Op blote voeten?

Na geregeld terugkerende knieproblemen tijdens het hardlopen besloot ik in september 2006 het roer om te gooien. Omdat de ideeën die ik las over het hardlopen op blote voeten me wel aanspraken leek het me een goed idee om dat dan maar eens te proberen.
Aanvankelijk in de zeer vroege uurtjes (zodat niemand het zag, want ook zelf vond ik het wel gek) begon ik kleine stukjes te lopen. Mijn voeten waren niet veel gewend, en door jarenlange opsluiting in schoenen bleken ze overgevoelig. Het voordeel daarvan was dat ik genoodzaakt was alles heel rustig op te bouwen.

Als je de details wilt weten kan ik je aanraden dit weblog vanaf die maand in 2006 te gaan lezen. Geleidelijk ik aan leerde ik steeds beter lopen, en dat ontwikkelt zich nog steeds.

Nadat ik ik november 2008 mijn eerste wedstrijd liep (mijn ‘coming out’ bij de Zevenheuvelenllop) wist ik zeker dat ik niet anders meer wilde dan hardlopen op blote voeten. Sindsdien heb ik mondjesmaat aan nog enkele wedstrijden meegedaan. De langste afstand tot nu toe is tweemaal een halve marathon. De hele marathon lonkt, maar ik ga me pas inschrijven als ik het gevoel heb dat ik er echt aan toe ben.

Bovenstaand verhaal schreef ik in juni 2011. Inmiddels zijn we ruim vier jaar verder, en door problemen met de aanhechting van de achillespees aan het hielbot is het hardlopen behoorlijk in de versukkeling geraakt.

Dat geldt echter niet voor het leven op blote voeten. Ik loop en fiets zoveel mogelijk ongeschoeid door het leven.