Categorie: Algemeen (Pagina 1 van 4)

De kop

is er weer af, zeggen we dan. Vorig jaar begon ik op 1 januari met een poging om dagelijks, wat ook alweer?, minstens een uur te wandelen geloof ik. Dat hield ik vol tot 8 maart, toen mijn knie vond dat ik het wat rustiger aan moest doen. Ik baalde er wel van, maar ik kan zulke dingen ook wel weer relativeren. En gelukkig deed rust wat het moest doen, mijn knie herstelde zich weer. Of mijn eenmalig bezoek aan de fysio daar iets aan heeft bijgedragen zal wel altijd een mysterie blijven.

Omdat ik het niet laten kan zadel ik mezelf toch weer op met een nieuw soort zelfbedachte challenge: dagelijks ‘moet’ ik iets sportiefs doen. Wandelen, fietsen, hardlopen, sportschool. Ik stel geen eisen aan de omvang per dag, alleen maar dát ik iets doe.

Daarnaast heb ik me voorgenomen om komend jaar 10.000 km te fietsen en 1.000 km te wandelen. Met name dat eerste lijkt gezien de resultaten van de laatste jaren vrijwel onhaalbaar, maar ja, een uitdaging moet wel iets voorstellen uiteraard, want anders is het geen uitdaging.

Ik ben in elk geval op deze eerste dag van het nieuwe jaar 2024 begonnen met een bescheiden tochtje van ruim 17 km, ondanks wind (ZW 4 zegt de weer-app) en geregelde buien. Ik zat om zeven uur op de fiets, en toen was het uiteraard nog donker, maar wetende dat het er later op de dag niet meer van zou komen moest het toch maar. Toen ik een uur later weer thuis kwam begon het te ‘dagen in het oosten’.

Verhuizing site

Binnenkort gaat de site verhuizen naar een nieuwe provider. Het kan zijn dat er daardoor een verminderde bereikbaarheid zal ontstaan. Ik heb geen ervaring met het verhuizen van sites, dus er kan ook zomaar van alles fout gaan. :-/

Zodra de boel rond is zal ik het hier melden.

Dagelijkse wandeling, eerste maand

Vlak voor de jaarwisseling zag ik een bericht van iemand dat verwees naar de #100DaysOfWalking, een ‘challenge’ afkomstig van een Amerikaanse site die (de challenge, niet de site) er op gericht is om je dagelijks minstens een half uur te laten wandelen. Nou wandel ik wel graag, en ook ben ik wel gevoelig voor challenges. Dus ik besloot snel dat ik er wel aan mee wilde doen. Nou ja, meedoen, je hoefde je, zover ik kon vaststellen, nergens aan te melden, you’re on your own. Om mezelf toch een beetje onder druk te zetten plaats in alle wandelingen met de al genoemde hashtag op Strava. Voor mij is een half uur wandelen niet echt een uitdaging, dus ik heb het iets verzwaard door uit te gaan van een gemiddelde over een maand van minstens 5 km per dag.
En eigenlijk is het tot nu toe best goed gegaan. Vandaag was nog de lastigste dag, want ik voelde me niet helemaal lekker. Gisteravond begon ik ineens erg te snotteren, hetgeen er voor zorgde dat ik slecht sliep, en toen ik vanochtend uiteindelijk wakker werd had ik stevige hoofdpijn. Met behulp van twee paracetamollen zakte dat wat, en zo kon ik toch nog een wandeling maken.

De eerste maand zit er nu op, even wat cijfers:

228,1 km gewandeld, dat is gemiddeld 7,4 km per dag (dus doel gehaald),
ik deed er 45 uur, 38 minuten en 47 seconden over (zegt Strava), dat is net geen 5 km/u,
volgens mijn Garmin horloge zette ik deze maand januari 421.539 voetstappen neer,
dit is het hoogste maandaantal sinds ik dit horloge heb (april 2016)

Voor wie me op Strava wil volgen:
https://www.strava.com/athletes/6227911

Naar Rome, etappe 7: Leeheim – Heidelberg

Vanwege het feit dat ik morgen fietsvrij heb ben ik kennelijk dusdanig in een vakantiemodus geschoten dat ik mijn blog bijna vergat. Bijna he, de dag is nog niet om.
Ik vond het een heerlijke fietsdag, en dan vooral de ochtend toen alle andere fietsers nog in bed lagen, in de kerk zaten of nog niet geïnspireerd waren. Het was heel stil, de zon scheen, nee het was niet heel stil, ik hoorde heel veel vogels. Ik ben geen vogelkenner, maar een leeuwerik herken ik, en die hoorde ik. Ik kreeg er een blij nostalgisch gevoel van.
Het rook ook lekker, liguster, acacia (denk ik), vlier.
Het landschap was oogstrelend en zo was er voor vrijwel alle zintuigen wel iets van zijn gading.
In de middag werd het druk op de fietspaden, en het is opvallend hoe voorzichtig Duitse fietsers zijn. Als ze je tegemoet komen gaan ze al heel lang van tevoren achter elkaar rijden, ook als je elkaar makkelijk kunt passeren als ze niet achter elkaar gaan. Ik zeg niet dat het verkeerd is, maar ik vind het opvallend, en ik vrees dat men mij soms wat lomp vindt. Ik vind dat zelf overigens over het algemeen niet.
Die voorzichtigheid zie ik ook tussen automobilisten en fietsers. Auto’s blijven soms heel lang achter me hangen omdat ze kennelijk vinden dat de ruimte om in te halen te krap is. Ik word er soms wat zenuwachtig van en denk dan “ga nou maar, kan makkelijk”.
Een primeur deze reis: de eerste koffie met gebak. Lörsch kreeg de eer. De route kwam daar langs zoveel terrassen dat ik het niet kon weerstaan. Het stadje Ladenburg nog even bezocht. Ik was er bijna (ten onrechte) aan voorbij gereden, maar las toen nog net de aanbeveling van Roel. Prachtig kerken en vakwerkhuizen, fijne sfeer.
Daarna doorkachelen naar Heidelberg. Het was druk op de Sonnewiesen op de noordoever van de Neckar, ik moest op het aanpalende fietspad goed uitkijken.
Na ruim tachtig kilometer was daar de camping. In vergelijking met de vorige een wereld van verschil. Gewoon een eigen plekje (aan de Neckar) zonder kinderen die de haringen uit mijn tent lopen. Het enige nadeel is de weg die er vlak langs loopt. Die is best druk en geeft wat lawaai.
Morgen rustdag. Ik ga (in principe) met de trein naar Heidelberg. Dat is volgens mij maar één station verder, maar ik heb niet zo’n zin om weer langs de al genoemde weg naar de stad te rijden, en me daar zorgen te maken over mijn fiets als ik hem ergens neerzet.
Tot slot, nadat Weerplaza, de app dan, al een paar uur beweerde dat het regende hebben ze nu eindelijk gelijk gekregen.

Naar Rome, etappe 4: Echtz – Remagen

Toen ik vanmorgen de camping wilde verlaten bleek het hek op slot. Ik liep een beetje rond te drentelen, keek bij het restaurant waar ik de middag ervoor had betaald (niemand te zien) en overwoog net of ik misschien zou kijken of het hek aan de andere kant van de camping open zou zijn toen er een wat chagrijnige man naar buiten kwam. Hij kon toch ook niet weten wanneer de gasten wilden vertrekken en ik had toch op het raam kunnen tikken. Hij zei volgens mij nog veel meer, maar dit was wat ik eruit opmaakte.
Ik was allang blij dat ik weg kon.
Het werd een warme, om niet te zeggen hete, tocht. De temperatuur liep snel op en dit in combinatie met de stevige klimpartijen die er hier en daar in zaten maakte het wel zwaar.
Dat neemt niet weg dat er ook genoeg te genieten viel. Het uitzicht over de velden en heuvels was mooi.
Leuk was dat ik na een km of twintig, denk ik, werd ingehaald door Ad uit Oisterwijk. Ongeveer van mijn leeftijd gok ik. Hij was al twee keer op de fiets naar Santiago geweest en wilde nu ook Rome eens proberen. We hebben grote stukken alleen gefietst omdat vooral klimmen erg individueel is, maar de pauzes deden we steeds samen. Na de lange afdaling uit de heuvels naar de Rijn, van 271 meter hoogte naar iets minder dan zestig, hebben samen nog een biertje gedronken op de Rijnkade en vervolgens afscheid genomen, want Ad kampeert niet. Best kans dat we elkaar in het vervolg nog tegen zulke dingen komen.
Ik overweeg om hier morgen een dagje te blijven, de warmte in combinatie met de inspanningen hebben me het gevoel gegeven dat dat weleens verstandig zou kunnen zijn.

Naar Hoogvliet en terug

Aangezien de sportscholen weer open mochten had ik eigenlijk gepland om gisteren bij SportCity wat te fietsen en te lopen, maar toen ik ’s morgens het weerbericht zag, veranderde ik van plan. Het zou weleens de beste dag qua fietsweer kunnen worden, en dan is het wel zonde om binnen aan de gang te gaan. De wind zou uit het westen tot noordwesten komen, dus eerst voor een tegenwindkoers gekozen. Ik had nog een route liggen die ik een tijd geleden bedacht had om in de buurt van Hoogvliet nog wat ’tegels’ te scoren en die was heen en terug een kleine 60 km. Sinds september had ik volgens mij geen ritten van enige omvang meer gemaakt, dus dit leek me ver zat.

Eerst nog maar even de achterband oppompen. Die wordt heel langzaam steeds zachter. Niet zo snel dat er niet mee te fietsen is, maar na een week moet er toch wel weer wat lucht bij.
Het eerste stuk, tot bij Barendrecht was heel bekend terrein (deels mijn oude woon-werkverkeer-route), daarna een fietspad dat vrij dicht langs de Oude Maas gaat. Daar kom ik wel vaker, maar niet zo vaak dat het saai werd. Pas na Poortugaal kwam ik op onbekend terrein. Al die tijd een tegenwind die me toch een beetje tegenviel, maar gelukkig was daar het keerpunt. Wat een hobbelig fietspad, dacht ik bij Hoogvliet aangekomen, hoewel het er eigenlijk niet zo uitzag. Het was dan ook niet het fietspad maar mijn achterband. Nu al weer zacht? Is het gaatje groter geworden? Of is er wat anders aan de hand?

Gelukkig had ik mijn fietspompje bij me. Op het ventiel geschroefd, en hup, pompen maar. Bij het weer losdraaien kwam een stukje ventiel mee, en hup, de band liep weer leeg. Het (Franse) ventiel blijkt ook een uitneembaar, losschroefbaar binnenwerk te hebben. Joost mag weten wat daar de zin van is, de onzin is in elk geval dat als je dat stukje mee losdraait de lucht weer ontsnapt. Met de hand dat binnenstukje zo stevig mogelijk aangedraaid, en vervolgens het pompje wat minder strak erop gedraaid. Deze keer ging het wel goed.

Ik was een beetje in dubio, want dit gebeurde vlak bij het metrostation van Hoogvliet, dus als ik me naar huis wilde laten vervoeren was dit het moment. Maar ik had toch veel meer zin om naar huis te fietsen en de gok te wagen dat ik met hooguit nog een paar keer oppompen wel thuis zou komen. Bovendien was de zon inmiddels gaan schijnen!

Uiteindelijk zonder verdere problemen weer thuis gekomen. Maar maar voldaan zoals dat dan heet. Het is duidelijk dat ik nog wel wat kilometers moet maken in de voorbereiding op mijn fietsreis naar Rome. (Voorlopige vertrekdatum staat op 16 mei).
En wat natuurlijk ook duidelijk is dat ik mijn binnenband moet vervangen door een minder brak exemplaar. 🙂

Hieronder staat als het goed is een plaatje/linkje naar Strava. Ik weet nog niet of dit ook voor niet-Stravagebruikers te zien is. Even testen!
En ja, zo te zien wel. Als je op het plaatje klikt word je naar Strava geleid, en daar heb je zonder account niet veel aan, maar het plaatje op mijn blog is in elk zichtbaar en toont de route en wat gegevens zoals de afstand. Test geslaagd.

 

Groenevalleienroute dag 3

Brugge – Stavele 60km

Rond een uur of half vier vannacht hoorde ik dat het regende. Ik had toen nog de hoop dat het in de loop van de ochtend droog zou worden, maar helaas is dat nauwelijks het geval geweest.

Omdat mijn route van vandaag niet zo lang was, zo’n zestig km, heb ik het op mijn gemakje gedaan. En uiteindelijk zat ik pas even na half elf op de fiets. Eerst even brood kopen bij de Delhaize. Dat mocht ik zelf snijden en stickeren. Het duurde even voor ik het juiste product vond op het schermpje, maar de mensen achter mij waren geduldig, of wisten goed te doen alsof. Daarna naar de zelfscankassa zoals ik bij AH ook altijd doe. Het scannen gaf geen probleem, maar voor ik de weg wist in de betaalmogelijkheden. Ik ging de mist in doordat ik bij een van de opties creditcard zag staan, en toen dacht: die moet ik niet hebben. Uiteindelijk bleek er niet alleen creditcard te staan, maar ook Maestro, en die moest ik dus wel hebben. Ach ja.

Ik had onthouden langs welke knooppunten ik weer op de route moest komen, en dat zou niet zo ingewikkeld geweest zijn als ze niet een stuk van mijn weg hadden afgezet. Vanwege de regen had ik mijn telefoon annex wegwijspiet niet op mijn stuur en daardoor duurde het langer dan ik had gedacht voor ik uiteindelijk Brugge achter me liet.

Via een fraaie route, die ik me deels dacht te herinneren van een fietsvakantie met Suzemarie enkele jaren geleden, kwam ik in Diksmuide. Daar wat boodschappen gedaan voor het eten, en verder maar weer.
Dat is wel jammer van zo’n regendag, je gaat niet op je gemakje ergens wat zitten eten.

Dacht ik vóór Diksmuide nog dat het wat lichter en droger aan het worden was, dat beeld mocht ik in het vervolg weer bijstellen, het leek alleen maar harder te gaan regenen.

Ik had gisteravond via de website van Welcome to my Garden contact gehad met Marc en Heidi die hun tuin beschikbaar wilden stellen voor mijn tentje. In Stavele was deze tuin gelegen, en bleek uiteindelijk bij een boerderij (hoeve heet dat hier) te horen. Toen ik aankwam probeerde ik het nummer te bellen dat Marc mij had doorgegeven, maar het scherm van mijn telefoon was nat, mijn handen waren nat, mijn zakdoek was nat. Het lukte gewoon niet. Met een droog doekje uit mijn fietstas ben ik maar brutaalweg in een binnenruimte van de boerderij gaan waar een deur open stond. Daar telefoon en handen droog (genoeg) gemaakt, en Marc gebeld. Marc was de boer, zo bleek, we maakten een praatje en toen ik vroeg waar ik mijn tent kon opzetten vroeg hij of ik niet liever binnen wilde liggen.

Er was een grote ruimte waar ze wel schoolklassen ontvingen, en daar mocht ik overnachten. Over dat aanbod hoefde ik niet na te denken. Later kwam Heidi ook nog even kennismaken. Ze bood aan dat mijn natte spullen wel in de melkstal mochten drogen. De koelinstallatie van de melktank produceerde zoveel warmte, het zou zo droog zijn.

Hoe graag ik ook kampeer, dit is toch wel een aangename afsluiting van een erg natte dag.

 

De reis die niet doorging

In deze week zou ik op fietsreis naar Rome zijn gegaan. Ik heb lange tijd gedacht dat het sowieso nu niet door zou kunnen gaan, maar in de loop van april begon ik toch een beetje hoop te krijgen. Op 27 april heb ik mijn eerste (Pfizer-)vaccinatie gehad en de tweede staat gepland voor 2 juni. Misschien dat ik enkele dagen na die tweede prik alsnog zou kunnen gaan?
Maar de bezwaren dienden zich ook aan.  Zo is om te beginnen Duitsland nog niet open, een niet onbelangrijk detail, want daar zou ik al gauw een week of wat doorheen moeten fietsen. En ik wil er niet alleen fietsen, ook kamperen is de bedoeling, en op dit moment is er nog geen camping open, ook niet voor de Duitsers zelf. En ik heb nog geen planning gezien waaruit duidelijk wordt wanneer de situatie gaat wijzigen.
Italië zelf lijkt wel plannen te hebben om de boel open te gooien, dus dat zou misschien op tijd nog goed komen.
Een ander bezwaar betreft de terugreis. Ik had bedacht om mijn fiets op te laten halen door Soetens en zelf met de trein te gaan. Maar als ik rond 7 juni vertrek kom ik zo’n beetje in Rome aan als de vakantie van mijn vrouw begint. In onze gezamenlijke vakantie zal de fiets ongetwijfeld ook een rol spelen, en aangezien Soetens zegt tot twee weken nodig te hebben om de fiets thuis te brengen komt dat allemaal niet zo denderend uit. Als ik deze week had kunnen vertrekken zou dat uiteraard niet gespeeld hebben.

Afgelopen week heb ik aan mijn eigen onzekerheid een eind gemaakt door te besluiten de Romereis een jaar uit te stellen. Jammer inderdaad, maar er zijn grotere problemen. Aan mij de opdracht om het komend jaar fit genoeg te blijven om het ook daadwerkelijk te kunnen doen.

Op dit moment ben ik aan het nadenken over een alternatieve fietstocht. Vanaf 7 juni drie weken op pad. Ik heb gedacht aan de Jacobsroute, niet tot Santiago uiteraard, maar bijvoorbeeld tot het zuiden van Frankrijk. Of aan wat de Europafietsers Ring 1 noemen. Ik ben er nog niet uit. Misschien, al ziet het er nu niet zo uit, is de situatie begin juni wel dusdanig dat we toch het land nog niet uit kunnen, dan is een rondje NL ook een idee, al verwacht ik dan wel veel drukte.

Nog één nachtje…

Nog een dag, niet te lang, werken, en dan alle spullen bij elkaar zoeken en in de fietstassen proppen. Ik merk wel dat het feit dat ik in eigen land blijf ervoor zorgt dat ik wat lakser ben met de voorbereidingen. Alsof het niet onhandig is om je lucifers te vergeten als je op de camping van Kollumerpomp staat. Maar goed, het is natuurlijk wel zo dat je makkelijker kan inschatten in hoeverre je dit soort omissies in je uitrusting eenvoudig weer kan aanvullen.

Aanvankelijk was ik van plan om rond een uur of acht te vertrekken, maar gezien de te verwachten temperaturen heb ik dat naar half zeven verschoven. Dan zit ik wel tijdens de ochtendspits in Rotterdam, maar als fietser heb je daar toch niet heel veel last van. Hoop ik. 🙂

Het zal wel weer even wennen zijn om gedurende langere tijd op het zadel te zitten, meer dan 90 km heb ik sinds de reis naar Wenen vorig jaar niet meer gedaan. Ik verwacht dat mijn achterwerk na een km of zestig wel zal gaan protesteren, maar echte problemen zal ik er verwacht ik, hoop ik, niet door krijgen.

« Oudere berichten

© 2024 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑