Jaar: 2007 (Pagina 2 van 5)

Woef

Vanmiddag is de monteur van de KPN geweest. Gisteravond deed de vaste telefoon het ineens niet meer, en aangezien het een beetje klonk alsof een verbinding niet goed beeindigd was vertrouwde ik het niet helemaal. Ik had niet veel zin om een rekening te krijgen van gesprekken die volgens KPN dagen geduurd zouden hebben.
Ik bellen met het gratis (!) servicenummer. De dame die ik na het doorlopen van het telefoonmenu vrij snel aan de telefoon kreeg kon inderdaad vaststellen dat er een storing op de lijn zat. Ze verzocht me daarna om de apparatuur los te koppelen, want dan wilde ze nog een keer meten. Dat gaf geen verschil. Er moest maar een monteur gaan kijken.
Vanmorgen belde hij al, en in overleg besloten dat hij eerst nog even ging eten (hij zou tussen 12 en 2 komen) en daarna zou hij er rond 13.00 uur zijn.
De monteur was keurig op tijd. Meten, kijken. Het was nog niet meteen duidelijk of de storing binnen of buiten zat. Hij ging ook nog eens even kijken vlak bij het politiebureau, daar werden alle aansluitingen van onze wijk geregeld. Dat bleek ook niet veel op te leveren. Hij kon uiteindelijk vaststellen dat hij met de aansluiting in ons huis een meter of 9 ver kon ‘kijken’ op de lijn, dus daar ergens zou de kink moeten zitten. Er zal dus in de tuin gegraven moeten worden! Dat wou hij morgen maar komen doen, hij kon het fysiek niet aan om het vandaag nog uit te voeren. (Dat klinkt misschien lulliger dan ik het bedoel.)
Hij was wel zo vriendelijk om mijn wat krakkemikkige ADSL aansluiting (die ik een paar jaar geleden al gemaakt had, en die tot op heden behoorlijk functioneerde) te verbeteren. Je loopt nu wat minder risicio dat de ADSL eruit ligt als je in de kelder tegen de kabel aan loopt.

Tja, en toen was het half drie en vond ik het eigenlijk niet meer zo de moeite om nog naar mijn werk te gaan. Al was het alleen maar omdat ik ook nog wilde gaan lopen, en als ik dan nog eerst naar mijn werk zou gaan kwam het daar mogelijk niet meer van.
Het was weer lekker korte broeken weer, en welgemoed ging ik op pad. Ik besloot om dezelfde 12 km te gaan lopen die ik de afgelopen 2 weken al drie keer had gedaan. Het gekke is dat ik bij het vertrekken soms denk "allemachtig, moet ik nou echt zo nodig 12 km gaan lopen", maar als ik dan eenmaal onderweg ben en de spieren beginnen wat warm te lopen is dat gevoel al gauw weg.
Ik had al snel in de gaten dat ik voor mijn doen behoorlijk doorliep, en ik besloot maar eens te kijken waar het schip zou stranden. Het 5 km punt passeerde ik ruim 4,5 minuut sneller dan de snelste keer tot nu toe.
Na een km of 6, bij het passeren van het spoorviaduct in de Stadspolderring werd ik ineens belaagd door een grote hond. Hij blafte niet en ook beet hij niet, maar het voelde wel bedreigend. Hij zag er niet gezellig uit. Tot overmaat van ramp bleek hij ook nog een broertje bij zich te hebben (om eerlijk te zijn heb ik door de consternatie helemaal niet op het geslacht van de honden gelet). Hun baasje, die er ook bij was deed wel pogingen om ze terug te roepen, en dan luisterden ze wel even, maar ze kwamen toch steeds weer terug. In elk geval durfde ik het niet aan om gewoon door te lopen, dus wandelend ging ik verder. Dat was een lelijke inbreuk op de heerlijke cadans waarrmee ik aan het lopen was, maar gelukkig wist ik het later wel weer aardig op te pikken.

Langs de Noordendijk kwam er een paar jongens naast me fietsen. Waarom ik dat toch deed, op blote voeten hardlopen. Of het geen pijn deed, en of ik de marathon aan het lopen was. Het was best gezellig al zal het mijn tempo misschien iets gedrukt hebben.
Uiteindelijk heb ik de 12 km in 1 uur, 12 minuten en 33 sec gelopen, en dat was een minuut of 7 sneller dan de snelste keer tot nu toe. Daar was ik zeer opgetogen over, want het betekent dat ik nu op blote voeten ongeveer net zo snel kan als ik indertijd op mijn schoenen ongeveer kon als ik een beetje doorging.

Inmiddels (het is nu kwart over negen ’s avonds) zit ik op mijn werk een vrij grote database te kopieren, want door dat gedoe met die telefoon kwam ik een beetje in tijdnood. En morgenochtend moet ik ook nog naar de fysio om nog even aan mijn schouder te laten knutselen, dus vroeg beginnen zit er ook al niet in. Nog ruim een half uur schat ik, en dan mag ik weer naar huis.

Frisse zondagochtend

Omdat we vandaag (op bescheiden schaal) de verjaardagen van mijn (nu) 19-jarige zoon (gisteren jarig) en van mezelf (morgen jarig) zouden vieren had ik besloten vroeg op te staan en bij het eerste ochtendkrieken op pad te gaan. Het werd iets later, maar niet veel. Na wat geaarzel over wat ik precies aan zou trekken (volgens Teletekst was het in R’dam 7 graden) ben ik uiteindelijk om kwart voor acht de deur uit. Voor het eerst weer eens in lange tight, en onder mijn shirtje met korte mouwen een singlet aangetrokken. Was uiteindelijk misschien allemaal niet echt nodig geweest, maar heb het toch niet echt te warm gehad.
Ik had een route van ongeveer 14,5 km bedacht, en dat verliep best goed. Prettig om te merken dat de afstanden weer steeds langer kunnen worden zonder dat ik er pijntjes aan over houdt. Binnenkort moet ik toch eens over de 10 mijl heen kunnen lopen, dat is tot nu toe nog steeds niet gelukt. Of laat ik het zo zeggen, met mijn opbouw sinds de zomervakantie was ik daar nog niet aan toe.
Afgelopen week 38,5 km gelopen, als het de komende week wel lukt om 4 keer te lopen moet ik toch wel over de 40 km heen kunnen komen.

Mooie voeten

Afgelopen dinsdag voor het eerst weer gelopen sinds mijn gezondsheidsdip. IK had bedacht om in principe dezelfde route te lopen als een week eerder op dinsdag, dus 12 km, maar omdat ik misschien nog wat zwakjes was behield ik me het recht voor om onderweg eerder af te takken richting huis. Dat bleek echter helemaal niet nodig. Mijn hartslag was gemiddeld wat hoger en de tijd was langer dan een week eerder, maar dat kun je verwachten.

Woensdag hadden we een afdelingsuitje met mijn werk. De bedoeling was zeilen op de Hoop op zegen, vanaf de haven van Numansdorp. Twee keer pech: de dag begon met regen, maar dat knapte later wel op. De andere pech betrof het ontbreken van wind. Vrij essentieel bij het zeilen. Nou ja, de vaartocht om de Hoekse waard heen was er niet minder om, en uiteindelijk kwamen we toch wel voldaan weer in de haven aan.

Gisteren had ik weer willen lopen, maar ik bleef te lang hangen op mijn werk en daardoor kwam het er niet meer van. Ik werd er zowaar chaggerijnig van, maar ook dat helpt niet. Als je dan Dolf Jansen heet ga je gewoon lopen, ook als je te laat thuis komt, maar ik kan mezelf en mijn omgeving niet wijs maken dat het zo belangrijk voor me dat alles er voor moet wijken.

Vandaag halverwege de dag de vorig weekend mislukte upgrade gestart, en aangezien ik er nog wel een paar keer achteraan zal moeten dit weekend (een weekend waarin we ook al -op bescheiden schaal- de verjaardagen van mijn jongste zoon en mezelf vieren) vond ik dat wel een goede reden om vroeg naar huis te gaan. Dat gaf voldoende gelegenheid om de loop van gisteren alsnog uit te voeren. Weer dezelfde route als afgelopen dinsdag, hij bevalt goed, dus weer twaalf kilometer. Ietsje sneller deze keer.
Toen ik bijna thuis was werd ik door een jolige bejaarde vrouw toegeroepen: "Mooie voeten meneer!". Ze verpestte het door er direct achteraan hard te gaan lachen. Erg vermakelijk.
Morgen een kort stukje lopen als er tijd voor is, en zondagmorgen een langer stuk. Op tijd beginnen, want vanaf twaalf uur komt het bezoek, en ik wil proberen 14 km te lopen. We zien wel.

Vies praatje

Of zal ik het maar beschaafd houden. Afgelopen vrijdag begon ik snotterig te worden, en uiteindelijk kwam ik rillerig thuis. We zouden ’s avonds naar Ik ben weg in Kunstmin, en met paar paracetamollen achter de kiezen ging dat nog aardig. Jammer genoeg was het wel een stuk waarbij je geregeld stil moest zijn, dus veel herrie mocht ik niet maken. Ik heb mijn best gedaan, maar ik was blij dat ik mijn eigen buurman niet was.

De dag er op was ik echt beroered, en ben ik mijn bed vrijwel niet uit geweest, en ook zondagochtend was het nog niet veel. Zodoende kon ik niet mee met de rest van het gezin om de verjaardag van mijn schoonmoeder te vieren, maar in de loop van de middag begon het herstel in te zetten. Gisteravond begon ik er wel weer vertrouwen in te krijgen dat ik vandaag weer aan de slag kon.

Een extra complicatie dit weekend was dat er vrijdag een upgrade van onze financiele software was gestart die problemen veroorzaakte. Die problemen heb ik uiteindelijk zelf niet kunnen oplossen. We hebben vanmorgen de leverancier de kans gegeven nog wat onderzoek te doen, en daarna zijn we teruggegaan naar de backup. Jammer dat het nodig was, gelukkig dat het kon. Aanstaande woensdag krijgen we aanvullende programmatuur om de volgende poging een grotere kans van slagen te geven.

Een en ander betekent wel dat ik sinds afgelopen dinsdag niet meer heb gelopen. Spijtig, maar niks aan te doen. Morgen gaan we met frisse moed weer aan een nieuwe trainingsweek beginnen. Omdat ik toch ook een beetje koortsig ben geweest zal ik rustig aan beginnen, een duurloopje van 8, maximaal 10 km. Afhankelijk van het verloop daarvan plan ik de rest van de week in.

soepel

Ik bedacht net dat ik de leeftijd van mijn dochter nog niet had aangepast, ze is net de afgelopen week 14 geworden, en dan geeft het natuurlijk geen pas om steeds maar de oude leeftijd te laten staan.
Gelukkig kon ik vanmiddag inderdaad vroeger naar huis. Dus na een korte poos lanterfanten heb ik mijn kloffie aangetrokken en ben met lichte tegenzin vertrokken. Lichte tegenzin, want mijn benen voelden een beetje zwaar, en het voelde ook alsof ik een beetje te weinig gegeten had. Dat gevoel bleef ongeveer een kilometer hangen denk ik, en toen ging het al een stuk beter. Uiteindelijk ging het eigenlijk heel lekker, en heb ik de volle twaalf geplande kilometers probleemloos gelopen. Ik had deze keer eerder last van vermoeidheid van de bovenbenen dan van mijn voeten en dat vind ik een goede ontwikkeling.
Op ChatnRun meldde Brenda dat ze me had zien lopen, en dat ze vond dat het er soepel uit zag. Dat was erg leuk om te horen, want zoals ik ook al in mijn reactie zei, ik heb eigenlijk niet echt een idee hoe mijn loopstijl er uit ziet. Een van de jongens moet er maar eens een filmpje van maken.

Na het lopen en douchen snel even wat boodschappen doen, want ik moest nog weer terug naar de zaak en omdat vrouwlief met de oudste zoon naar The Wizz was zou ik voor het eten zorgen. Gebakken aardappeltjes, snijbonen en kip cordon bleu. Eenvoudig, maar het werd wel op prijs gesteld.

De ‘reboot’ van de server verliep gelukkig ook naar wens, al moeten we natuurlijk nog even morgenochtend afwachten als iedereen er weer mee aan de slag gaat. Morgenavond weer eens volksdansen, das pas mijn tweede keer dit seizoen: een voetballende en verjarende dochter gooiden twee keer roet in het eten. Donderdag gaan we als het goed is weer eens op de baan lopen.

Plannen

Het is een goede hardloopweek geworden. Na de tien km van afgelopen dinsdag op de baan ben ik donderdagmiddag gewoon van huis uit gaan lopen, ook weer tien km, en gisteren, zaterdag liep ik 8 wegkilometers, en tot slot, vanochtend 11. Al met al ruim 39 km gelopen dus, en dat is in de top drie van weekkilometers nummer drie. De nummers 1 (47,5 km) en 2 (41,2 km) dateren van februari/maart dit jaar, het was dan ook wel weer een poos geleden dat ik zoveel gelopen heb. Het einde is zeker nog niet in zicht, dus ik hoop de komende weken ook de 50 km grens nog een keer te passeren. Nadeel van meer kilometers maken is wel dat het ook meer tijd gaat kosten. En zeker nu de dagen merkbaar korter worden zal dat een kwestie worden van zorgvuldig plannen.

Ik heb me vandaag wel af lopen vragen of het wel zo verstandig is om op zaterdag te gaan lopen. Zo had ik vanmorgen nog wel een beetje last van de kilometers van gisteren, en dat is bij een lange duurloop niet handig. Maandag vrij wil ik er wel in houden, dat is na de lange duurloop van de zondag ook wel nodig. Pas op de veel langere termijn zou een klein loopje op maandag eventueel mogelijk zijn.
Op dinsdag kan ik misschien beter wat wegkilometers maken dan intervallen op de baan, dan bewaar ik die voor de donderdag. De baan is wat minder belastend voor de voeten, en dat houdt de mogelijkheid open om op vrijdag nog wat te lopen. Op die manier heb ik een dag rust ingebouwd tussen de vrijdag en de duurloop van zondag. Ik denk dat ik dat de komende week maar eens zo ga proberen. (O, voor het geval het niet duidelijk is: op woensdag loop ik niet omdat ik dan ’s avonds volksdansen heb, en dat is al vermoeiend zat).
Dus, planning komende week:

  • dinsdag 12km weg
  • donderdag interval baan, in totaal 10 km
  • vrijdag 8 km weg
  • zondag 14 km

Nou, leuk bedacht, we zullen eens zien wat er van terecht komt.
Zo heb ik net bedacht dat ik dinsdag met een collega van 18.00 tot 19.00 uur zou overwerken om een server te herconfigureren. Dan moet ik maar zien of ik die dag eerder naar huis kan om te gaan lopen, en dan later weer terug naar de zaak.
En verder moet de grootste belanghebbende, mijn lichaam, het ook maar allemaal goed vinden. Uitbouwen is leuk, maar het moet wel verantwoord zijn.

Taart

Terwijl ik moet wachten tot de taart uit de oven kan (onze dochter wordt morgen 14, en dan dient er taart te zijn; ze houdt eigenlijk van vrijwel geen enkele taartsoort, maar deze, chocoladetaart, wel) kan ik nog mooi even wat wegtikken.
Dochter vraagt een Ipod Shuffle voor haar verjaardag, en die was het goedkoopst bij de Dynabyte. Nou hebben we die wel in Dordt, maar daar hadden ze ‘m niet in de goede kleur (oranje). In Rotterdam is ook een Dynabyte, en daar hadden ze er nog twee. Het tientje dat de Shuffle in R’dam goedkoper is weegt nog wel op tegen de reiskosten, maar het wordt bijna bedenkelijk. Ik wilde ook nog even bij de Mediamarkt kijken, maar die bleek uitgerekend vandaag, die ene dag in het jaar dat ik er naar toe wil, gesloten vanwege ‘inventarisatie’. Kunnen ze dat niet morgen doen? En laat ik nou niet morgen een advertentie in de krant zien van de Mediamarkt met een absurd lage prijs, dat is meer dan ik aan zou kunnen.

Na thuiskomst nog even thee gedronken, en daarna naar de atletiekbaan vertrokken. Ik ging weg om 200-jes te gaan intervallen, maar toen ik er eenmaal was had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in. Uiteindelijk 10 km gelopen, en in stukken van 2 km geprobeerd mijn hartslag op een bepaald niveau te houden. Eerste 2 km op 145, volgende 2 op 160, daarna 170, toen weer 160 en de laatste twee was de bedoeling weer op 145, maar zo laag wou hij niet meer. Al met al lekker gelopen. Iets minder was dat ik op de terugweg door de regen moest fietsen. Das heel raar, wandelen en hardlopen in de regen vind ik niet erg, maar fietsen heb ik echt een hekel aan. Nou ja, de kop van de hardloopweek is er weer af.

Rustige loopweek

Zoals vorige week al aangekondigd heb ik het deze week rustig gehouden. Dinsdag en donderdag elk 8 km, zaterdag niks, en vandaag 11 km. Dat is op zich wel weer meer dan vorige week zondag, maar het totaal van deze week komt daarmee op 27 km, en vorige week was dat ruim 36. De komende week wil ik weer meer in de buurt van die 36 komen, om dan in de week daarna over de 40 heen te gaan.
De afgelopen week had ik wat last van een gevoelige plek onder mijn rechtervoet, en ik vreesde dat dat het lopen misschien in de weg zou kunnen zitten, maar dat viel erg mee. Ik heb mijn route vanmorgen ook zo gekozen (met een grote ruime bocht om ons huis heen) dat ik steeds vrij makkelijk weer naar huis zou kunnen gaan. Zoals ik het nu gepland heb ga ik a.s. dinsdag 10 km op de baan doen (ws. intervaltraining), donderdag 10 km op de weg, zaterdag 6 en zondag 10. Omdat ik in het weekend in principe op allebei de dagen loop houd ik het op zaterdag rustig en is de afstand op de zondag wat groter. Nu nog bescheiden, maar de komende maand uitbreidend naar een km of 15. Plannen zat, maar we zullen eens zien wat er van terecht komt. Het weer is wat ongewis, veel kans op regen, maar de temperatuur is niet lager dan een graad of 15, en dat is om te lopen natuurlijk nog prima.

Grappig!

Vanmorgen was ik ruim voor de wekker wakker, en ik had niet het idee dat ik nog wilde slapen. En zo stond ik al om kwart over vijf naast mijn bed. Op mijn gemakje aankleden, brood klaarmaken, teletekst kijken (vaste prik elke ochtend) en dan uiteindelijk maar de deur uit. Ik wist wel dat ik goed op tijd was, maar hoe vroeg realiseerde ik me pas weer toen ik de achterdeur bij mijn werk opende en het alarm af ging. Geen probleem, want ik heb een code, maar ik had het me even niet gerealiseerd.
Verder was het niet echt een voldoening gevende dag. Allerlei problemen deden zich voor die niet snel op te lossen waren waardoor ik uiteindelijk vrijwel niets gedaan had van wat ik me had voorgenomen. Nou ja, morgen is het vrijdag, vaak is dat wat rustiger, en dan kan ik wellicht weer een beetje inlopen op het schema.

Een nieuwtje van vandaag is dat de directie heeft besloten volgend jaar gebruik te maken van haar recht om een aantal verplichte vrije dagen aan te wijzen. Dat zal zijn in de week van Koninginnedag, de week waarin ook Hemelvaartdag valt. Die week zal gebruikt worden om de ICT middelen in het nieuwe pand gebruiksklaar te maken, en ik mag aannemen dat we dan direct daarna gaan verhuizen. Dat betekent dat ik volgend jaar niet met de family iets kan organiseren voor de meivakantie, want dat is net dezelfde periode. Nou ja, zij kunnen natuurlijk wel iets organiseren, maar ik kan niet mee.

Vanmiddag nog 8 km gelopen. Het voelde moeizamer dan afgelopen dinsdag, toen ik hetzelfde rondje liep, maar uiteindelijk liep ik bijna een minuut sneller!

Onderweg kom ik nog een jongen van een jaar of 12-13 tegen die duidelijk onderweg is naar een sporttraining (voetbal schat ik).

"Waarom loopt u op uw blote voeten?"

"Dan train ik beter, dat is goed voor mijn voeten"

Dat laat hij even op zich inwerken.

"Oh, grappig" zegt hij dan, en rijdt in zijn eigen tempo weer verder.

En zo is het maar net: grappig!

Ogen

Vanmorgen had ik een afspraak met de oogarts. Al enige tijd is het duidelijk dat het zicht af begint te nemen. Bijzonder bij mij, ten opzichte van de meeste mensen, is dat ik met mijn linkeroog in de verte kijk, en met het rechter dichtbij. Samen kunnen ze niks, dus ik zie ook geen diepte. Dat is in het dagelijks leven soms lastig, maar meestal heb ik er geen last van: ik ken mijn beperkingen, en daar houd ik rekening mee.
Toen we enkele weken geleden bij Hans Anders waren was ik niet echt tevreden over de correctie die ze me konden bieden voor mijn linker(=veraf)oog. Om uit te sluiten dat er, afgezien van het verval door ouderdom, echt iets met mijn oog zou zijn heb ik toen maar een afspraak met de oogarts gemaakt.

Ik werd geroepen door een jonge vrouw, zo een waarvan je in eerste instantie denkt "is dit nou de dokter, of is het de assistente?". Ze zei dat ze Marieke heette en verzocht me te gaan zitten in de zwarte stoel. Vervolgens begon ze het anamneseformuluier in te vullen en onderzoek te doen, dus ik vermoedde al snel dat het mogelijk een co-assistent was. Nadat ze had vastgesteld wat de afwijkingen waren van beide ogen had ik het nog even met haar over de mogelijkheid om op mijn leeftijd de ogen nog te laten corrigeren. Daarbij ging het me niet, zo legde ik duidelijk uit, om de cosmetische aspecten (mij maakte het niet zoveel (meer) uit dat mijn ogen wat uit elkaar staan), maar om de vraag of de stand van de medische wetenschap inmiddels zover was dat mijn ogen sucesvol weer zouden kunnen leren samenwerken. De laatste keer dat ik dat vroeg was meer dan 10 jaar geleden: je weet tenslotte maar nooit.

Ze ging even overleggen met de dokter (aha, dus dat was ze dan toch niet), en kwam even later met hem in zijn kielzog weer terug. Of liever, hij met haar in het kielzog.
Deze oogarts nu, was echt zo’n dokter uit halverwege de vorige eeuw. Vrijwel niks uitleggen, wat gemompel tegen de (co-?)assistente, en vervolgens kijken naar en in mijn ogen. Hij was bij wijze van spreken in gedachte al met de operatie begonnen. Ja zegt hij, ik kan natuurlijk niks garanderen, pas op de operatietafel weet ik wat ik aantref als gevolg van vroegere operaties (mijn ogen zijn twee keer ‘rechtgezet’, een keer toen ik 8 was, de tweede keer toen ik 12 was). "Maar", zei ik, "heeft zo’n operatie dan meer dan cosmetische waarde". "Nee, alleen maar cosmetisch". "Oh", zei ik weer, "maar dan hoeft het voor mij niet". "Okee, wat u wil."
Toen was het voor hem al min of meer weer klaar, bedacht zich, en liet Marieke ook nog mijn oogdruk meten (was OK, maar waarom?), en "doe ook nog maar een GDX-meting".
De GDX was ook in orde. Marieke liet me zien wat het resultaat was: de kwaliteit van de oogzenuw wordt er mee gemeten, en inmiddels heb ik googelend uitgevonden dat ze dat in elk geval gebruiken om vast te stellen of je glaucoom hebt.

Nadat ik haar er naar gevraagd had vertelede ze me dat ze geen oogheelkunde studeerde, zoals ik inmiddels begon te denken, maar optometriste was, iets tussen oogarst en opticien in zei ze een beetje vaag.

Ruim een half uur later stond ik met een briefje voor de opticien weer op straat, met toch een gevoel van lichtelijk overdonderd zijn. Wat ik in elk geval miste in het ziekenhuis was dat Marieke, toen ze zich voorstelde (en waarom alleen een voornaam), niet vertelde wat haar rol is en hoe zich dat verhoudt tot die van de oogarts. Ook de oogarts zelf zou wat mij betreft wel wat communicatiever mogen zijn. Leg even uit waarom je de dingen doet die je doet of laat doen, en leg uit waarom een oogcorrectie op mijn leeftijd alleen nog maar een cosmetische functie heeft. Ik weet dat wel zo ongeveer, maar dat kon hij niet weten.

Afijn, de volgende gang is dus nu weer naar de opticien. Ben benieuwd waar ik mee thuis ga komen.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2021 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑