Auteur: Peter (Pagina 1 van 58)

Naar Rome, etappe 11: Ellwangen – Dillingen an der Donau

Het heeft afgelopen nacht geregend, dus alles was goed nat. Ik had gisteravond laat nog de powerbank in de wasruimte gelegd, en die was weliswaar nog niet klaar met laden, maar toch weer voor een paar dagen te gebruiken.
Nadat het had geregend was het, in de nacht nog, helemaal opengetrokken, dus best wel koud geworden in de nanacht. Mijn veronderstelling dat ik misschien wel aan een nieuwe slaapzak toe ben werd wel bevestigd.

Ik was er al vanuit gegaan dat ik mijn handschoenen moest aantrekken (toch niet voor niks meegenomen) maar tegen de tijd dat ik vertrok was het toch zover opgewarmd dat het zonder handschoenen kon.
De eerste 17 km was er niet veel aan de hand, dat stond ook in het boekje, en dat klopte ook. Maar daarna begon het in diverse stadia omhoog te gaan. Toch was het beter te doen dan twee dagen geleden. Uiteindelijk kwam ik op een hoogte van 642 meter uit, een persoonlijk record volgens mij. De voorspelde Europese Waterscheiding heb ik niet gezien, dus of ik nu niet goed heb opgelet, of dat het punt (nou ja, eigenlijk is het een lijn) net van de route af lag weet ik niet. Ik vind het ook niet zo rampzalig, ik heb wel vaker waterscheidingen gekruist.
Na die top begon het grote afdalen, soms nog weer een beetje omhoog, maar vooral toch naar beneden. Dat beviel erg goed, maar ik vrees dat het morgen weer uit is met de pret.
Over morgen gesproken, ik twijfel erg of ik me aan de volgende etappe van het boek zal houden, dan ben ik binnen 50 km klaar, en dan zou ik kunnen overwegen om Augsburg nog te bezoeken. Of ik fiets door naar de eerste camping bij de Ammerzee, dan komt er nog ruim vijftig bij. Nou ja, als ik morgen op het kruispunt sta waar ik de keuze moet maken is het vroeg genoeg. Dan weet ik ook hoe ik me voel.

Wat ik nog niet meldde, omdat ik een smeerseltje voor mijn knie wilde kopen ben ik Dillingen nog even ingelopen. Toch wel een charmant stadje, zie de foto’s.

Naar Rome, rustdag Ellwangen

Dit wordt maar een kort verhaaltje mensen. Niet veel gedaan en niet veel inspiratie, en dat hangt waarschijnlijk ook samen.
Ik ben een extra dag in Ellwangen gebleven. Vanmorgen, na het afscheid van het gezelschap waarmee ik gisteravond zo gezellig uit eten was geweest heb ik eerst nog wat liggen lezen en ben vervolgens naar de stad gewandeld. Een mooi centrum met huizen in pasteltinten en enkele fraaie gebouwen, waaronder een mooie kerk. Maar heel groot is het niet, dus vervolgens op zoek naar de Edeka voor boodschappen en na terugkeer veel gelezen en een middagdutje.
Morgen weer verder, naar Dillingen an der Donau, een kleine 70 km met een paar te overwinnen bulten die makkelijker dan die van gisteren schijnen te zijn. We gaan het meemaken.

Naar Rome, etappe 10: Braunsbach – Ellwangen

Vandaag voelde voor mij een beetje als een examendag. Routemaker Hans Reitsma had vermeld dat deze etappe de zwaarste was van deze gids, en ik had zelf sterk het idee dat dit niet zou gaan ik de Alpen wel zou kunnen vergeten.
Kort na het vertrek ging ik onder de fameuze Kochertalbrücke door, een autobrug op 185 meter hoogte. Ik vond het erg imposant. Ik wil me er nog wel eens in verdiepen hoe ze die gebouwd hebben.
Na twaalf km begon dan eindelijk het ‘examen’ en het was inderdaad een zeer stevige klim. Het lukte me niet om hem zonder rustpauzes te houden te volbrengen, maar ik was blij dat ik niet hoefde te lopen. Die pauzes waren overigens net lang genoeg om weer op adem te komen.
Het tweede deel van deze beklimming was iets minder steil, en hierbij kon ik wel het hele stuk blijven fietsen.
In het vervolg waren er hele stukken redelijk vlak, maar als Reitsma schrijft dat het op en af gaat moet je dit, heb ik inmiddels geleerd, ook vertalen als: toe maar jongens, de beuk er effe in.
De omgeving was uiteraard prachtig, dat is vaak de andere kant van een stevig klimparcours. Het weer bleef lange tijd wat grijs, het klaarde eigenlijk pas op toen ik al op de camping was aangekomen.
Op die camping trof ik tot mijn verrassing de mensen die ik enkele dagen geleden ook al had getroffen en waar ik het gezellig mee had. Ik was er eigenlijk vanuit gegaan dat ze al een stuk verder waren, maar dat was dus niet zo.
We zijn vanavond met elkaar uit eten geweest, en dat was erg leuk, en smakelijk.
Ik twijfel nog of ik morgen verder zal trekken, of dat ik mijn knie een dagje rust zal gunnen en tevens van de gelegenheid gebruik maak om Ellwangen te bekijken. Ik slaap er nog een nachtje over.

Naar Rome, etappe 9: Neckarzimmern – Braunsbach

Gisteravond had ik al even de stuw verkend waarover ik de Neckar moest oversteken om weer op de route te komen. Na een nachtje slapen en bij de stuw aangekomen besloot ik dat ik waarschijnlijk onvoldoende spierkracht had om de fiets tegen de trap op te duwen. (Zie foto’s van de situatie)
Dus aangekomen bij de stuw tassen eraf, fiets naar boven, tassen opgehaald en weer aan de fiets bevestigd. Aan de andere kant een vergelijkbare operatie. Het ging eigenlijk best vlot.
En ook de fietstocht zelf verliep prima. Ik stapte over van de Neckar naar de Kocher, en die was wat minder te bewonderen dan de Neckar omdat de fietspaden er wat verder vandaan lagen. Op de foto die ik van de Kocher maakte zie je op de achtergrond een autoviaduct, en het viaduct door het Kocherdal schijnt nogal een ding te zijn. Ik vond deze er wat teleurstellend uitzien, maar ik heb inmiddels begrepen dat het fameuze viaduct (185 meter hoog!) morgenvroeg op het programma staat. Dat houden we, jullie en ik, dus nog te goed.
Het laatste stuk van de route van vandaag omvatte een aantal stevige klimmetjes, alvast een opwarmer voor morgen, want ondanks dat de etappe morgen slechts 50 km is, wordt hij door Reitsma wel de zwaarste uit het eerste boekje genoemd. Misschien helpt het dat het morgen Hemelvaartsdag is. 🙂

Naar Rome, etappe 8: Heidelberg – Neckarzimmern

Toen ik opstond was het betrokken, maar het wolkendek was niet gesloten. Tijdens het inpakken begon het echter toch wat te miezeren. Zo weinig dat ik een regenjack nog niet nodig vond, maar enkele kilometers verder veranderde ik van gedachten. En dan krijg je zo’n doen-we-m-aan of toch maar weer doen-we-m-uit situatie, die gelukkig na ruim een uur fietsen eindigde in het voordeel van de uitsituatie.

Het was weer een mooie tocht, steeds vlakbij de Neckar. Meestal over de linkeroever, soms even een uitstapje naar rechts. Er waren weer veel collegafietsers onderweg, Duitsers, met soms heel veel bepakking, maar ik geloof niet dat er kampeerders bij waren. Wat zou er toch in die tassen zitten?

Minder was dat ik bij mijn rechterknie, aan de binnenzijde, een pijnlijk plekje had. Wonderlijk wel na een rustdag, ik ben dan ook geneigd om het klimmen naar het kasteel van Heidelberg de schuld te geven, of het weer afdalen, wie zal het zeggen. Vooralsnog geeft het niet echt problemen en is mijn verzet licht kiezen een goede strategie. Het is in elk geval goed dat ik niet voor de 125 km heb gekozen vandaag, dat zou er geen goed aan gedaan hebben. We gaan het morgen zien.

Naar Rome, rustdag in Heidelberg

De dag begon met regen, maar na enige tijd werd het droog en ging ik op zoek naar de supermarkt die net aan de andere kant van de drukke weg zou moeten zijn. Het leek me wel een dingetje om tijdens de ochtendspits die weg over te moeten steken, maar dat had men kennelijk ook al eens bedacht, er was een voetgangerstunneltje onder de weg door!
Boodschappen doen, deels opeten en me klaar maken voor vertrek naar Heidelberg. Hoe werkt dat eigenlijk met kaartjes bij de Duitse spoorwegen? Ik heb de app van de DB geïnstalleerd en vond uit hoe laat de trein ging, en ook dat een bejaardenkaartje goedkoper was. Toen ik die wilde bestellen moest ik uiteraard een account aanmaken, maar dat vond ik een beetje teveel gedoe. Ik ging ervan uit dat er ook wel een kaartjesautomaat zou zijn. Die was er. Maar het glas van het scherm was niet zo helder meer, en de zon scheen erin. Ik zag wel een standaardkaartje van 2,80, maar mijn 65+ – versie zag ik niet. Dan maar niet, mijn trein komt ook zo, en zoveel zal het niet uitmaken.
En met het kaartje in mijn zak stond ik een beetje te mijmeren, tot ik opeens bedacht: mondkapje! Ik wist vrij zeker dat ik ergens had gelezen dat in Duitsland de mondkapjes nog verplicht zijn in het OV. Dan in hemelsnaam maar terug naar de camping om zo’n ding te halen. (Inmiddels zit-ie standaard in mijn stuurtas die ik vrijwel altijd bij me heb.)
En zodoende was ik uiteindelijk twee à drie treinen later in Heidelberg.
Het was ondertussen aardig warm geworden, dus de klim naar het Schloß was best inspannend. Je kon het geloof ik ook bezoeken, maar daar had ik geen zin in. Eromheen lopen en naar het terras met uitzicht gaan vond ik voldoende.
Bij een winkeltje bij het kasteel kocht ik een paar kaarten om te versturen, maar “leider, kein Briefmarken”. Dus mijn volgende missie was het zoeken naar het postkantoor. Onderwijl een mooi beeld van de stad gekregen, zeer de moeite waard.
Op een gegeven moment vond ik het wel genoeg en liep ik terug naar het station. Daar bleek de enige kaartjesautomaat omsingeld door een grote groep meest aziatische mensen. (Doet dat ertoe? Nou, mijn vooroordeel zei me dat die mensen misschien meer dan gemiddeld tijd nodig hadden om de werking van het apparaat uit te vogelen.)
Dit werd het moment om toch maar een DB-account aan te gaan maken. Het ging wel, maar niet vanzelf. Maar nu kon ik mooi online een kaartje kopen met mijn OLK, en dat kwam uit op een bedrag van 2,10. Mooi zeventig cent verdiend.
Omdat ik er toch langs kwam nog maar een keer naar de super voor wat aanvulling.
(Terwijl ik dit tik kijk ik zo nu en dan argwanend naar mijn handdoek die ik aan mijn fiets heb vastgeknijperd. Zo nu en dan steekt er ineens een harde wind op, en ik zou het wat jammer vinden als ik hem ineens in de Neckar zie wegdrijven. Ik heb hem zekerheidshalve nu toch maar binnengehaald.)
Er was voor de hele middag regen voorspeld door de Weerplaza-app, dus mijn plannen om een wasje te doen leken in het water te vallen. Maar gek genoeg trok de lucht helemaal open en had ik verder een stralende middag. Zoals op de foto te zien een waslijntje geïmproviseerd, en dat werkte prima. In het begin van de avond begon het te rommelen, maar het trok voorbij en het bleef droog. Die windvlagen horen vermoedelijk bij buien die elders vallen.

Nog even over morgen. Ik zou het liefst naar Oedheim fietsen, maar de camping aldaar wil dat je minstens twee nachten blijft. Ik wil dat niet. Een camping eerder is ermee gestopt. En dan wordt het of een camping nog eerder, na 55 km al, of een camping pas na ruim 125 km. Te kort of te lang wat mij betreft. Ik ga toch maar voor te kort, omdat te lang dan ook zou betekenen dat ik dan direct de volgende dag een stevige klimdag heb. Klinkt niet verstandig, dus morgen een kort ritje.

Naar Rome, etappe 7: Leeheim – Heidelberg

Vanwege het feit dat ik morgen fietsvrij heb ben ik kennelijk dusdanig in een vakantiemodus geschoten dat ik mijn blog bijna vergat. Bijna he, de dag is nog niet om.
Ik vond het een heerlijke fietsdag, en dan vooral de ochtend toen alle andere fietsers nog in bed lagen, in de kerk zaten of nog niet geïnspireerd waren. Het was heel stil, de zon scheen, nee het was niet heel stil, ik hoorde heel veel vogels. Ik ben geen vogelkenner, maar een leeuwerik herken ik, en die hoorde ik. Ik kreeg er een blij nostalgisch gevoel van.
Het rook ook lekker, liguster, acacia (denk ik), vlier.
Het landschap was oogstrelend en zo was er voor vrijwel alle zintuigen wel iets van zijn gading.
In de middag werd het druk op de fietspaden, en het is opvallend hoe voorzichtig Duitse fietsers zijn. Als ze je tegemoet komen gaan ze al heel lang van tevoren achter elkaar rijden, ook als je elkaar makkelijk kunt passeren als ze niet achter elkaar gaan. Ik zeg niet dat het verkeerd is, maar ik vind het opvallend, en ik vrees dat men mij soms wat lomp vindt. Ik vind dat zelf overigens over het algemeen niet.
Die voorzichtigheid zie ik ook tussen automobilisten en fietsers. Auto’s blijven soms heel lang achter me hangen omdat ze kennelijk vinden dat de ruimte om in te halen te krap is. Ik word er soms wat zenuwachtig van en denk dan “ga nou maar, kan makkelijk”.
Een primeur deze reis: de eerste koffie met gebak. Lörsch kreeg de eer. De route kwam daar langs zoveel terrassen dat ik het niet kon weerstaan. Het stadje Ladenburg nog even bezocht. Ik was er bijna (ten onrechte) aan voorbij gereden, maar las toen nog net de aanbeveling van Roel. Prachtig kerken en vakwerkhuizen, fijne sfeer.
Daarna doorkachelen naar Heidelberg. Het was druk op de Sonnewiesen op de noordoever van de Neckar, ik moest op het aanpalende fietspad goed uitkijken.
Na ruim tachtig kilometer was daar de camping. In vergelijking met de vorige een wereld van verschil. Gewoon een eigen plekje (aan de Neckar) zonder kinderen die de haringen uit mijn tent lopen. Het enige nadeel is de weg die er vlak langs loopt. Die is best druk en geeft wat lawaai.
Morgen rustdag. Ik ga (in principe) met de trein naar Heidelberg. Dat is volgens mij maar één station verder, maar ik heb niet zo’n zin om weer langs de al genoemde weg naar de stad te rijden, en me daar zorgen te maken over mijn fiets als ik hem ergens neerzet.
Tot slot, nadat Weerplaza, de app dan, al een paar uur beweerde dat het regende hebben ze nu eindelijk gelijk gekregen.

Naar Rome, etappe 6: Sankt Goar – Leeheim

Ik vind een kampeerplek verlaten makkelijker dan een hotelkamer. Als je op je kampeerplek niks meer ziet mag je ervan uit gaan dat alles in je tassen zit. Op je hotelkamer kan er altijd iets onder of in je bed liggen, er zijn gewoon meer plekken waar nog iets kan zijn.
Maar goed, ik geloof dat ik vanmorgen alles wel heb meegenomen.
Kwart voor acht ongeveer reed ik weg. De zon scheen, het was lekker pittig weer. Ruim een uur later, ik begon net trek te krijgen, bleken er bij Niederheim allemaal bankjes langs het fietspad te staan. Stoppen en brood klaarmaken (en eten), en een foto maken van mijn uitzicht. Ondertussen kwam er ook nog een clubje van vijf Nederlandse vakantiefietsers voorbij.
Verder weer. Op een gegeven moment, in de buurt van Bingen, verliet de route de Rijn. Licht glooiend had Reitsma beschreven, en inderdaad, het fietste makkelijk. Op een kort stukje 10% na.
Ik reed door een dorpje toen ik enkele vakanfietsers in een bushokje een hapje zag eten. Twee van de drie vormen een paar en zijn onderweg naar Athene, de derde is een man van 76 die net als ik onderweg is naar Rome.
We bleken op pad naar dezelfde camping. Ik fietste weer verder en kwam uiteindelijk bij het veer van Nierstein. Aan de overkant was het wel even zoeken hoe ik op de camping moest komen, aan bewegwijzering deden ze niet en het pad dat er rechtstreeks naar toe leek te gaan was vooral een hobbelig graspad. Via wat kruip-door-sluip-door weggetjes kwam ik er uiteindelijk toch.
Een half uurtje na mij kwamen ook de andere fietsers aan, en na onze tenten te hebben opgezet hebben gezellig met elkaar wat gedronken.
De camping zelf is eigenlijk niks. We zijn met elkaar en nog twee tentjes op een veel te kleine plek gezet, kinderen banjeren gewoon door de ruimte tussen onze tentjes (iemand had zelfs al een haring losgeschopt, niet expres neem ik aan) en onze niet-fietsburen zitten bijna non-stop te bellen.
Nou ja, morgen een nieuwe camping. 🙂

Naar Rome, etappe 5: Remagen – Sankt Goar

Via mijn oudste zus kreeg ik mee dat het vandaag, in de loop van de middag, weleens flink zou kunnen gaan spoken. Categorie omwaaiende bomen en hagelstenen als golfballen. Nou weet je natuurlijk nooit of het zo heftig uitpakt als ze denken, of dat er net een andere koers wordt gevolgd waardoor het probleem wel elders, maar niet bij jou bestaat. Ik besloot het er niet op te wagen en regelde een hotelkamer in de plaats van aankomst. Tevens wilde ik heel vroeg op pad gaan.

Om even na half zeven zat ik op de fiets. Fleece nog aan, want ik vond het nog fris. Ik moest een eindje omrijden want bij de wateroverlast juli vorig jaar was de fietsbrug over de monding van de Ahr weggespoeld. Misschien komt hij wel weer terug, maar nu was hij er nog niet.

De etappe van vandaag heb ik zeven jaar geleden ook al eens gereden. Ik was toen onderweg naar Wenen. Er waren inderdaad stukken die ik herkende, of die me bekend voorkwamen. Maar ook stukken waarvan ik me totaal niet kon herinneren er al eens geweest te zijn.

Wat ik me uiteraard zeker herinnerde was het Deutsches Eck, de plek waar de Moezel in de Rijn stroomt, en waar kaiser Wilhelm der Grosse al sinds jaar en dag de zaak zit te beobachten. Nadat ik in het begin zelfs nog even mijn regenjack had aangehad reed ik uiteindelijk grotendeels in de zon. Op dit moment hoor ik het onweren maar erg spectaculair is het nog niet. Heb ik dan voor niks die hotelkamer geboekt? Wellicht, maar de dag is nog niet om, en met je tentje op een open terrein staan tijdens onweer vind ik ook niet heel fijn.

Morgen is het wat koeler en bedaarder in de atmosfeer. Dan fiets ik naar een camping bij Leeheim.

Naar Rome, etappe 4: Echtz – Remagen

Toen ik vanmorgen de camping wilde verlaten bleek het hek op slot. Ik liep een beetje rond te drentelen, keek bij het restaurant waar ik de middag ervoor had betaald (niemand te zien) en overwoog net of ik misschien zou kijken of het hek aan de andere kant van de camping open zou zijn toen er een wat chagrijnige man naar buiten kwam. Hij kon toch ook niet weten wanneer de gasten wilden vertrekken en ik had toch op het raam kunnen tikken. Hij zei volgens mij nog veel meer, maar dit was wat ik eruit opmaakte.
Ik was allang blij dat ik weg kon.
Het werd een warme, om niet te zeggen hete, tocht. De temperatuur liep snel op en dit in combinatie met de stevige klimpartijen die er hier en daar in zaten maakte het wel zwaar.
Dat neemt niet weg dat er ook genoeg te genieten viel. Het uitzicht over de velden en heuvels was mooi.
Leuk was dat ik na een km of twintig, denk ik, werd ingehaald door Ad uit Oisterwijk. Ongeveer van mijn leeftijd gok ik. Hij was al twee keer op de fiets naar Santiago geweest en wilde nu ook Rome eens proberen. We hebben grote stukken alleen gefietst omdat vooral klimmen erg individueel is, maar de pauzes deden we steeds samen. Na de lange afdaling uit de heuvels naar de Rijn, van 271 meter hoogte naar iets minder dan zestig, hebben samen nog een biertje gedronken op de Rijnkade en vervolgens afscheid genomen, want Ad kampeert niet. Best kans dat we elkaar in het vervolg nog tegen zulke dingen komen.
Ik overweeg om hier morgen een dagje te blijven, de warmte in combinatie met de inspanningen hebben me het gevoel gegeven dat dat weleens verstandig zou kunnen zijn.

« Oudere berichten

© 2022 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑