Auteur: Peter (Pagina 1 van 54)

Plan C

Plan A was uiteraard naar Rome fietsen. Wegens coronagedoe doorgeschoven naar 2022.
Plan B werd via de Jacobsroute naar de kust onder Bordeaux fietsen. Daar zou ik dan op 10 juli met de bus van Cycletours weer naar huis gaan. Die bus stond tot een paar weken geleden op hun site, maar toen ik ging boeken bleek hij ineens niet meer te gaan/bestaan of vol te zitten, daar ben ik niet achter gekomen. De eerste bus bleek begin augustus te gaan, en dat was vanwege andere plannen een onmogelijk verhaal.

Eindeloos zitten dubben: wat nu? Een uitgebreid rondje Nederland? De Jacobsroute tot Tours en vandaar naar Nazaire, alwaar op 9 juli wel een bus bleek te gaan? Ik voelde uiteindelijk het meest voor een constructie waarbij ik niet afhankelijk zou zijn van wel of niet rijdende bussen.

Ik heb besloten de Groene Valleienroute te gaan rijden. Die begint in Boulogne-sur-Mer, maar er is ook een aanloopstuk vanaf Sluis, en eindigt… Tja, waar eindigt hij eigenlijk? Ik zou bijna zeggen: waar je maar wil. In het routeboekje zijn nogal wat varianten beschreven. In elk geval gaat hij door Noord-Frankrijk. Je kunt via Trier gaan, en dan met een boogje omhoog naar Aken. Maar als blijkt dat het Ardense heuvelwerk me erg veel energie en tijd gaat kosten kan ik ook voordien via de Maas terug naar Nederland rijden, dat stuk is nagenoeg vlak. Ik kan het moeilijk voorspellen. Een echte klimtijger ben ik niet, maar ik heb ook geen haast. Ik ben drie weken onderweg, en ik kan halverwege vermoedelijk wel inschatten wanneer het weer tijd wordt de koers richting het vaderland te verleggen.

Om even een beeld te geven een kaartje van de hoofdroute.
Het hoogteprofiel laat wel zien dat er wat uitdagende klimmetjes te verwachten zijn. Maar ook dat het rustig begint. Aanstaande vrijdag (18-6) ga ik op pad, en de eerste overnachting zal bij vrienden in Goes zijn. Daarna gaat het via Vlissingen en Sluis naar Brugge alwaar de eerste camping wordt bezocht.

Ik heb wel een voorlopige planning voor de eerste 10-12 dagen, maar die houd ik nog even voor me. Planningen maak je om er van af te kunnen wijken, en dat zal ik met liefde en plezier doen. 🙂

Onbekend stukje Brabant

Het was weer even geleden dat ik een langere tocht maakte. Afgelopen maandag op de fiets naar Rotterdam (25 km enkele reis) om op mijn kleinzoon Olaf op te passen. Dus in totaal 50 km, maar wel met een uur of vier, vijf pauze ertussen.  Dat valt wat mij betreft niet in de categorie “langere tocht”. 🙂 Die kwalificatie past meer bij tochten van meer dan 75-80 km. Omdat Strava nog een Gran Fondo (is een tocht van minstens 100 km) van me tegoed had heb ik daarvoor gekozen.

Ik had gezien dat de wind vandaag hoofdzakelijk  uit het ZW zou komen, dus de heenweg die kant op leek me een goed plan. Met het onvolprezen Brouter een route in elkaar geknutseld richting Zevenbergen, Etten-Leur, Zundert etc. Dat stuk van Brabant onder Etten-Leur ken ik eigenlijk helemaal niet, maar ik vond het beslist de moeite waard.
De keuze om de wind op de terugreis in de rug te hebben was een goed idee want ik voelde toch wel dat ik het niet meer zo gewend ben om dit soort afstanden te doen. Een beetje meer trainen kan geen kwaad.

 

De reis die niet doorging

In deze week zou ik op fietsreis naar Rome zijn gegaan. Ik heb lange tijd gedacht dat het sowieso nu niet door zou kunnen gaan, maar in de loop van april begon ik toch een beetje hoop te krijgen. Op 27 april heb ik mijn eerste (Pfizer-)vaccinatie gehad en de tweede staat gepland voor 2 juni. Misschien dat ik enkele dagen na die tweede prik alsnog zou kunnen gaan?
Maar de bezwaren dienden zich ook aan.  Zo is om te beginnen Duitsland nog niet open, een niet onbelangrijk detail, want daar zou ik al gauw een week of wat doorheen moeten fietsen. En ik wil er niet alleen fietsen, ook kamperen is de bedoeling, en op dit moment is er nog geen camping open, ook niet voor de Duitsers zelf. En ik heb nog geen planning gezien waaruit duidelijk wordt wanneer de situatie gaat wijzigen.
Italië zelf lijkt wel plannen te hebben om de boel open te gooien, dus dat zou misschien op tijd nog goed komen.
Een ander bezwaar betreft de terugreis. Ik had bedacht om mijn fiets op te laten halen door Soetens en zelf met de trein te gaan. Maar als ik rond 7 juni vertrek kom ik zo’n beetje in Rome aan als de vakantie van mijn vrouw begint. In onze gezamenlijke vakantie zal de fiets ongetwijfeld ook een rol spelen, en aangezien Soetens zegt tot twee weken nodig te hebben om de fiets thuis te brengen komt dat allemaal niet zo denderend uit. Als ik deze week had kunnen vertrekken zou dat uiteraard niet gespeeld hebben.

Afgelopen week heb ik aan mijn eigen onzekerheid een eind gemaakt door te besluiten de Romereis een jaar uit te stellen. Jammer inderdaad, maar er zijn grotere problemen. Aan mij de opdracht om het komend jaar fit genoeg te blijven om het ook daadwerkelijk te kunnen doen.

Op dit moment ben ik aan het nadenken over een alternatieve fietstocht. Vanaf 7 juni drie weken op pad. Ik heb gedacht aan de Jacobsroute, niet tot Santiago uiteraard, maar bijvoorbeeld tot het zuiden van Frankrijk. Of aan wat de Europafietsers Ring 1 noemen. Ik ben er nog niet uit. Misschien, al ziet het er nu niet zo uit, is de situatie begin juni wel dusdanig dat we toch het land nog niet uit kunnen, dan is een rondje NL ook een idee, al verwacht ik dan wel veel drukte.

Begin 2021

Goede voornemens. Vaak had ik er wel een paar, al dan niet publiek gemaakt. Maar ik ben er deze keer eigenlijk niet mee bezig geweest. Dat neemt niet weg dat ik wel wat plannen heb. Uitvoering van de plannen zal mede afhangen van de ontwikkelingen rond Covid-19.

Zo hoop ik nog steeds komend voorjaar, vermoedelijk vanaf de tweede helft mei, aan mijn fietstocht naar Rome te kunnen beginnen. Fietsen in Coronatijden is niet echt een probleem, je bent meestal in de open buitenlucht en hebt weinig mensen om je heen. Maar er zal ook ergens overnacht moeten worden, in mijn geval bij voorkeur op een camping, maar als die niet open (mogen) zijn ben je afhankelijk van andere opties die sowieso vaak een stuk duurder uitpakken, maar die ik ook minder leuk vind. Aangezien supermarkten e.d. meestal wel openblijven zal het kopen van levensmiddelen geen probleem zijn. En dan is het nog de vraag of de grenzen open zullen zijn voor niet-noodzakelijk verkeer. Vorig jaar ging het naar de zomer toe wel steeds beter, dat in combinatie met de vaccinatiemogelijkheden laat me toch wel licht optimistisch zijn.

Om optimaal fit aan de reis te kunnen beginnen wil ik in de aanloop naar de reis al aardig wat kilometers gemaakt hebben. “Aardig wat”. Maak het eens SMART Peter! Nou, dat gaat me een beetje te ver, daarvoor ben ik niet met pensioen gegaan. Maar iets concreter mag wel. Het lijkt me het handigst om mijn doelstellingen per maand te bepalen. Zeker in de winterperiode is de uitvoering uiteraard ook mede afhankelijk van de  weers- en wegomstandigheden. Ik heb sterk de neiging om bij kou niet te gaan fietsen, dan loop ik eigenlijk liever. Toch moet ik me er maar een beetje overheen zetten, dat is ook voor de mentale training wel goed.
Vorig jaar heb ik in januari ruim 400 km gefietst, maar dat was wel hoofdzakelijk woonwerkverkeer met zo nu en dan een extra ommetje. Toch zou dat ook deze maand gewoon moeten kunnen.

Tot zover het fietsen. Daarnaast, het woord viel al, wandel ik ook graag. Vorig jaar had ik een begin willen maken met het (opnieuw) wandelen van het Pieterpad. Covid-19 en andere omstandigheden zaten in de weg, maar het plan is er nog steeds. Zodra je weer niet-noodzakelijke treinreizen mag maken wil ik er alsnog aan beginnen. De eerste twee etappes vermoedelijk alleen, maar daarna zo nu en dan ook met gastwandelaars.

Afgelopen week werd op de NPO-televisie de vierdelige serie “Dwars door België” vertoond. Hierin liep de Vlaming Arnout Hauben samen met twee anderen de GR129 die van Brugge naar Aarlen/Arlon loopt, de langste langeafstandsroute van België. Los van de prachtige manier waarop Arnout onderweg met ogenschijnlijk speels gemak talloze praatjes aanknoopte met mensen die ze onderweg tegenkwamen, zag de route er ook prachtig uit. Dat wil ik ook! Ik weet nog niet hoe en wanneer, maar het verlangen is ontstaan en daar moet een keer iets mee.

 

 

 

Tot slot, ik ben stiekem weer een klein beetje met hardlopen begonnen. Als daar aanleiding voor is kom ik er in de toekomst nog op terug.

Einde 2020

Wie niet onder een steen heeft gelegen hoef ik niet te vertellen dat dit een bijzonder en raar jaar was. Gelukkig zijn we tot nu toe in goede gezondheid door de pandemie gerold, maar uiteraard hebben we net als veel anderen onze tijdsbesteding behoorlijk moeten aanpassen. In Nederland op vakantie, wat op zich niet erg is, maar we wilden juist na een paar jaar dicht bij huis weer eens de grens over. Denemarken was het idee. Dat werd kamperen in eigen land, en niet zoals we graag doen, met de fiets met kampeerspullen rondtrekkend, maar op drie van tevoren gereserveerde campings waar we steeds ongeveer een week bleven. Met de auto en de fietsen achterop vervoerden we ons, maar we konden ter plaatse gelukkig wel gebruik maken van onze tweewielers.

Wat ook niet doorging was mijn geplande fietstocht naar Praag, want ik vond de beschikbaarheid van de campings onderweg te onzeker. Achteraf gezien had het waarschijnlijk wel gekund, afgaande op de verslagen van mensen die iets heldhaftiger waren.

Ik heb afgelopen jaar 4347 km gefietst, en dat was aanmerkelijk minder dan ik van tevoren had gepland/gehoopt. Absoluut hoogtepunt was juni, toen ik een ‘fietsstreak’ deed waarbij ik van mezelf elke dag minimaal 30 km moest fietsen. Die maand kwam ik in totaal op 1289 km uit, en daar was ik uitermate tevreden over. Deze decembermaand was het absolute dieptepunt met ruim dertig km. Dat waren hoofdzakelijk boodschappenritjes in de buurt, en niets met Strava geregistreerd. Volgens sommigen is het dan ook niet gebeurd. 🙂

Dit jaar fietste ik in januari en februari nog redelijk wat kilometers, maar dat waren in hoofdzaak woon-werkverkeerritjes. Die zijn er niet meer, en niet alleen vanwege Corona, maar ook en vooral omdat ik per 1 oktober ben gestopt met werken.

Een van de komende dagen zal ik op deze plek wat fietsplannen voor 2021 uiteenzetten.

Een uitdaging

Eens in de zoveel tijd heb ik het nodig, zo zie ik dat, om mezelf een uitdaging op te leggen. En zo bedacht ik aan het eind van de vorige maand dat het een goed idee zou zijn om mijn gebrek aan beweging een zetje te geven. Tot de Corona-crisis losbarstte was ik gewend vrijwel dagelijks naar mijn werk te fietsen. Ik deed dat al sinds mei 2008, toen mijn werk van mijn woonplaats naar Ridderkerk verhuisde.
Ik merkte dat ik het fietsen miste, en ik miste ook de vaste structuur waarin dat plaatsvond. Vier keer per week 12,8 km heen, en natuurlijk ook weer terug, met zo nu en een ommetje uit mijn werk.

Om die structuur weer terug te brengen, en nog wat meer, bedacht ik dat ik in de maand juni dagelijks een tochtje wilde maken van tenminste 30 km. Waarom 30? Ik had bedacht dat deze afstand in elk geval nog iets voorstelde (voor mij dan hè), terwijl het niet te veel was om met mijn huidige conditie dagelijks te doen. Er zouden ongetwijfeld dagen komen dat ik er geen zin in had (inderdaad!), maar dan nog moest het wel te doen zijn.

Vandaag was de laatste dag van deze ‘challenge’. En ik moet zeggen dat ik erg grosso modo erg van genoten heb. In totaal heb ik 1289 km gefietst, dat is ongeveer 42 km gemiddeld per dag. Ik heb daadwerkelijk elke dag minstens 30 km gefietst, de kortste afstand was niet veel meer dan die 30 km, de langste 104 km. Ik heb stukken van de Hoeksche Waard en de Alblasserwaard gezien waar ik nog niet eerder was geweest.

Ik heb ook gemerkt dat het fietsen me geleidelijk aan weer makkelijker afging, ook de laatste dagen toen er vrijwel constant een zuidwestenwind kracht 5 stond. Over het geheel genomen heb ik heel aardig weer gehad, sommige dagen waren zo warm dat ik net als vorig jaar in Frankrijk al vroeg op pad ging.

De vraag is: hoe nu verder? Nog een maand verplicht dagelijks fietsen wil ik niet. Met name de laatste week merkte ik dat ik er soms helemaal geen zin in had. Toch wil ik het niet laten vallen, mijn nieuwe fietsenthousiasme. Ik denk dat ik mezelf een weektarget ga opleggen, maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe hoog de doelstelling zou moeten zijn. Afgaande op de afgelopen maand, en ervan uitgaande dat ik verder wil opbouwen, denk ik dat 300 km per week wel redelijk realistisch is. Omdat ik ook weleens een of twee dagen niet wil fietsen betekent dat automatisch dat de gemiddelde ritlengte zal toenemen.

Kijk, en dat past dan weer mooi bij een ander streven. Sinds kort ben ik aan het tegelen geslagen. Voor wie het niet kent, tegelen is het bij elkaar sparen van virtuele vakjes op de kaart waar je met de fiets geweest bent.
Ik heb onlangs mijn Garmin account gekoppeld aan Strava, een app die veel door hardlopers en -fietsers wordt gebruikt om hun prestaties in bij te houden. Gekoppeld aan Strava is dan weer een programmaatje dat VeloViewer heet, en hiermee kun je dus zien in welke vierkantjes (tegels) je al geweest bent.
Zo ziet dat er dan uit. Alle roze en groen gekleurde vakjes ben ik al geweest. De groene vakjes zijn onder, boven, links en rechts omsloten door vakjes waar ik ook al geweest ben, en de verzamelde groene vakjes worden het cluster genoemd. Het streven is om je cluster zo groot mogelijk te krijgen.
Daarnaast wordt er gekeken naar het grootste vierkant dat je met bezochte tegels kunt maken. Mijn grootste vierkant is momenteel 11×11, hetgeen nog erg bescheiden is. Het grootste vierkant wordt beperkt door tegels die niet of heel lastig te bezoeken zijn. Mijn grens ligt aan de onderkant bijvoorbeeld redelijk vast door het Haringvliet en de Biesbosch. Er zijn mensen die ook dit soort tegels proberen te scoren door bijvoorbeeld met een kano op pad te gaan. 🙂
Voorlopig beperk ik me tot fietsen en eventueel wandelen. De meeste tegelaars vinden dat andere manieren dan fietsen toegestaan zijn, als het maar op eigen kracht is. Ik zie dat ook wel zo.

Je kunt je voorstellen dat je, om nieuwe tegels te ‘scoren’, steeds verder van huis moet, vandaar dat mijn voornemen om langere stukken te gaan fietsen daar goed bij past.

En het vakantiefietsen dan vragen sommigen zich misschien af? Het was de bedoeling dat ik in deze periode naar Praag zou gaan fietsen, maar ik heb besloten om daar nog vanaf te zien, ook al zijn de grenzen en ook veel campings weer open. Wellicht ga ik in het najaar nog iets doen.
Daarnaast is het zo dat ik, in tegenstelling tot veel andere Strava-gebruikers en tegelzoekers, gewoon op mijn Santos TM3+ vakantiefiets alle routes afleg. Daardoor zal ik nooit een echt snelheidsmonster worden, voor zover dat er überhaupt al in zat, maar lange afstanden kun je er zeker mee afleggen, en voor onverharde paden is hij heel geschikt.

Nou mensen, dat was hem weer sinds lange tijd. Ik hoop de frequentie van nieuwe bijdragen op mijn blog weer wat hoger te kunnen maken.

En wordt er ook nog gefietst?

Nadat de vorige twee stukjes over wandelen gingen is de vraag gerechtvaardigd of er ook nog gefietst wordt, dan wel gaat worden. Afgezien van het woon-werkverkeer (krap 13 km enkele reis) fiets ik in deze periode ook weleens met een omweg naar huis, of ik maak in het weekend een extra rondje, maar verder mag het niet veel naam hebben. Wel ben ik druk aan het nadenken over een fietsbestemming voor komende zomer. Een goede kanshebber is Praag. Het schijnt een mooie stad te zijn, en over de route er naartoe hoor ik ook geen slechte verhalen. Een andere optie is naar de omgeving van Bordeaux gebruikmakend van de Jacobsroute. Deze route komt uiteindelijk in Santiago de Compostella uit, maar daarvoor ontbreekt nu nog de tijd.
Het kan echter heel goed zijn dat ik nog iets heel anders ga bedenken. Bijvoorbeeld een route waarbij ik zowel fietsend van huis kan vertrekken, als ook weer fietsend kan aankomen.  Kortom, het kan (ook letterlijk) nog alle kanten uitgaan.

Het Pieterpad – De proloog

In een ver verleden, toen het pad net bestond, heb ik een tijdvak van een aantal jaren samen met mijn vriend Adri het Pieterpad gelopen. Ik kan me nog herinneren dat we gebaseerd op, ja op wat eigenlijk, laten we zeggen een vooroordeel, hadden besloten om het stuk van Pieterburen tot aan Haren in eerste instantie over te slaan. Dat leek ons niet zo mooi, we doken liever meteen Drenthe in. Toen we enkele jaren later één of enkele etappes van de Pietersberg verwijderd waren vonden we het toch wel nodig om ook die eerste etappe nog eens te doen, anders zouden we tenslotte niet kunnen zeggen dat we het Pieterpad helemaal gelopen hadden. Wat was dat eerste stuk mooi! Het was een van de vele keren dat ik mijn vooroordelen leerde argwanen.

Vorig jaar kreeg ik ineens het idee dat ik dat Pieterpad best nog eens zou willen doen. Zelf ben ik ruim dertig jaar ouder dan toen, en dat pad was ook niet meer precies hetzelfde als indertijd. En laten we wel wezen, de kans dat ik grote stukken verveeld zou herkennen was ook erg klein. Ik vroeg Adri of hij er ook zin in had, maar die reageerde niet direct heel enthousiast. Daarop bedacht ik dat ik het wel leuk vond om de route met steeds een wisselend gezelschap af te leggen. Ik ga er vanuit dat Adri vast wel een of meerdere etappes wil meelopen, ik heb al een broer en enkele zussen bereid gevonden mij op een etappe te vergezellen, en ik vind vast nog wel wat enthousiastelingen. Bovendien denk ik dat ik het, mezelf kennende, ook wel leuk vind om zo nu en dan alleen op pad te gaan. Binnenkort ga ik het hele traject in hapklare brokken opknippen en een aantal data prikken waarop mensen vervolgens kunnen intekenen. Ik denk dat ik ergens in april, of begin mei wil beginnen. Bij voorkeur wanneer het weer het wandelen nog leuker maakt. Op deze blog wordt er ongetwijfeld nog meer over geschreven. Als je dit nou leest en het lijkt je leuk om een stukje mee te lopen en ik heb je nog niet benaderd dan kun je natuurlijk altijd contact opnemen.

Pelgrimspad: Aalst-Drunen

Eén keer eerder schreef ik over het Pelgrimspad, de LAW die mijn oudste zoon en ik al sinds 2012 (!) aan het wandelen zijn. Moet dat dan zo lang duren? In principe niet natuurlijk, toen we er aan begonnen was het idee om een paar keer per jaar op een dag of in een weekend een volgend stuk te lopen. Maar zoals dat soort dingen soms gaan, de prioriteit was niet altijd even hoog. Bovendien heeft mijn wandelpartner in de tussentijd nog een jaar in Cambodja gewoond, en daarna is hij ook nog vader (en ik dus opa) geworden. De laatste wandeling was al weer in  2017, toen we van Woudrichem naar Aalst wandelden. De logistiek is niet altijd even eenvoudig. Plaatsen zijn soms lastig met het OV te bereiken, ook al heeft dat wel onze voorkeur. In 2017 gebruikten we de twee-auto-methode. Achter elkaar naar het eindpunt, daar één auto achterlaten, en met de andere auto naar het beginpunt. Afijn, de methode zal duidelijk zijn.

Deze keer hebben we ons door mijn dochter naar Aalst laten brengen. Vandaar zouden we een kilometer of twintig lopen, naar Drunen, om daar dan de bus naar Den Bosch te nemen. Het weer was de eerste paar uur niet denderend. We liepen over diverse dijken en dijkjes in een stevige (mot-)regenbui met de wind tegen of dwars op de weg. Hoewel ik graag op blote voeten loop had ik het niet aangedurfd, en mijn Sockwa’s aangetrokken: heel dunne, zeer flexibele schoentjes. Die waren na een paar kilometer drijfnat, en dat zorgde ervoor dat ik op een gegeven moment ijskoude, bijna gevoelloze voeten had. Gelukkig had ik ook nog sandalen bij me, en dan denk je misschien dat dat niet erg gaat helpen, maar daar vergis je je dan toch in. Vanaf het pontje bij Bern (het Bernse Veer!) waar ik de sandalen aantrok tot Heusden was maar een paar kilometer, en toen waren mijn voeten al weer aardig op temperatuur gekomen. In Heusden dronken we in een restaurantje bij de haven uitgebreid koffie, en dat zorgde voor de laatste opwarming, genoeg om weer met goede zin op pad te gaan.

We vonden de route van Aalst naar Drunen niet het mooiste traject van het tot nu toe gelopen stuk van het Pelgrimspad, maar we hebben het toch prima gehad. Bijpraten is vaak het hoofddoel, en dat is prima gelukt.

Vlak voor het eindpunt van deze wandeling nog een ontmoeting met deze pony.

In Drunen zagen we de bus naar Den Bosch vlak voor onze neuzen wegrijden, maar in het bushokje zaten we lekker uit de wind, en na een half uur kwam de volgende bus. In DB nog een hapje gegeten, en daarna gingen we ieder onze eigen weg naar huis. Op 17 mei gaan we de laatste etappe naar Den Bosch lopen (al weet je het nooit zeker bij ons), en daarna moeten we bedenken hoe we verder gaan. Gaan we ook deel twee van het Pelgrimspad lopen, van Den Bosch naar Maastricht? Of gaan we iets anders bedenken. We hebben nog even.

PS Ik had hier nog een foto bij willen plaatsen, maar de techniek laat me even in de steek. De bedoelde foto hangt nog ergens tussen mijn telefoon en de laptop.

Dag 22, Avignon!

Zoals gebruikelijk stond ik lekker vroeg, net zes uur in dit geval, naast mijn fiets, klaar voor vertrek. De route liep voorspoedig, en ik reed al snel in een agrarisch gebied met grote zonnebloemvelden en zelfs een paar kleine veldjes met lavendel.

Boomgaarden met appels, peren en abrikozen stonden ook op het programma. Zoals steeds de laatste dagen sloten de bordjes van de Via Rhona goed aan bij het paarse lijntje op mijn telefoon.

Tot dat moment dat het bordje naar links wees en mijn lijntje rechtdoor. Ik besloot mijn lijntje te volgen in het volste vertrouwen dat de routes spoedig weer samen zouden komen. Dat is nooit meer gebeurd. 😊

Mijn vermoeden is dat ik een oude versie van de route heb gevolgd en dat ze om de een of andere, voor mij nog onnaspeurbare reden hebben besloten de VR deels te verleggen. Hoe dan ook, ik kwam gelukkig toch gewoon in Avignon aan.

 

Het waaide weer net zo hard (of mogelijk nog harder) als gisteren. En weer meestal in de rug. Behalve toen ik voor de laatste keer tijdens de tocht de Rhône overstak via een vrij hoge stuw. Daar stond de wind zo hard dwars op de weg dat ik mijn best moest doen niet tegen de reling te fietsen.

Toen ik vervolgens na de stuw rechtsaf ging richting Avignon reeds vrijwel zonder te trappen 30 km/u.

De camping is niet veel soeps. Ik sta op een soort bosgrond met vier tentjes op een plek. Maar ik vind dat ik voor elf euro per nacht maar niet moet zeuren. Bij de buren hebben ze wel gras, maar daar betaal je wel drie keer zoveel voor.

Mensen dit is mijn laatste bijdrage over deze reis. Bedankt voor het lezen en reageren. Als ik weer thuis ben ga ik de boel nog wat redigeren en wat foto’s bijplaatsen. Ook komt er nog wel een soort evaluatie. Au revoir.

« Oudere berichten

© 2021 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑