Categorie: Blote voeten (page 2 of 40)

week 26 zondag (3,0 km; 18,0 C; zonnig)

Nadat ik vorige week zondag een beetje teveel last van het gevoelige plekje had naar mijn zin besloot ik de volgende training, voor dinsdag gepland, over te slaan. Helaas had ik vrijdag geen tijd, en toen was er ineens weer een week voorbij. Uiteindelijk misschien zo slecht niet.
Zoals gebruikelijk gingen de eerste 2 stukjes van 2 minuten gepaard met stijfheid, gevoeligheid, maar daarna ging het goed. Ook, vandaag, ‘the day after’, geen napijn. Dinsdag de volgende stap: 1-2-1-3-1 met 2 minuten wandelen tussendoor. Moet kunnen.

week 25 vrijdag (3,0 km; 15,8 C; bewolkt)

Het zat er natuurlijk dik in dat het ook wel eens wat minder goed zou gaan, en vandaag was zo’n dag. Pijn kun je het niet noemen, maar van de 5 keer 2 minuten hardlopen voelden er toch zeker (de eerste) 3 stroef, stijf. Niet alsof het verstandig zou zijn om er meteen mee te stoppen, maar ook zeker niet alsof ik nog wel een paar kilometer zou kunnen doen.
Het lijkt me handig om deze stap in het opbouwschema aanstaande zondag nog maar eens op het programma te zetten.

week 25 dinsdag (3,3 km; 23,0 C; zonnig)

Als de temperatuursverwachting de dertig graden gaat naderen is het tijd voor maatregelen. De lunchpauzerun werd dus een paar uur vervroegd, en dat bleek een goed idee, want zelfs de korte stukjes 1-2-3-1-2-3 (minuten, met 2 minuten wandelpauze) wisten de zweetklieren tot productie te inspireren. Maar ik heb niet snel last van warmte, dus het was nog prima te doen. Terwijl ik dit tik voelt de achillespees wat stijf, maar belangrijker is hoe het morgen voelt. Vooralsnog ben ik niet ontevreden.
Volgende keer 5 X 2 minuten hardlopen, 2 minuten wandelen.

week 24 zondag (2,7 km; 17,4 C; zonnig)

Het is prima opbouwweer. Als je meer wandelt dan hardloopt zijn wat hogere temperaturen wel lekker. Het ging weer lekker, dat wil zeggen, ik voel nauwelijks iets, en hoewel ik al meer dan een jaar bijna niet gelopen heb is dit conditioneel geen enkel probleem. Ik vind het steeds weer jammer dat het al afgelopen is, maar ik wil mezelf niks kunnen verwijten, dus ik houd me braaf aan het schema.
Volgende keer: 1-2-3-1-2-3, met 2 minuten wandelpauze. Wow, evenveel hardlopen als wandelen!

week 24 vrijdag (3,0 km; 17,0 C; zonnig)

Vandaag dus 1-1-1-1-1-1-1-1, oftewel, 1 minuut hardlopen, afgewisseld met 2 minuten wandelen. Van tevoren mijn Garmin aangepast, maar helaas vergat ik de wandeltijd aan te passen, dus ik dreigde steeds 3 minuten te gaan wandelen ipv 2. Nou wandel ik wel graag, maar ik had hier toch geen zin in. Dus overgestapt op handmatig klokken, en dan merk je pas hoe kort 1 minuut eigenlijk is. Een paar keer werd het wel een heel royale minuut.
Ik heb de neiging om er nog 1 of 2 extra herhalingen aan toe te voegen weten te onderdrukken. Het voelt nu, een uur later, wel wat stijf, dus dat is waarschijnlijk maar goed ook.
Zondag wordt het 1-2-1-2-1 met weer 3 minuten wandelpauze ertussen.

week 24 dinsdag (3,1 km; 17,8 C; bijna droog)

Vandaag maar weer eens met een nieuw loopleven begonnen. Voor het eerst sinds heel, heel lang weer eens in mijn lunchpauze gelopen.
Volgens een heel voorzichtig opbouwschema moest ik vandaag 1-1-2-1-1-2 minuten hardlopen, voorafgegaan door steeds 3 minuten wandelen. In totaal 8 minuten hardlopen tegen 21 minuten wandelen. Het is maar goed dat de temperatuur goed op niveau was, want je zou het er koud van krijgen. Voor de vorm nog even gedoucht, maar echt nodig was het niet.

Hoe ging het? Tja, mijn gevoelige plekje voelde aanvankelijk een beetje zoals mijn fietsketting soms klinkt: er mag wel wat olie op. Maar ongeveer halverwege was dat over, en nu is het afwachten hoe het morgen voelt. Als dat niet tegenvalt mag ik vrijdag de volgende stap in het schema zetten: 8X 1 minuut hardlopen gevolgd door 2 minuten wandelen.

Ongegrond (3)

Eind februari ontstond er op Twitter een ‘gesprekje’ tussen een aantal blootsvoetse hardlopers waarbij @olaflandzaat opperde dat het leuk zou zijn als we allemaal vanuit onze eigen invalshoek iets zouden bloggen over onze ervaringen met hardlopen op blote voeten op diverse ondergronden. Inmiddels gingen @VanDalenAnnene en @JohannesdeLoper mij voor, en heb ik het estafettestokje van Jan gekregen.

Toen ik in september 2006 begon met hardlopen op blote voeten waren mijn voeten buitengewoon gevoelig. Hoewel ik thuis al langere tijd mijn schoenen uittrok zodra dit mogelijk was, bleek de straat toch aanmerkelijk meer oneffenheden te bevatten dan ik gedacht had. Kleine steentjes, die me voorheen nauwelijks waren opgevallen, bleken zich onaangenaam in mijn voetzool te boren. Althans, zo voelde het. Je hebt dan de neiging om te verkrampen waarna het nog vervelender gaat voelen.

Om de gewenning een boost te geven besloot ik het woon-werkverkeer (indertijd een wandelingetje van krap een kwartier) blootsvoets te gaan uitvoeren. De kortste route was door het station, maar dat leverde me teveel toeschouwers op. Ik was de schaamte bepaald nog niet voorbij.
Geleidelijk aan raakten mijn voeten meer gewend aan wat je zoal tegenkomt, en ook begon het me minder uit te maken wat ‘men’ er van vond.

Toen de hardloopafstanden groter begonnen te worden was het in het begin zoeken naar routes die mijn relatief ongeoefende voeten goed konden behappen. En daar kon je je lelijk in vergissen. Ik weet nog dat ik dacht dat het fietspad langs de N3 mooi glad asfalt was. Nou, dat viel bitter tegen. Mijn voeten dachten daar heel anders over. En ook ben ik in de beginperiode eens teleurgesteld in de betegelde stoepen in de wijk Sterrenburg. Ik kende Stadspolders, een veel nieuwere wijk, daar liep ik geregeld, en zonder problemen, maar die tegels in Sterrenburg hadden duidelijk hun beste tijd wel gehad. Door het blessureleed ben ik daar al een poos niet geweest, maar ik denk dat het me nu veel beter af zou gaan. Deels omdat mijn voeten minder snel overprikkeld raken, maar ook omdat ik er zelf meer ontspannen onder blijf.

Mijn top drie lekker lopen: strand, bospad en glad beton. Alleen zijn met name die eerste twee hier in de buurt niet te vinden. Als ik me tot mijn eigen loopomgeving beperk: glad asfalt, gladde stoeptegels en vooruit, gras.

Met gras heb ik een beetje een haat-liefdeverhouding. Om op te wandelen heerlijk, maar ik vind gras te verraderlijk om op te gaan rennen, met name als het wat langer is. Je ziet nauwelijks wat er onder de sprietjes verborgen ligt: gaten in de grond, kroonkurken, knoesten van takken etc.

Tot slot kan ik natuurlijk niet om de bekende vooroordelen heen. “Ben je niet bang in glas, spijkers, naalden, poep te trappen.” En het eerlijke antwoord is nee, daar ben ik niet bang voor. In de ruim zes jaar dat ik BV loop is het aantal ongelukjes dermate klein en onschuldig dat ik het behoorlijk heb leren relativeren. En als ik al met iets geconfronteerd werd waren het bijna altijd piepkleine glassplintertjes die net onder de verkeerde hoek mijn  voet ingingen. Meestal weer heel makkelijk te verwijderen met pincet en/of naald. Het lastigste is misschien nog wel dat mijn ogen er in de loop van de jaren niet beter op geworden zijn en het daardoor soms wat zoeken is naar de exacte locatie. Ja, ja, een bril, net wat u zegt.
Ik maak graag de vergelijking met werken in de keuken. Net als op blote voeten lopen op straat is het werken in de keuken niet helemaal van risico’s ontbloot. Toch zijn er maar weinig mensen die met handschoenen aan het eten bereiden. Inderdaad, je voelt niet wat je aan het doen bent. Precies wat ik wou zeggen over het (hard-)lopen op schoenen.

week 43 dinsdag (9,0 km; 16,0 C; half bewolkt; O2)

Aangezien het de laatste tijd helemaal niet zo slecht lijkt te gaan met mijn achillespees ga ik voorzichtig weer eens met de trainingsvoorschriften van Tiny aan de slag. De allereerste training uit zijn allereerste mailtje: 60 minuten hardlopen op DL1, in mijn geval 6’50″/km.
Het was heerlijk weer, met 16-17 graden bijna warm te noemen, maar daar houd ik wel van.
Ik koos voor het fietspad langs de A16 (westzijde) richting van Brienenoordbrug. Dat is meestal lekker rustig, het pad zelf is goed te belopen, en je hebt door de aanwezigheid van een dijkje niet veel last van het autoverkeer. Toen ik vlak bij mijn keerpunt was werd ik door een jongen (van een jaar of 14 schat ik) geroepen die met zijn fiets hoger op de dijk stond. Hij stond vlak bij de fietsbrug over de A16. Voorbereid op de zoveelste explicatie over het hoe en waarom van mijn blote voeten bleek de vraag te zijn welke kant Ridderkerk op was. 🙂
Ik wees met mijn duim over mijn schouder achter mij. “Niet aan de overkant van de snelweg?” vroeg hij.
“Dat kan ook, hangt ervan af waar je moet zijn.”
Zijn bestemming was de Amaliastraat, en hoewel ik vermoedelijk niet meer dan 1% van de straatnamen in Ridderkerk weet te liggen hoorde deze daar (dankzij het hardlopen!) toevallig nou net bij, en zo kon ik hem vertellen dat hij inderdaad beter naar de andere kant van de snelweg kon gaan. Tevreden met mezelf vervolgde ik mijn weg.

week 42 zondag (11,2 km; 13,0 C; bewolkt; NO3)

Vandaag was het weer beduidend minder dan afgelopen vrijdag, en beduidend minder ook dan eerder in de week verwacht werd. Ik had van tevoren uitgezocht dat het rond half twaalf laag tij zou zijn, en een lekker breed strandje trok me wel.
Mijn Garmin had wat moeite de satellieten op een rijtje  te krijgen. Mogelijk dat de vuurtoren en alle antennes die erop gemonteerd zijn van invloed waren.
Uiteindelijk besloot ik toch maar op pad te gaan, maar het duurde toch zeker nog een drie- vierhonderd meter  voor ik een fix had.

Het verschil in ‘strandbreedte’ was erg groot. Deze foto is niet eens zo ver van de andere genomen, maar wel tijdens een andere fase van het tij. Ook nu weer heerlijk gelopen. Op de terugweg, met de wind in de rug, begon het licht te regenen, maar eigenlijk stelde het niet veel voor, en het was ook vrij snel weer afgelopen.
Misschien moeten we toch maar eens overwegen richting strand te verhuizen. 🙂

week 42 vrijdag (11,0 km; 18,7 C; bewolkt; Z2)

Van vrijdag t/m zondag verbleven we met mijn schoonzus/zwager en hun kinderen in een huis vlak onder de vuurtorn van Burgh – Haamstede. Omdat (op blote voeten) langs het strand lopen wel zo’n beetje het fijnste is wat ik (qua hardlopen) kan bedenken zou ik het liefst elke dag gelopen hebben. Maar dat zou denk noch door mijn achillespees, noch door mijn familie erg gewaardeerd worden, dus ik heb de zaterdag overgeslagen.

Vrijdag om half vijf, het was voor de tweede helft van oktober heerlijk weer, was het tijd voor de eerste keer. Via een redelijk ruig wegdek, gedeeltelijk te omzeilen door de berm (met brandnetels en braamstruikuitlopers) te nemen liep ik naar “Het Oude Vuur, de naam van het pad door de duinen naar het strand.
Langs de vloedlijn,  half door het water, gelopen tot ik een kilometer of vier gelopen had.
Het was opkomend tij, maar net zo’n beetje het laatste half uur ervan.

Het strand begon steeds smaller te worden. En net zo’n beetje rond het keerpunt begon het tijd te keren. Maar veel smaller had het toch niet moeten worden. Op de terugweg miste ik een afslag. Ruim een kilometer na de bedoelde opgang ontdekte ik dat ik te ver was gegaan, en omdat het al wel mooi genoeg geweest was besloot ik terug te lopen waardoor ik uiteindelijk ruim twee km meer had gelopen dan ik van tevoren bedoeld had.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2020 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑