Shocking

Omdat ik vond dat ik nu lang genoeg had afgewacht of mijn achillesklachten niet spontaan wilden verdwijnen (volgens mijn beproefde methode “wat vanzelf is gekomen verdwijnt ook meestal weer vanzelf”) had ik een afspraak gemaakt met een sportarts van het Sport Medisch Adviescentrum (SMA).
Vrijdag  22 februari was het zover. Dr. Bas Bulder nam uitgebreid de tijd voor me en we namen de ontstaansgeschiedenis en het verloop door. Ook hij gaf aan dat de ‘trapoefening'(eerder op dit blog beschreven) in principe de beste papieren heeft. Mits vaak en lang genoeg uitgevoerd leidt dit in 60-70% van de gevallen tot herstel.
Toen hij echter bij het lichamelijk onderzoek vaststelde dat de pijn vooral bij de aanhechting aan het hielbot zat  leek het uitvoerig extensief rekken hem toch een minder goed idee. In plaats daarvan deed hij me de suggestie aan de hand om shockwavetherapie te overwegen. Als het bij mij blijkt te werken zou ik na 4-6 behandelingen van de klachten af moeten zijn. Morgen heb ik mijn kennismakingsgesprek bij de fysiotherapiepraktijk waar dit wordt uitgevoerd. Ik weet eigenlijk niet of we meteen de eerste keer ook al onder het figuurlijke mes gaan. Wordt vervolgd…

Dit bericht is geplaatst in Blessure. Bookmark de permalink.

4 reacties op Shocking

  1. Yvonne schreef:

    Dat wordt spannend! Ik hoop voor je dat het helpt en dat je, met de zomer in aantocht, weer lekker en pijnloos buiten kunt lopen 🙂

  2. R.J. de Jong schreef:

    Ik hoop dat het goed en snel aanslaat bij je en zodat je er snel vanaf bent.
    Ik heb er wel vertrouwen in : -)
    Ben heel benieuwd of morgen gelijk al de eerste shockbehandeling plaats zal vinden , of dat het alleen een gesprek is.

    Succes in ieder geval en hou ons op de hoogte van het resultaat, misschien dat andere loopmaatjes hier ook iets aan kunnen hebben.

    Groeten van Robert-Jan de Jong

  3. Jan schreef:

    Ben heel benieuwd of de “stroomstootbehandeling” gaat werken, kijk al weer uit naar je altijd mooie verhalen!

    • Peter schreef:

      Gelukkig is het geen stroomstoot, maar zijn het hoogenergetische akoestische impulsen. Ik vind het lopen op de loopband dermate saai dat ik er geen leuke verhaaltjes bij kan verzinnen. Zodra ik weer buiten ga lopen kun je weer op me rekenen. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *