlijk warme voeten, ook al waren ze nat door de diverse plassen.
Het lopen ging goed, tot op ongeveer 1 km voor het einde, toen begon (na 6km) mijn knie weer op te spelen. Het werd niet echt een probleem, en ik heb vandaag ook geen napijn gehad. Als ik met wijsheid verder opbouw komt dat vast helemaal goed.

Zeven heuvels

Het werd gisteren een lange dag. De trein die ik op advies van de organisatie moest halen was die van 9:39. Hoewel ik normaal erg makkelijk vroeg op sta kostte het deze keer toch wat moeite. Maar het gaf niks, ik had de dag ervoor mijn spullen, of toch in elk geval de meeste, al klaar gelegd, dus ontbijten en de laatste zaken bij elkaar graaien, en ik kon gaan.
Op het station nog een poging gedaan om het treinkaartje van Pieter (hij zou ook gaan, maar was geblesseerd) weg te geven, maar er was niemand te zien die er mogelijk belangstelling voor had. Ik heb het toen maar op de bovenrand van een van de kaartjesautomaten gezet in de hoop dat iemand er nog plezier van zou hebben.
De reis verliep voorspoedig, ook na de overstap in Breda kon ik nog zitten. Naast mij kwam een vrouw zitten (ook uit Dordt) die haar dochter ging aanmoedigen in Nijmegen, ja die had mijn kaartje wel willen hebben…
En haar overbuurvrouw (in de trein) ging ook lopen, maar haar man was geblesseerd, en zij had ook een treinkaartje over. Tja.

De trein liep keurig op tijd het station van Nijmegen binnen, en op het plein werden we verwelkomd door de enthousiaste klanken van een slagwerkgroep. Dezelfde groep stond later bij de Bypass lekker te trommelen.
Het was nog veel te vroeg om me te verkleden, zo warm was het nou ook weer niet, dus even langs alle startvakken gewandeld, en en passant Rense zien winnen. Toen ik haar de eerste keer voorbij zag komen twijfelde ik nog even of ze het was, maar eigenlijk kon het niet anders natuurlijk. Vlak bij de Finish kwam ik Dick tegen, en even later ook ontmoette ik Anja.
Nog een beetje rondgewandeld, en toen toch maar vertrokken naar de parkeergarage van de ING Bank. Op mijn gemakje verkleed, nog wat gegeten, en gewacht tot het royaal na 13:00 was. Uiteindelijk was ik rond 13:15 in het startvak en daar toch nog een minuut of 20 moeten wachten tot we mochten vertrekken.

Zoals ik elders al geschreven had was ik veel te laat met de voorbereiding voor deze loop begonnen en mijn oude blessure (buitenkant rechterknie) was gaan opspelen. De laatste trainingen ging het echter best goed, de laatste zondag voor de 7HL liep ik in een rustig tempo 10km zonder problemen. Maar ja, de 7HL is 15km, en probeer het maar eens echt rustig te houden, en dan die heuvels nog.
De eerst 5 km gingen prima (28:23) en boden een mooi uitgangspunt om onder mijn PR (1:30:41) te duiken. Rond de 9km begon ik voor het eerst wat gezeur bij mijn knie te voelen. Bij het 10km punt ( 28:16 ) werd het toch wel heel vervelend, maar door in de kilometers daarna wat te experimenteren met mijn loopstijl ging het uiteiendelijk toch wel weer wat beter. Dat het toch niet helemaal jofel ging blijkt uit de laatste 5km, want die waren met 28:22 natuurlijk eigenlijk te langzaam.
Maar goed, met de uiteindelijke eindtijd van 1:25:01 was ik natuurlijk toch wel uitermate tevreden. Een verbetering van mijn PR met 5’40” terwijl ik behoorlijk tegenspartelende knieen had. Het kan niet anders of het einde is nog niet in zicht. Maar ja, dan wel regelmatig blijven trainen he.

Na afloop ging de doorstroming langs de flesjes en medailles niet zo heel snel, dat is een nadeel van in de achterhoede lopen, dus ik begon het, net als jannemien, toch wel koud te krijgen. Maar in de parkeergarage was het lekker warm, en nadat ik me had aangekleed via de Bypass (waar ik mijn shirt had achtergelaten, en waar ik hem ook weer terugvond!) naar Maxim gewandeld. Ik wist het wel ongeveer te vinden, maar ook weer niet zo precies. Daar kwam Anja aangefietst, maar ook voor haar gold hetzelfde: het moet hier ergens zijn, maar waar precies… Voorbijgangers bleken dezelfde bestemming te hebben, dus dat kwam helemaal goed. Het was behoorlijk vol maar we wisten ons tussen de overige bezoekers naar de CnR-greetztafel te wurmen en troffen daar Maarten, Dick, Hans, Jeroen, Ton, Jannemien en Bertus. Het was erg gezellig. De laatste overblijvers (Jannemien, Ton, Jeroen en ik) vonden na enig gezoek een pizzeria waar ze bereid waren ons van voedsel te voorzien. Het duurde lang voor we wat op tafel hadden, maar het smaakte uiteindelijk prima.
Uiteindelijk hadden Ton en ik de trein van 21:38, in Den Bosch namen we afscheid, en even na elven kwam ik in Dordrecht aan. Oei, dat was moeizaam lopen, dat beloofde wat voor de volgende dag.

Inmiddels is het de volgende dag, en inderdaad, moeizaam lopen, ik ben blij dat er hier ook een lift op de zaak is… Mijn knieen nemen duidelijk wraak, en gelijk hebben ze. Als het in de loop van de week weer beter gaat gaan we weer verder met opbouwen waar we gebleven waren, de 7HL kwam eigenlijk een maand te vroeg. maar wat was het leuk!

Koud

Toen ik vanochtend opstand rond kwart over zes was het nog erg fris in huis. Sinds vorig jaar rond deze tijd hebben we CV in huis, en we hebben hem zo ingesteld dat het bij het opstaan ’s morgens al een beetje warm moet zijn. Misschien wat overdreven, maar na zoveel jaar kleumen in de wintertijd nemen we het er lekker van.
Maar vanochtend was het dus fris. Even voelen, en inderdaad, de radiator was koud. De oorzaak was even bekend als stom: de warmwaterkraan van de wastafel op de badkamer liep nog met een dun straaltje, en dat was voor de combiketel voldoende om te denken dat onze behoefte op dat moment warm water was in plaats van een warm huis. Zodra ik de kraan goed dicht had gedraaid begon het warme water door het CV-systeem te stromen.
Waarschijnlijk had ik het zelf veroorzaakt, wat het nog vervelender maakte… Wat beter opletten dus.

Dinsdagochtend probeer ik vaak om een rondje te lopen alvorens de rest van het gezin wakker te maken. Het is de ochtend dat ik Annebet naar school breng, en ik dus later naar mijn werk ga dan anders. Vanochtend echter wilde ik toch vroeg op mijn werk zijn in verband met een conversie die gisteren gestartw as, en pas in de loop van de nacht klaar zou zijn. Ik wilde een eventuele mislukking zo vroeg mogelijk vaststellen zodat er zo weinig mogelijk tijd verloren zou gaan. Gelukkig bleek hij deze keer, na twee mislukte pogingen gisteren overdag, toch goed doorgelopen te zijn.

Nu is het nog de kunst om vanmiddag vroeg naar huis te gaan, en dan natuurlijk nog even wat te lopen. Vandaag nog en donderdag, en dat moet het dan maar zijn als voorbereiding op de Zevenheuvelenloop. Het is niet optimaal, maar ik ben allang blij dat ik weer met enige regelmaat loop.

Ik kan het nog…

Ongeveer anderhalve maand geleden heb ik me ingeschreven voor de Zevenheuvelenloop, vooral ook om een stok achter de deur te hebben. Want ik loop wel graag, maar ben soms maar moeizaaam de deur uit te krijgen. Al gauw bleek dat ik de afgelopen maanden inderdaad, zoals ik eigenlijk wel wist, echt te weinig gedaan had. Mijn startrondje (voor als ik een poosje niks gedaan heb, of als ik niet zoveel zin heb) is 7 km lang. De eerste de beste keer dat ik dat rondje liep kreeg ik last van een pees aan de buitenkant van mijn rechterknie. Een bekende kwaal, waar ik echter sinds ik was overgestapt op voorvoetlanding (daarover een andere keer meer) geen last meer van had gehad. Ik dacht dat ik er immuun voor was geworden. Niet dus.
Ik heb meteen gas terug genomen, door ondervinding wist ik inmiddels wel dat ik de signalen beter maar serieus kan nemen, want voor je het weet lig je van de dijk in de sloot, figuurlijk gesproken dan. Dus veel voorzichtiger opbouwen, maar wel ondertussen die 7H-loop in gedachten houden. Ging dat nog op tijd goed komen?
Vandaag, een week voor de loop, heb ik voor het eerst sinds maanden (18 juni voor het laatst ) weer eens een afstand van 10 km aan een stuk gelopen. Als ik daarbij last van mijn knie zou krijgen zou ik weten dat het geen zin zou hebben om volgende week aan de 7H-loop mee te doen.
Tot mijn grote vreugde ging het wel! Op het aller-allerlaatst volede ik mijn knie een beetje, maar het mag eigenlijk niet eens pijn heten. Als er de komende week geen rare dingen gebeuren zal ik dus zondag meedoen. Een PR zal er niet inzitten, voorlopig ben ik al blij met een evenaring van mijn tijd twee jaar geleden. (1:30:41)

Een start

Tja, dan maak je in een vlaag van hebzucht ook zo’n weblog aan, en dan?
Ik schreef al dagboekachtige verhalen op een eigen website toen het woord weblog nog moest worden uitgevonden, maar daar na een paar jaar toch weer mee gestopt. Omdat ik er geen reclame voor maakte was het weinig bekend, alleen binnen de familie, en voor wie er toevallig ‘langskwam’.

Omdat het misschien toch wel aardig is zo nu en dan iets van mijn wederwaardigheden vast te leggen toch maar weer eens begonnen. Kijken hoe lang het stand houdt.

Ik heb eens even gekeken, maar dat ziet er vooralsnog toch nog wel een beetje kaal uit. De komende tijd maar eens wat ‘personaliseren’.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑