Maand: november 2007

Elementen

Nadat ik op dinsdag 11,6 km (als gevolg van een domme vergissing liep ik niet twaalf km zoals ik dacht, maar een rondje op de atletiekbaan minder, en dus kwam ik 400m te kort) en op donderdag 8,6 km had gelopen (deze keer waren het wegkilometers), dacht ik dat het me nu eindelijk weer eens zou lukken om 4 keer in de week te trainen. Vrijdag kwam echter erg slecht uit, en op zaterdag voelde ik me nogal gammel, beetje hoofdpijn, beetje rillerig, dus ik vreesde ook al voor de zondag.

Ik werd gisteren echter redelijk fris wakker, nog een klein beetje hoofdpijn, maar die verdween al snel, en verder goed genoeg om op pad te gaan. Toch bleef ik het wat uitstellen, het was zo’n zondag die maar traag op gang wou komen, en het was uiteindelijk ’s middags kwart voor vier toen ik met mijn jekkie aan, en pet in de binnenzak op pad ging. Er was al geregeld een buitje gevallen, dus een beetje bescherming wou ik toch wel bij me hebben. Na een kilometer of vier was ik op de Zuidendijk op het punt waar ik via de Meeuwesenweg kon doorsteken naar de Zeedijk, iets wat ik al lang niet meer gedaan had, en ik had eigenlijk wel zin in een extra omweg.

Op twee dingen had ik niet gerekend, hoewel het in beide gevallen niet om een verrassing kon gaan. Het eerste was dat ze begin dit jaar bezig waren geweest om de Zeedijk van een nieuwe laag pek met steentjes te voorzien. Die steentjes waren wel al voor een deel in de teer gereden, maar het oppervlak was evenzogoed nog wel vrij ruw. Ik kon het echter toch wel goed hebben, en het enige vervelende was dat ik gedurende de ruim drie km tot aan de Kop van het Land geregeld het gevoel had dat er een scherp steentje onder mijn linkerhiel zat, maar als ik dan voelde zat er niks. Dat was nog tot daaraan toe, het gebeurt wel vaker, en dan is het steentje er gewoon al afgevallen voor je het aanraakt. Maar het was nu telkens precies dezelfde plek.

Het andere waar ik niet goed op gerekend had was dat het snel donker aan het worden was. Deels door het tijdstip van de dag natuurlijk, maar dat proces werd extra ondersteund door een grote partij donkere wolken. Daar begon nog weer eens een kilometer of twee later een flinke bak met water uit te vallen, vergezeld door flinke windstoten die me soms bijna het gevoel gaven bijna van de dijk af geblazen te worden.
Eigenlijk was het best wel leuk, maar ik begon me op dat moment ook te realiseren dat ik wel wat later was dan ik van tevoren bedoeld had, en dat ze thuis misschien inmiddels ongerust aan het worden waren. Ik bedacht dat het misschien toch wel een goed idee zou zijn om bij langere afstanden door wat meer afgelegen gebieden een mobiel bij me te hebben. Dan had ik in dit geval een bericht van vertraging hebben kunnen  doorgeven, en bovendien ben je dan ook niet zo hulpeloos als je onverhoopt je enkel verzwikt.

Uiteindelijk lekker uitgewaaid en doorregend thuisgekomen, alwaar men nog niet aan ongerust zijn toegekomen bleek. Iets minder dan 15 kilometer gelopen in ongeveer 1h40′, dat is ook voor mijn doen wel langzaam, maar de omstandigheden speelden een rol. Ik was erg content.

Inmiddels ben ik er ook achter wat de stekende gevoel bij mijn hiel was. Nadat ik vandaag het plekje geregeld weer gevoeld had, en ook ontdekte dat er een klein wondje zichtbaar was wat een beetje gevoelig was als ik er op drukte, was het me al wel duidelijk dat er ‘iets’ in zat. Na vanavond gedoucht te hebben, o.a. om de huid zachter te maken, wist ik er met een naald voorzichtig een piepklein stukje kiezel, hooguit 2 mm, uit te vissen. Tja, dan roept iedereen ‘kijk je wel uit voor glas’, maar uiteindelijk krijg je dan een minikiezeltje in je voet. Ik kan er nu weer gewoon op staan zonder vervelend gevoel, dus niets staat in de weg om morgen weer lekker te gaan trainen.

1000!

Een poosje mijn blog verwaarloosd. Excuses aan de trouwe bezoekers.
De afgelopen weken was het niet altijd gemakkelijk om aan de loopkilometers te komen. Dat wordt deels veroorzaakt door de verminderde hoeveelheid daglicht (ik loop bij voorkeur niet in het donker) en deels door drukke bezigheden op het werk en thuis. Toch lukt het meestal nog wel om ongeveer 2 keer in de week te lopen. De laatste weken 12 km op een doordeweekse dag, en een kilometer of 15 op zondag. Vorige week is het eindelijk gelukt om tien mijl (16,1 km) te lopen, en gisteren was een historisch moment: ik overschreed de 1000km grens. Sinds september vorig jaar dus meer dan 1000 km op blote voeten gelopen. Ik vind het zelf best wel indrukwekkend. 🙂

En ik moet zeggen, het gaat best wel goed. Neem nou gisteren. Om kwart voor acht opgestaan, en vastgesteld dat het net niet vroor. Dat leek me wat te gortig, en aangezien de verwachtingen waren dat de temperatuur nog wel tot een graad of 6-7 zou stijgen rustig afgewacht. Om een uur leek het me een mooi moment om op pad te gaan. Het was fris, maar zonnig en met name op de stukken van de route waar de zon al een poos geschenen had voelde de weg lekker aan. In eerste instantie had ik meer last van koude handen dan van koude voeten.

Toen ik vertrok had ik nog geen idee hoeveel ik zou gaan lopen. Een kilometer of tien zou wel moeten kunnen, maar ik sloot niet uit dat het ook wel meer kon worden. Het liep lekker, en toen ik de keuze moest maken tussen 10 km of meer besloot ik de langere route te nemen. Uiteindelijk heb ik 15 km gelopen, en het is dat ik de laatste kilometer wat last van mijn rechterknie kreeg, maar anders was het een perfecte training geweest. Die knie werd hoofdzakelijk veroorzaakt doordat ik te snel ging. Ik ging al gauw een halve kilometer per uur sneller dan anders en dat moet ik beter opbouwen.
Mijn voeten daarentegen hielden zich perfect, en ook het plekje waar ik een paar weken geleden had zitten peuteren is weer keurig helemaal dichtgegroeid en veroorzaakt geen pijn meer.

Soms geen licht

Afgelopen dinsdag 12 km gelopen, vandaag ruim 15. Ik loop niet zo rap, maar de afstanden worden wel groter, en dat is voorlopig prima. Vanmorgen zei het weerbericht op Teletext dat het in de loop van de dag kon gaan plenzen, en als je dan toch een vrije dag hebt zou het wel stom zijn om dat dan maar af te wachten. Dus om kwart voor negen ging ik op pad. De eerste kilometer frisse voeten door de natte straten, maar daarna ging het prima. Ik was uiteindelijk wel blij dat ik thuis was, want ik begon wel wat moe te worden. Ik denk dat ik de 16 van zondag en de 12 van dinsdag toch nog niet helemaal goed verwerkt had. Als  het er van komt loop ik zaterdag nog een klein stukje, en dan zondag pas weer een langere afstand. Dat moet dan wel ’s morgens gebeuren, want ’s middags vieren we de verjaardag van mijn vader.

Sinds vorige week dinsdag hebben we gezeur met de auto. De zekering van de remlichten brandt steeds door, en we komen er maar niet achter waar het in zit. Ik heb mijn auto sinds begin dit jaar in onderhoud bij "Albert" in de straat hierachter. Aardige man, en redelijke rekeningen. Maar ook Albert heeft het euvel nog niet gevonden. Hij heeft al van alles geprobeerd, maar het wonderlijke is ook dat het bij hem nog maar een keer fout is gegaan. Hij had uiteindelijk bedacht dat het mogelijk de schakelaar voor de remlichten, of de schakelaar voor de achteruitrijlichten zou kunnen zijn. Hij kon afgelopen week echter niet aan nieuwe schakelaars komen. Omdat zijn sterkste verdenking uitging naar de achteruitrijlichtenschakelaar (scrabble!) heeft hij die voorlopig ontkoppelt. Inmiddels is de zekering echter weer kapot gegaan dus ook die hypothese is in rook opgegaan.
Zelf ben ik inmiddels op het spoor gaan zitten van de aansluiting van het ‘stopcontact’ bij de trekhaak. IK heb zojuist een van de draden die vanuit de rechterlampenunit naar dat  stopcontact lopen doorgeknipt. Nu werken de remlichten nog, maar hoe lang zal het duren? Het vervelende is dat je zo een beetje de hele auto moeten demonteren om de draden vanuit het zekeringenkastje te kunnen volgen naar de diverse stroomverbruikers, want ja, in principe kan het overal zitten. Zo’n complete verbouwing zit je ook niet echt op te wachten.
Wordt vervolgd…

Peuteren

Het was me al een tijdje opgevallen dat ik onder de rechtervoet een donker plekje had zitten, onderhuids. Ik dacht dat het een splintertje van het een of ander was, maar het deed verder geen pijn, dus ik heb het een tijdje zo gelaten. Zaterdag was ik het ineens zat, en nadat ik gedoucht had, en de huid dus wat zachter was, heb ik een naald gepakt en ben een beetje gaan peuteren. Toen ik eenmaal een beetje huid had weg geschraapt kon ik nog steeds niet goed zien wat het nou eigenlijk was en heb het verder maar zo gelaten. Het einde van het liedje was dat ik nu een voet had met nog steeds een donker plekje, maar ook met een gevoelig gaatje in de huid. Sufferd.

Toen ik gisterochtend een tweede poging wilde doen om 10 mijl (16,1 km) te lopen (nadat dat vorige week niet gelukt was) zat ik dus wel even naar dat plekje te kijken. Misschien toch maar even afplakken met een stukje leukoplast. Zo gezegd zo gedaan. Zou dat blijven zitten? Nou, ik dacht van wel, en anders zou ik het wel voelen en dan moest ik maar kijken wat ik zou doen.

Om kwart voor negen ging ik van huis. Even getwijfeld over de kleding, maar het was volgens teletekst een graad of 9 en vrijwel windstil, dus uiteindelijk toch maar voor de short gekozen. Verder een hemd en een shirt met korte mouwen. Dat bleek een prima keuze te zijn.
De eerste kilometer was het wat fris aan de voeten, vooral op plekken waar natte bladeren lagen, maar echt hinderlijk was het niet, en verder had ik er geen last van. De bedoeling was dus 16,1 km, en dat is ook helemaal gelukt. Het grootste deel van het traject lukte het me om ontspannen te blijven lopen, voorbij het 10 km punt waren wat stukken waar erg veel bladeren (met stelen) op de grond lagen, en dat voelde niet altijd even lekker. Het vervelende van bladeren is echter vooral dat je niet kan zien wat er onder ligt. Afijn, nog een paar weken, en dan hebben we dat grotendeels weer achter de rug.

Toen ik weer thuiskwam ontdekte ik dat de leukoplast onder mijn voet helemaal verdwenen was. Ik heb niet gemerkt waar dat gebeurd zou moeten zijn, dus veel last heb ik er niet van gehad. Ik was wel licht euforisch dat het me eindelijk gelukt was om de 10 mijlsgrens te slechten. De volgende barrière is de halve marathon, maar dat zal nog wel een poosje duren.

De komende week heb ik twee dagen vrij gepland, de dinsdag en de donderdag. Ik heb nog veel te veel vrije dagen en ook nog wat uren te compenseren. Er is thuis nog genoeg te doen, en verder kan ik op deze dagen natuurlijk mooi zonder problemen mijn loopkilometers maken.

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑