Maand: maart 2007

Geen tijd of geen zin

Dat is de vraag. Deze week nog niks gelopen. Druk, druk, druk natuurlijk, maar ook wat minder gemotiveerd. Het was een stuk kouder dan de voorgaande week, en dat moest ik even verwerken. Ik was dinsdag, een van mijn vaste loopdagen, niet wezen lopen en verklaarde dat aan mijn dochter door te zeggen dat ik het te koud vond. Ze reageerde verbaasd en zei dat ik met wel kouder weer had gelopen. Daar had ze helemaal gelijk in, dus geen zin was waarschijnlijk een verklaring geweest die de waarheid meer benaderde.
Op zich vind ik het overigens geen probleem om eens een tijdje geen of minder zin te hebben, uiteindelijk komt het toch steeds weer terug, die zin. En zeker als ik op de website van het KNMI lees: "zaterdag 24 maart tot en met woensdag 28 maart 2007
Overgang naar zonnig, zacht en droog lenteweer."

Afgelopen zondag liep ik voor het laatst. Ook toen gold al dat ik eigenlijk niet zo’n zin had, maar mijn vrouw wist me nog te stimuleren om toch te gaan. Dat ging best aardig, maar op het laatst voelde ik een ‘scherp pijntje’ onder mijn rechterhiel. Thuisgekomen bleek ik een klein wondje te hebben. Het zat in een moeilijke hoek om zelf te bekijken, maar het zag er oppervlakkig uit. Toen ik de volgende dag nog steeds pijn voelde heb ik eerst een klein half uur met mijn voet in een bak met warm water gezet om de huid wat zachter te maken, en vervolgens aan mijn vrouw gevraagd of ze er wat aan zag. In eerste instantie niet, maar toen ze wat begon te duwen kwam er uiteindelijk toch een stukje glas te voorschijn. Tja. Daar zit je niet op te wachten. Het is de tweede keer in een half jaar blootsvoets lopen, dus dat valt eigenlijk nog wel mee. Het wordt wel tijd dat ik weer wat meer de buitengebieden in kan om hard te lopen, daar kom je toch aanmerkelijk minder glas tegen dan in de stad. Maar ja, in de buitengebieden zijn de straten weer wat ruiger, dus dat vergt nog wat gewenning.

Volgende week wordt de Dwars door Dordt Loop gehouden. Ik twijfel nog of ik een poging zal wagen, maar ik denk het toch nog maar niet. Ik kan natuurlijk wel komende zondag het parcours alvast verkennen, maar ik denk dat het kinderkopjesgehalte toch te hoog is.

Vandaag vieren we feest in ons gezin, mijn vrouw is jarig. De kinderen waren zo aardig om wat vroeger te willen opstaan om haar voor schooltijd nog te feliciteren en van kadootjes te voorzien. Ze voelde zich erg verwend, en dat was natuurlijk ook wat we graag wilden. 🙂

Wraak van de haag

Afgelopen maandag was het lekker weer. Dat was in het weekend al voorspeld, en een vrije dag leek me dan ook een prima idee. Omdat ik op zaterdag met een van onze productiedatabases aan het ‘spelen’ was geweest leek het me wel een goed idee om maandagmorgen eerst nog even naar de zaak te gaan om vast te stellen dat er weer probleemloos mee te werken was. Dus van zeven tot negen aanwezig, en daana snel naar huis.

Ik wilde eindelijk eens aan de slag met de ligusterhaag die de scheiding vormt tussen ons tuintje en de straat. Door jarenlang slecht onderhoud en door twee opdringerige laurierstruiken zag hij er slecht uit, en we hadden niet het idee dat er nog veel eer aan te behalen was. Weg dus met die haag! Gewapend met een schop begon ik aan de wortels van de uit meerdere ligusterstruiken bestaande haag te graven, en zowaar, het verwijderen ging aanmerkelijk gemakkelijker dan ik gevreesd had. Na ongeveer een uur stond ik tevreden naar het resultaat te kijken, en zag dat ik aan de rechterkant nog een struikje vergeten was. Deze gaf zich niet zo gemakkelijk gewonnen, en ik kon er ook niet zo goed bij, maar afijn, met wat heen-en-weer wrikken kwam hij al losser en losser te zitten tot hij met een krak loskwam, en tegelijkertijd, voor mijn gevoel ook met een krak: AU!! Mijn rug. Het schoot in mijn rug, zoals dat heet. Wat er dan precies in de rug schiet weet de volksmond niet vertellen, maar pijnlijk was het wel. Ik strompelde naar binnen en probeerde door voorzichtig buigen weer wat meer soepelheid te krijgen. Dat lukte eigenlijk niet echt. Vervelend was dat ik daardoor ook niet meer in staat was om naar het tuincentrum te gaan om palen en gaas te kopen, zoals eigenlijk de bedoeling was.

In de loop van de week is het per dag wel wat beter gegaan, en momenteel voel ik nog wel wat als ik langdurig zit, maar verder gaat het eigenlijk wel weer goed. Gistermiddag voorzichtig geprobeerd weer wat hard te lopen. Uiteindelijk 6 km in een rustig tempo gelopen op de atletiekbaan. Niet veel, maar ik vond het wel even genoeg.

Op het gebied van het BV hardlopen valt nog te melden dat het eigenlijk wel vrij aardig gaat. Afgelopen zondag 10 km door de wijk Sterrenbrug gelopen, en gemerkt dat de stoeptegels daar aanmerkelijk ruwer zijn dan in Stadspolders. In het kader van de verdere adaptatie van mijn voeten aan allerlei ondergronden is het dus wel een goed idee om
die route vaker te gaan lopen, liefst eens in de week. Alleen moet je dan natuurlijk niet door je rug gaan, want dan komt er niet veel van terecht.

Snijwerk

Zolang ik mijn loopadministratie bijhoud met Pheidippides, inmiddels een jaar of vier, heb ik in de maand februari nog niet zo veel gelopen. Mijn loopactiviteiten plachten altijd in de loop van de winter behoorlijk in te storten, ik houd nou eenmaal niet van lopen in de kou. Dit jaar hebben we natuurlijk vrijwel geen winter gehad, dat heeft zeker geholpen, maar ook het feit dat ik me uitgedaagd weet door mijn "lopen op blote voeten"-experiment heeft zeker een bijdrage geleverd aan het blijven doorlopen. In februari 2004 liep ik niks, in februari 2005 idem, vorig jaar een kilometer of 19, en dit jaar 93!   Het zal niet verwonderen dat ik daar behoorlijk tevreden over ben.

Deze week komt er niet veel van lopen, en dat wordt veroorzaakt door het feit dat ik gisteren in het ziekenhuis van een soort pigmentplek op mijn neus ben afgeholpen. Dat plekje was in de loop van het afgelopen jaar steeds groter en donkerder van kleur geworden, dus heb ik na enig aandringen van het thuisfront een bezoek gebracht aan de huisarts. Die zei, tja, ik denk niet dat het iets is, maar ga toch maar even naar de huidarts. En ook deze zei, tja, ik denk niet dat het iets gevaarlijks is, maar laten we het toch maar weghalen.
Zijn belangrijkste argument was dat het nu nog zo klein was dat het zonder al te zichtbare ‘restschade’ (mijn uitdrukking) weg te halen was, en naarmate het plekje groter werd (of agressiever) dit steeds moeilijker zou worden. Nou ja, wat doe je dan als patient, je bent er niet blij mee, maar je verzoent je met het kennelijk onvermijdelijke.

Gisteren was het dus zo ver. Om 9 uur moest ik mij melden bij de poli, en hoewel er vrijwel niemand te zien was moest ik nog tot bijna half tien wachten voor ik aan de beurt was. Mijn voorgangster kwam met een kruk uit de behandelkamer, dus dat gaf te denken; de dokter verzekerde mij echter dat die kruk niet het gevolg was van zijn operatie.
De arts begon gelukkig uit zichzelf over mijn neus, en ik vertelde hem dan ook dat ik dat een geruststellende gedachte vond, aangezien de afgelopen week net in het nieuws was geweest dat ziekenhuizen lang niet altijd hun patientendossiers op orde hebben. (Niet het soort nieuws dat je wilt lezen zo vlak voor een behandeling in het ziekenhuis!)
Hij zag er de humor wel van in, gelukkig, en dat stelde mij weer gerust vreemd genoeg, want uiteraard zijn zijn snijkwaliteiten een stuk belangrijker dan zijn gevoel voor humor.
Afijn, de verdoving was enigszins pijnlijk om te ondergaan, maar verder wel een garantie voor een pijnloze operatie, en ook naderhand heb ik nergens meer last van gehad. De hele dag nog gelopen met een soort van geavanceerde pleister op mijn neus. Die moest een dag blijven zitten, en verder het consigne om de neus drie dagen droog te houden. Vanmorgen heb ik de pleister verwijderd en ik moet zeggen, het ziet er wel netjes uit. Wel komt er nog wat wondvocht uit, maar zo nu en dan even deppen met een schone zakdoek werkt afdoende. Ik neem aan dat het wondje zicht uiteindelijk wel zal sluiten.

Als het er zondag goed uit ziet (weer en wond) ga ik weer beginnen met lopen, en ik denk eigenlijk dat mijn voeten een paar dagen rust ook wel lekker vinden.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑