Maand: september 2006

Vroeg

Op de een of andere manier word ik nu al een aantal dagen ’s ochtends rond een uur of 5 wakker. Aangezien de wekker staat afgesteld op 5:25 doe ik dan ook geen pogingen meer in slaap te komen. Op zich past het mooi bij mijn blotevoeten-wandelingen die ik wil maken voor ik naar mijn werk ga, dus mij hoor je niet klagen. Het heeft wel gevolgen voor de avond, want tegen elven heb ik het eigenlijk wel gehad. Ik zou dan best nog wel even naar Pauw en Witteman willen kijken (bijvoorbeeld), maar ik kan het dan gewoon niet meer opbrengen. Ik kijk even naar de eerste paar minuten, probeer in te schatten hoe interessant de gasten zijn, en taai dan meestal af. Dus eigenlijk zou je kunnen zeggen dat mijn dag ongeveer een uur verschoven is. Misschien ben ik alvast aan het vooruitwerken naar het einde van de zomertijd. (Toch? Ik moet er even diep over nadenken. ’s Zomers willen we dat het later licht is, dus doen we net of het een uur later is. Dus 6 uur ’s morgens is eigenlijk 5 uur. Inderdaad, mijn redenatie klopt.)
Vanmorgen bedacht ik dat ik mijn ochtendwandeling net zo goed kon combineren met ‘woon-werkverkeer’. Ik bond mijn sandalen vast aan mijn rugzak, stak zeep en een handdoekje bij me en ging om half zes de deur uit. Dat is eigenlijk prettiger dan een rondje lopen, dat voelt altijd zo zinloos. Ruim een half uur later was ik op de zaak. Even voeten wassen, en klaar is kees.
Toch wel erg makkelijk dat ik er altijd in kan. Een volgende keer kan ik het rondje best nog wat langer maken, maar ik vond het lastig in te schatten hoe lang ik er over zou doen dus heb ik het deze keer beperkt gehouden. Vervelend van zo vroeg wandelen is dat de slagschaduwen van (bijvoorbeeld) de bomen soms zo diep zijn dat je bijna de stoep niet kan onderscheiden, en aangezien ik liever niet met mijn blote voeten in allerlei narigheid loop betekent dat extra geconcentreerd wandelen.

Gisteravond was ik met onze dochter naar een selectieactiviteit van de KNVB. Ze wil graag meespelen in het regioelftal en had dat al eens eerder zelf kenbaar gemaakt. Vorig seizoen had ze ook al eens aan een activiteit meegedaan, maar dat was voor een leeftijdscategorie waar ze eigenlijk al te oud voor was. Toen was al gezegd dat ze nog wel een uitnodiging zou krijgen voor een volgende activiteit, end dat is nu dus gebeurd. Vierentwintig meiden waarvan er uiteindelijk maar zestien overblijven. Ik ben benieuwd of ze er door is, er waren er een aantal bij die echt een stuk beter voetbalden, maar ze kon best aardig mee komen. Wel zei ik achteraf tegen haar dat het volgens mij beter was geweest als ze wat fanatieker had geprobeerd om aan de bal te komen c.q. te blijven. Nou ja, het is ook een temperamentskwestie denk ik. We zien het wel, de uitslag zou vrij snel komen.

Coming out

Gisteren vierden we de verjaardag van mijn dochter voor de familie, en ik zou er zelf niet over begonnen zijn, maar een van mijn broers had toevallig deze week weer eens op dit web-log gekeken en vastgesteld dat ik was begonnen met blootsvoets hardlopen. Dat bleek een opvallend gespreksonderwerp bij een verjaardag. Ik moet zeggen dat er redelijk serieus op gereageerd werd, en voor zover men het al een idiote onderneming vond werd dat in elk geval niet getoond. Wel natuurlijk de gebruikelijk bezwaren: glas, spijkers en hondenpoep. 🙂

Ik begon de dag gisteren met een wandeling van bijna een uur in de Merwelanden. De vorige keer dat ik dat daar deed had ik schoenen bij me die ik halverwege aantrok, deze keer had ik mijn schoenen in de auto gelaten. Het is echt heel mooi om rond zonsopgang daar te wandelen, en als je blootsvoets bent maak je ook bijna geen geluid, hetgeen het gemakkelijker maakt om je ‘een met de natuur’ te voelen. Gelukkig was het wel mogelijk om langs een flink deel van de route over het gras langs de kant te lopen, want de volle route over het ruwe asfalt zou toch nog wat te veel zijn voor mijn voeten.

Vanmorgen bleek ik ook veel te optimistisch over wat mijn voeten inmiddels aan kunnen. Ik besloot het ‘rondje begraafplaats’ nog eens te doen, wat me vorige week zoveel moeite kostte. Nou, dat kostte vanmorgen minstens zoveel moeite. Het was een goede waarschuwing: aanpassing van je voeten aan het wegdek gaan langzaam. Ik denk dat het zeker maanden zal duren voor ik weer eens over dit pad zal gaan. Eerder heeft denk ik geen zin. Het kletsnatte gras (het regende een beetje) langs de Nassauweg voelde weldadig aan mijn voeten.

Ik kon het ook niet laten om een deel van de route hard te lopen, maar of dat nou zo’n goed idee was, daar ben ik het met mezelf nog niet over eens. Het gekke is dat ik tijdens het hardlopen zelf niet eens zoveel last van mijn  voet heb, hooguit de eerste minuten, maar daarna gaat het wel. Als ik later op de dag een poos niet gelopen heb is mijn voet dan wel extra stijf. Het gaat vast nog een keer over. 😉

Gisteravond keken we naar het programma de Reunie van Rob Kamphues, en een van de vragen die hij altijd stelt is: waar droomde je vroeger op school van, en wat is er van terecht gekomen. Ik kan me van mezelf niet herinneren dat ik ‘dromen’ had, niet in de zin van ‘wat wil je worden’, of ‘wat wil je bereiken’. Ik realiseerde me echter dat ik sinds deze week wel een droom heb: het blootsvoets voltooien van een marathon! Ik heb geen idee of mijn voeten het aankunnen, en ik zal er minstens twee jaar voor moeten uittrekken, maar het lijkt me echt geweldig om te kunnen doen.

Nat gras

De wekker ging vanmorgen om half zes. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, want het is de doordeweekse tijd, en op zaterdag mag het best wat later zijn. Ik ontdekte dat ik hoofdpijn had, en heb nog wat liggen soezen, maar het werd niet beter, ook niet slechter trouwens. Geen idee waar de hoofdpijn vandaan komt, twee glazen witte wijn gisteravond, daar krijg ik normaal geen hoofdpijn van, maar iets anders kan ik ook niet bedenken.

Rond een uur of zeven was ik beneden, heb wat gedronken, en ben toen maar een stukje gaan wandelen. Naar het plantsoentje bij de Nassauweg, dat heb ik helemaal ‘gerond’, met mijn blote voeten in het natte gras. Dat voelde wel heel erg lekker. Via een omweg weer naar huis terug gelopen. Op een gegeven moment werd ik nog ingehaald door een politiebusje dat een paar honderd meter nadat ze me passeerden afremde. Ik dacht even dat ze wilden uitzoeken wat die zwerver op blote voeten aan het doen was, maar ze remden alleen maar om illegaal via een fietspad langs een wegafzetting te kunnen gaan.
In het openbaar op blote voeten lopen kost me nog steeds wel wat moeite, maar het gaat wel steeds beter. Maar om nou deze middag ongeschoeid naar de stad te wandelen gaat me dan wel weer wat ver. Dat heb ik dan toch maar met sandalen aan gedaan.

Gisteravond nog met S. naar de Merwelanden geweest, en daar het grootste stuk blootsvoets gelopen. Het paadje op het dijkje langs het Moldiep was me toch een beetje te ruig, maar daar kon ik weer in de graskant lopen. Ik hield daar wel wonderlijk gekleurde voeten aan over, een beetje henna-achtig. Of het nou stuifmeel of iets anders was, geen idee, maar het zag er wel apart uit. Misschien ga ik morgenochtend ook nog wel even naar de Merwelanden. Liever zou ik naar het strand gaan, maar ik vind het eigenlijk te ver. Voor een uurtje wandelen ben je dan al gauw drie uur onderweg, en aangezien er morgenmiddag verjaardagsvisitie komt voor onze dochter moet ik toch wel weer op tijd terug zijn.

Hardlopen zit er eigenlijk nog niet zo in. Mijn rechtervoet blijft wat stijf voelen en ik denk dat het verstandig is om hem nog niet te veel te belasten. Als ik er over een week nog steeds last van heb zal ik de fysio eens om advies vragen, daar moet ik dan toch voor mijn schouder naar toe.

Rustig aan

Gisterochtend niet hardgelopen. Ik wist dat ik ’s middags nog naar David Lloyd (sportclub) zou gaan, en je moet die dingen ook niet overdrijven. 🙂
Het was bij DL de eerste keer dat ik zelfstandig, aan de hand van het opgestelde programma mijn activiteiten zou uitvoeren. Als warming-up en vetverbrandingsactiviteit heb ik voor hardlopen gekozen, maar uit oogpunt van het ontzien van mijn voet is dat misschien niet slim. Afgezien van een lichte stijfheid in het begin heb ik er echter geen last van gehad. Verder natuurlijk oefeningen aan allerlei toestellen die bedoeld zijn om diverse spiergroepen sterker te maken en helemaal niet interessant om hier uitvoerig te behandelen. Sportcyclus afgesloten met 10 minuten ‘roeien’ en moe maar voldaan naar huis.
Om toch nog iets aan ‘barefooting’ te doen heb ik gisteravond rond een uur of tien nog een wandeling gemaakt. Voor mijn hardloopconditie doet het wel niks, maar voor de gewenning van mijn voeten aan ruwe ondergronden is het wel goed. Het fietspad langs de Rondweg bleek behoorlijk ruw te zijn, maar ik bleek toch in staat te zijn om het hele stuk tussen de Overkampweg en de Dordtwijklaan zonder schoenen (ik had zekerheidshalve mijn sandalen maar meegenomen) te lopen. Bij elkaar ruim drie kwartier gelopen en daar was ik wel tevreden over. Na het voeten wassen heb ik ze met wat vettigs ingesmeerd want ik merkte wel dat ze wat droog waren.
Vanmorgen kon ik aan mijn voeten wel voelen dat ik ze gisteravond zo ‘mishandeld’ had, de stoep voor het huis voelde ruwer dan anders. Begrijpelijk is het wel, ze zijn helemaal niks gewend, en je kunt dit soort gewenningsprocessen nou eenmaal niet forceren.

Frisser

De temperatuur was de afgelopen nacht aanmerkelijk meer gedaald dan de afgelopen weken. Ik had in plaats van een singlet daarom uit voorzorg maar een gewoon shirt aangetrokken, vooral ook omdat ik vanwege mijn voet niet zeker wist of ik wel voldoende kon hardlopen om op temperatuur te komen. Maar het ging eigenlijk verrassend goed. De eerste paar honderd meter was het nog wat fris, de straat voelde ook koud aan mijn voeten, maar toen ik eenmaal op temperatuur was liep het heerlijk. Zo heerlijk dat ik ook besloot om het rondje wat groter te maken. Uiteindelijk ongeveer 1700m gelopen, en dat is ten opzichte van mijn verrichtingen afgelopen zondag niet veel, maar meer dan ik had durven hopen na de pijn in mijn rechtervoet de afgelopen dagen.

Gistermiddag ben ik nog even naar Aquapulca gelopen, het zwembad waar ze pasjes verkopen om op de atletiekbaan van Parthenon en Hercules te mogen lopen als niet-lid. Ik had al eens van Dippides op Chat’n’Run gehoord dat die mogelijkheid bestond. Waar ik helaas niet echt op gerekend had was dat ik ook een pasfoto nodig zou hebben, dus ik keerde jammer genoeg weer onverrichterzake terug.

Ik had mijn fototoestel meegenomen om de huidige situatie bij de spoorwegovergang bij de Laan der Verenigde Naties nog maar eens vast te leggen. De spoorwegovergang is sinds maandag dicht voor gemotoriseerd verkeer omdat er een tunnel aangelegd gaat worden. Ik weet zeker dat ik het over een aantal jaren leuk vind om nog eens te kunnen zien hoe het er vroeger ook al weer uit zag, dus vandaar de foto’s. Ik zal ook het komend jaar geregeld wat nieuwe foto’s maken, en ik zal een selectie van die foto’s ook hier op het log zetten.

Er is er een jarig

Vandaag is onze dochter dertien jaar oud geworden. Brugklasser, voetballer, Ajax-fan, en natuurlijk nog heel veel meer.

Ik ben vanmorgen om zes uur opgestaan, en heb mijn kleine rondje (ongeveer een kilometer) gewandeld, alleen halverwege op het gras langs de Nassauweg hardgelopen. Toen ik direct uit huis wilde gaan hardlopen was mijn voet nog wat onwillig, maar later, eenmaal wat warm geworden, ging het al een stuk beter.

Thuisgekomen de doos met slingers tevoorschijn gehaald en een deel van de inhoud op creatieve wijze in de kamer opgehangen. Thee gezet, kadootjes verzameld, en daarna zoals de gezinstraditie wil met elkaar (ook onze zeventienjarige zoon was solidair hoewel hij ongetwijfeld liever nog even in bed was gebleven) zingend de slaapkamer van de jarige binnengegaan. Ze was erg blij met Ajax-shirt en Harry Potter DVD’s.
De verdere fesitiviteiten zijn vandaag vrij bescheiden. De opa’s en oma’ waren er afgelopen zondag al, komend weekend vieren we het nog voor de rest van de familie, en ook het feestje voor vrienden en vriendinnen vindt dan plaats.

Op de baan

Zondagochtend ben ik om 7 uur de deur uitgegaan, schoenen in de hand, onderweg naar de atletiekbaan. Ik had de schoenen mee, ten eerste omdat ik niet zo goed kon inschatten wat ik onderweg tegen zou komen, en bovendien was ik nog niet eerder zo ver weg geweest, dus ik wist niet of mijn voeten het al aan zouden kunnen.

Bij de baan aangekomen was het een drukte van belang aan het worden, en ik vroeg we af of er soms een atletiekactiviteit gaande was die mijn plannen zou kunnen dwarsbomen. Toen ik echter een goed keek naar de gemiddelde bestuurder van de langsrijdende auto’s leek me dat al onwaarschijnlijk, en toen ik daarna ook nog eens zag dat de meeste mensen tafeltjes, stoeltjes en katten in mandjes vervoerden begon ik te begrijpen dat ik geen concurrentie op de baan te duchten had.

Ik zette mijn schoenen langs de baan en begon rustig aan mijn eerste rondje. Dat liep heerlijk!. Na mijn tweede rondje besloot ik wat aan te zetten en dat ging ook prima. Na vijf rondjes wilde ik er mee ophouden maar juist toen stonden er vlak voor mijn ‘finish’ twee jongens van een jaar of 11-12 te doen of ze wilden gaan meelopen, en dat kon ik toch niet zomaar laten passeren, dus ik tegen die jongens: komop, loop maar mee, en zo liep ik dus nog een rondje extra.

Na afloop van het zesde rondje nog even uitlopen over het heerlijk natte en frisse gras. Onderweg naar huis werden mijn voeten de ruwe stoeptegels ineens zat, en toen heb ik mijn schoenen nog maar aangetrokken; enkele honderden meters voor ik thuis was heb ik ze weer uitgetrokken, de stoep was daar gladder en dat ging weer prima.

Positief is dat ik merkte dat het voor zo’n honderd man kattenliefhebbers op mijn blote voeten over de baan lopen me niets kon schelen, en ook het gewoon op straat lopen begint me wat gemakkelijker af te gaan.

Minder positief is dat ik sinds ongeveer een halve week een pijnlijke rechtervoet heb, een beetje alsok ik hem verzwikt heb, maar daar kan ik me helemaal niets van herinneren. Het ligt voor de hand om te denken dat het door het blootsvoets hardlopen komt, want nog niet eerder had ik dit, in elk geval niet in deze mate. Toch zou ik dat wel vreemd vinden, want ik loop blootsvoets niet wezenlijk anders dan met mijn Puma’s aan, in beide gevallen op de voorvoet landend. Misschien dat ik ongemerkt woensdagavond bij het volksdansen deze blessure heb opgelopen. Ik heb besloten om de komende dagen niet hard te lopen, maar wel ’s morgens in plaats daarvan een blootsvoetse wandeling, want ik wil de gewenning van mijn voeten aan de ruwe ondergrond niet onderbreken.

Vanavond krijg ik een rondleiding bij de plaatselijk David LLoyd, de luxe fitnessclub. Mijn oudste zoon had daar een abonnement, maar kan er door verhuizing geen gebruik meer van maken. Hij heeft het opgezegd, maar dat kon pas per 1-12 ingaan. Wel was het mogelijk om het abonnement op een ander over te schrijven, en die ander ben ik dus geworden. Ben erg benieuwd wat ik er van vind.

Ruw vlak

Als je als fietser over een geasfalteerd fietspad fietst kun je de indruk hebben dat het oppervlak ‘real smooth’ is. Eigenlijk let je er meestal niet zo op zolang er niet te veel hobbels en kuilen in zitten. Vanochtend heb ik gemerkt dat wat zich oppervlakkig gezien aandient als een glad asfaltlaagje vanuit het ‘gezichtspunt’ van mijn blote voeten een ruw, ruig oppervlak blijkt te zijn. Ik had een route bedacht die iets langer is dan de route van de eerste paar dagen deze week, de route die bij ons bekend staat als het rondje begraafplaats. Het is dat er langs delen van de route nog stroken gras waren, want anders was het bijna niet uit te houden geweest. Ik merk wel dat het gewenningsproces voor de voeten de nodige tijd vergt. Niet verrassend, maar wel iets om rekening mee te houden. Voorlopig wil ik de route niet veel langer dan een kilometer of twee maken, daar heb ik mijn voeten al vol aan. Ik bekijk mijn omgeving momenteel duidelijk met andere ogen!

Ik kwam tijdens dit rondje voor het eerst ook een bekende tegen die voor hij naar zijn werk ging de hond nog even uitliet. Hij moet gezien hebben dat ik op blote voeten liep, maar hij zei er niks van. Ik ben benieuwd of hij er ooit nog op terugkomt. Naarmate ik het vaker gedaan heb zal het naar ik aanneem ook wel voor mezelf ‘normaler’ gaan voelen. Het zit niet in mijn aard om me opvallend te gedragen en me niks aan te trekken wat anderen er van vinden. Het kost me daarom wel moeite om blootsvoets op pad te gaan en me niet steeds te bedenken dat het toch wel erg raar is c.q. wel raar gevonden zal worden. Toch wil ik het erg graag. Als ik met blote voeten loop op gemakkelijke oppervlaktes vind ik het echt fantastisch aanvoelen, en ik ga er van uit dat dat ook voor steeds ruwere oppervlaktes gaat gelden.
Ik neem aan dat het een kwestie van maanden is voor ik zonder problemen een kilometer of vijf kan hardlopen. Ik had me eigenlijk aangemeld voor de Zevenheuvelenloop maar ik denk dat ik mijn inschrijving ga annuleren. Op blote voeten zal het zeker niet mogelijk zijn (als ik zoiets al ooit durf), en ik heb eigenlijk geen zin om behalve op blote voeten de komende tijd ook nog op schoenen te gaan trainen. Nou ja, ik heb volgens mij nog tot 1 oktober de tijd om de inschrijving in te trekken, ik kan er nog even over nadenken.

Geen schoenen

Drie maanden geen berichten hier. Het zegt in elk geval ook iets over mijn hardloopactiviteiten in die periode, die waren er niet veel. Zo nu en dan kleine oprispingen, maar verder had ik er niet veel zin in. Enkele weken geleden plaatste George een topic op Chat’n’Run over ChiRunning, en het was niet eens zozeer de inhoud van dit stukje, maar er werd ‘iets’ geraakt. Ik had al eerder van George gehoord, en wist dat hij met ‘barefootrunning’ bezig was, of was geweest, zo precies wist ik het niet meer. Wat eerder niet gebeurde, deze keer had ik het idee dat het ook iets met mij te maken had, dat blootvoets hardlopen. In de privésfeer ben ik al veel langer een echte blootvoeter. Zodra ik thuiskom van mijn werk doe ik mijn schoenen uit en loop verder op blote voeten in en om het huis. Een ultieme ervaring vond ik vorig jaar het voor de eerste keer van mijn leven met blote voeten in versgevallen sneeuw staan.

Blootsvoets hardlopen is echter nog wel weer een ander hoofdstuk. Er zijn echte en onechte bezwaren, en het vraagt wel een periode van adapatie. Tot de categorie echte bezwaren reken ik bijvoorbeeld het ontbreken van een prettige loopomgeving in de directe nabijheid. Alleen stoepen en straten met risico’s als glas en hondenstront. Stoepen en straten zijn ook betrekkelijk grof voor voeten die het niet gewend zijn. Je kunt beter op bijvoorbeeld gras beginnen, maar waar vind je in een stad grasland van enige lengte.

Tot de categorie onechte bezwaren reken ik gedachten als ‘wat zullen ze er wel van denken’, ‘ik zie er idioot uit’ en vul zelf maar aan. Dat is een leerpad dat ik heb te gaan als ik iets met dat blootsvoets hardlopen wil doen. Ik weet via internet dat er meer zijn die het doen, maar ‘in real life’ heb ik ze nog nooit gezien.

Om voorzichtig aan de onechte bezwaren te werken heb ik deze week een twee keer ’s morgens om 6 uur een klein stukje gelopen. Veel meer dan een klein stukje zit er ook niet in, dat kunnen mijn voeten domweg niet aan. Vanmorgen had ik meer tijd omdat ik een dagje vrij heb genomen. Ik ben gewoon vroeg opgestaan, en om 6 uur op de fiets gestapt, naar de Merwelanden gegaan, het Dordtse stukje van de Hollandse Biesbosch. Om half zeven was ik bij het bezoekerscentrum, het was nog net donker, en liep vanaf de fietsenstalling de route van de ‘grote wandeling’, op blote voeten natuurlijk, en mijn Puma’s in de hand. Soms kleine stukjes hardlopend, maar meestentijds gewoon wandelend. Langzaam werd het licht, echt een prachtige ervaring. Door mijn blote voeten maakte ik bijna geen geluid met het lopen, en voelde me echt even één met de omgeving, met de natuur. Heerlijk was ook het zo nu en dan stukjes hardlopen op stroken gras langs het pad. Het gras was natuurlijk nat door de dauw, maar voelde ook heel zacht.
Halverwege de wandeling heb ik mijn Puma’s aangetrokken, ik voelde wel dat het voor mijn voeten genoeg was. Uiteindelijk was ik om 8 uur weer thuis. Echt een geweldig begin van de dag.

Ga ik nu een z.g. barefootrunner worden? Ik weet het niet, ik zie wel wat er gebeurd. Ik ga voorlopig door met ’s morgens een klein stukje over de stoep te lopen hier in de buurt, en ik merk wel wat mijn voeten er van vinden.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑