Categorie: Algemeen (Pagina 2 van 3)

Op reis met de fiets: de tent

Toen ik, zoals eerder beschreven, had besloten dat ik langere tochten op de fiets ging maken realiseerde ik me ook dat ik niet echt een geschikt tentje had. Te zware tenten had ik, en een tentje dat ik te klein vond. Ik ben dus op zoek gegaan naar een tent die, voor zover te beoordelen, voldeed aan de volgende criteria:

  • lichter dan 2 kg
  • makkelijk op te zetten, liefst buitentent eerst
  • behoorlijk stormvast en waterdicht
  • duurzaam
  • redelijk geprijsd (vaag ja)
  • geschikt voor twee personen

Als je naar duurzame, degelijke en toch lichte tenten zoekt kun je nauwelijks om Hilleberg heen. Dit Zweedse tentenmerk staat erg goed bekend, zowel om zijn kwaliteit als om de prijs. Een van de kanshebbers van Hilleberg was de Nallo GT:

Hilleberg-Nallo-2GT

 

 

 

HubbaHubbaHP

Foto van internet geplukt. Eigen foto volgt nog.

 

 

 

En verder had ik ook mijn oog laten vallen op de MSR Hubba Hubba HP.

De Hilleberg kostte zo rond de 800 euro, de Hubba Hubba rond 450 euro.

Uiteraard zijn er nog veel meer tenten te koop, en je kunt jezelf een ongeluk gaan zitten vergelijken. Ik ben voor een belangrijk deel afgegaan op ervaringen van de gebruikers van deze tenten, die je terug kunt vinden op bijvoorbeeld het forum van de Wereldfietser, of op www.hiking-site.nl. Hoewel je op deze laatste site voor een belangrijk deel wandelaars tegenkomt, die toch weer andere maatstaven hanteren. Uiteindelijk vond ik de MSR een leuker model hebben, en ik vond het prijsverschil toch wel erg groot. Voor dat prijsverschil kan ik ook een aardige slaapzak kopen (die moet ook nog vervangen worden namelijk), en ook bij mij is het zo dat ik mijn geld slechts eenmaal uit kan geven.

Voldeed deze tent aan alle criteria? Deels zeker, maar er zijn een paar puntjes waar je over kan twijfelen. Zo staat de tent weliswaar officieel als tweepersoonstent in de catalogus, maar als ik structureel samen met iemand anders op pad zou zijn zou een driepersoonstent beter zijn. Het kan met twee personen, maar als je dan ook de bagage nog binnen wil hebben wordt het wel wat krap. Maar als je wat extra stukjes grondzeil meeneemt kun je een deel van de bagage ook onder de luifel leggen, en dan is het toch wel weer te doen. En ik vond een driepersoonstent voor mezelf alleen wel weer erg groot.

Of hij stormvast is, en waterdicht,  zal nog moeten blijken. De twee nachten waarin ik er tot nu toe in geslapen heb waren droog.

 

Boom 1

In ons achtertuintje staat al vanaf dat we er wonen (bijna 20 jaar) een berk. Eerst was het een klein berkje, maar hij heeft het goed gehad bij ons, hij is nu voor de standplaats erg groot. Te groot. Hoger dan het huis, dus meer dan een meter of tien. Te groot ook omdat het tuintje zo klein is, en de achterburen ook al zo’n klein tuintje hebben. Op de foto krijg je een beeld.

De boom is inmiddels hoger dan ons huis, en enkele takken op een meter of 6-7 hoogte raken de rand van het dak. Daar knapt het dak niet van op.

Ook onze achterburen hebben geklaagd dat de bladomhulsels, knoppen, proppen en bladeren regelmatig hun dakafvoer verstoppen.

Een jaar of wat geleden heb ik met mijn zoon al eens een poging tot toppen gedaan. Dat is toen wel gelukt, maar een van de afgezaagde takken kwam net niet door het slaapkamerraam (waardoor bovenstaande foto is gemaakt) op de eerste verdieping zetten. Zo’n tak is best heel zwaar en moeilijk tegen te houden.

Toen we dan ook besloten dat de boom nu toch echt weg moest was het ook wel duidelijk dat we dat niet zelf konden doen. Morgenochtend komt Joost van der Werff van het Bomenteam om de klus te klaren. “Klimmend afbouwen” heet het wat ze gaan doen.

 

 

 

 

 

Om onze fietsen een droge plek te geven heb ik ooit een soort schuurtje gebouwd, en om de boom te sparen is hij om de boom heen gebouwd. Het gat voor de stam was aanvankelijk behoorlijk ruim, maar inmiddels niet meer.

We twijfelen nog of we de stam helemaal laten weghalen en ook de wortels laten wegfresen, of dat we de stam tot dakhoogte laten zitten. Het eerste is duurder en ik moet de schuur er verder voor demonteren, het tweede is de gemakkelijke oplossing maar kost blijvend ruimte in de schuur, die toch al niet zo groot is. (To be continued …)

De magie van het nieuwe

Ik blijf me er over verbazen dat ik telkens weer gevoelig blijf voor de magie van het nieuwe begin. Een aantal van die momenten per jaar (weer gaan werken na de zomervakantie, mijn verjaardag in oktober, en Nieuwjaarsdag) brengen mij er steeds weer toe om ‘iets’ aan goede voornemens te doen. En hoewel mijn succes met het het uitvoeren van die goede voornemens maar zeer matig is blijf ik er toch in geloven. Zou ik dan toch in wezen een optimist zijn?
Ik heb ook ooit een periode gehad dat ik al dat goede voornemensgedoe maar flauwekul vond. Er kwam toch niets van terecht, en bovendien, goede voornemens kun je elke dag wel maken. En dat is waar. Maar zo werkt het niet. Bij mij niet in elk geval.
Ik heb er dit jaar bijna een projectmatige aanpak bij verzonnen. Vijf thema’s (relatie, werk, thuis, lijf & leden en "ik") en daaromheen wat verbeterpunten bedacht. Die ga ik hier niet allemaal noemen, dat gaat de meeste mensen niet veel aan, en bovendien ben ik alleen aan mezelf verantwoording schuldig. Voorlopig heb ik er lol in. En misschien vertel ik er zo nu en dan nog iets over.

Het thema "lijf en leden" bevat zaken die met lopen te maken hebben. Tenslotte wil ik dit jaar richten op het lopen van een marathon in oktober, en daar wil ik me goed op voorbereiden. Als de marathon niet haalbaar blijkt dan mag dat niet gepaard gaan met excuses als "had ik nou maar meer …" (of minder …, dat kan natuurlijk ook).

Ik heb nogal eens de neiging om in de winterperiode wat in te zakken met het hardlopen. De afgelopen anderhalve week heb ik dat laten gebeuren. Buiten lopen vond ik geen optie, en het lopen op de loopband bij Hercules ligt stil tot aanstaande maandag. Dinsdag 6 januari ga ik weer van start.

Ik wens de (paar) lezers van dit weblog een goed nieuw jaar waarin ambities niet gedwarsboomd worden door lichamelijke ongemakken.

AU

De AU van de titel slaat nu eens niet op het hardlopen, al dan niet blootsvoets.

Maar eerst nog het beloofde verslag van zondag. Het is me inderdaad gelukt om vroeg op te staan (voor de zondag dan) en om kwart over acht te gaan hardlopen. Ik had al wel vrij snel door dat ik de tien kilometer van zaterdag nog aan mijn voeten voelde. Het is dan toch te merken dat ik de laatste tijd wat minder gelopen heb. Desalniettemin mijn geplande 12 km route uitgelopen. Was fijn, zo op de vroege zondagmorgen, je komt behalve een enkele andere hardloper en wat hondenuitlaters niemand tegen. En de hoeveelheid licht viel me trouwens ook erg mee, het was niet echt donker meer. De komende weken zal het steeds beter mogelijk worden om op zondag vroeg mijn (al dan niet lange) duurloop te doen.

Zondagmiddag waren we naar Den Bosch voor de zeventiger jaren tentoonstelling. Het was leuk, maar ook weer niet heel bijzonder, en toen het ook nog eens heel erg druk werd zijn we gevlucht. Daarna nog een lekker broodje gegeten bij de brasserie vlakbij en weer naar huis.

Gisteren met vriend Leo op stap. Dat doen we enkele keren per jaar, en gisteren was dus weer zo’n dag. Een wandelroute uit de Toeractief in het zuidelijkste puntje van ons land bij Eijsden. Het voorspelde weer was niet denderend. Het zou van het westen uit gaan regenen en er zou veel wind zijn. We besloten het er op te wagen. Lekker gewandeld, en inderdaad, heel veel wind. Toen we op het punt kwamen dat we moesten beslissen of we nog een extra stuk aan de route zouden knopen besloten we dat maar niet te doen; vooral omdat het al was gaan spetteren en de lucht wel heel donker werd. Daar uiteindelijk geen spijt van gehad, want nadat we in Eijsden bij een bakker koffie met vlaai hadden genoten bleek het inmiddels echt te zijn gaan regenen.

Bij de auto gekomen deed ik mijn regenjack uit om hem op de achterbank te leggen en wilde vervolgens zo snel mogelijk instappen. Toen dus "AU!!". Ik stootte mijn voorhoofd tegen de rand van het portier. Na de botsing deed het eigenlijk geen pijn meer, maar het was wel behoorlijk gaan bloeden. Na een minuut of 5-10 was de wond nagenoeg gestelpt en de aarzeling om nog naar een eerstehulppost hebben we niet in daden omgezet.
Richting randstad gereden, in Breda nog een hapje gegeten aan de Ginnekenmarkt, en daarna weer naar huis.

Hardlopen doen we pas op zijn vroegst morgen weer, want vandaag heb ik geen tijd.

Soms geen licht

Afgelopen dinsdag 12 km gelopen, vandaag ruim 15. Ik loop niet zo rap, maar de afstanden worden wel groter, en dat is voorlopig prima. Vanmorgen zei het weerbericht op Teletext dat het in de loop van de dag kon gaan plenzen, en als je dan toch een vrije dag hebt zou het wel stom zijn om dat dan maar af te wachten. Dus om kwart voor negen ging ik op pad. De eerste kilometer frisse voeten door de natte straten, maar daarna ging het prima. Ik was uiteindelijk wel blij dat ik thuis was, want ik begon wel wat moe te worden. Ik denk dat ik de 16 van zondag en de 12 van dinsdag toch nog niet helemaal goed verwerkt had. Als  het er van komt loop ik zaterdag nog een klein stukje, en dan zondag pas weer een langere afstand. Dat moet dan wel ’s morgens gebeuren, want ’s middags vieren we de verjaardag van mijn vader.

Sinds vorige week dinsdag hebben we gezeur met de auto. De zekering van de remlichten brandt steeds door, en we komen er maar niet achter waar het in zit. Ik heb mijn auto sinds begin dit jaar in onderhoud bij "Albert" in de straat hierachter. Aardige man, en redelijke rekeningen. Maar ook Albert heeft het euvel nog niet gevonden. Hij heeft al van alles geprobeerd, maar het wonderlijke is ook dat het bij hem nog maar een keer fout is gegaan. Hij had uiteindelijk bedacht dat het mogelijk de schakelaar voor de remlichten, of de schakelaar voor de achteruitrijlichten zou kunnen zijn. Hij kon afgelopen week echter niet aan nieuwe schakelaars komen. Omdat zijn sterkste verdenking uitging naar de achteruitrijlichtenschakelaar (scrabble!) heeft hij die voorlopig ontkoppelt. Inmiddels is de zekering echter weer kapot gegaan dus ook die hypothese is in rook opgegaan.
Zelf ben ik inmiddels op het spoor gaan zitten van de aansluiting van het ‘stopcontact’ bij de trekhaak. IK heb zojuist een van de draden die vanuit de rechterlampenunit naar dat  stopcontact lopen doorgeknipt. Nu werken de remlichten nog, maar hoe lang zal het duren? Het vervelende is dat je zo een beetje de hele auto moeten demonteren om de draden vanuit het zekeringenkastje te kunnen volgen naar de diverse stroomverbruikers, want ja, in principe kan het overal zitten. Zo’n complete verbouwing zit je ook niet echt op te wachten.
Wordt vervolgd…

Vies praatje

Of zal ik het maar beschaafd houden. Afgelopen vrijdag begon ik snotterig te worden, en uiteindelijk kwam ik rillerig thuis. We zouden ’s avonds naar Ik ben weg in Kunstmin, en met paar paracetamollen achter de kiezen ging dat nog aardig. Jammer genoeg was het wel een stuk waarbij je geregeld stil moest zijn, dus veel herrie mocht ik niet maken. Ik heb mijn best gedaan, maar ik was blij dat ik mijn eigen buurman niet was.

De dag er op was ik echt beroered, en ben ik mijn bed vrijwel niet uit geweest, en ook zondagochtend was het nog niet veel. Zodoende kon ik niet mee met de rest van het gezin om de verjaardag van mijn schoonmoeder te vieren, maar in de loop van de middag begon het herstel in te zetten. Gisteravond begon ik er wel weer vertrouwen in te krijgen dat ik vandaag weer aan de slag kon.

Een extra complicatie dit weekend was dat er vrijdag een upgrade van onze financiele software was gestart die problemen veroorzaakte. Die problemen heb ik uiteindelijk zelf niet kunnen oplossen. We hebben vanmorgen de leverancier de kans gegeven nog wat onderzoek te doen, en daarna zijn we teruggegaan naar de backup. Jammer dat het nodig was, gelukkig dat het kon. Aanstaande woensdag krijgen we aanvullende programmatuur om de volgende poging een grotere kans van slagen te geven.

Een en ander betekent wel dat ik sinds afgelopen dinsdag niet meer heb gelopen. Spijtig, maar niks aan te doen. Morgen gaan we met frisse moed weer aan een nieuwe trainingsweek beginnen. Omdat ik toch ook een beetje koortsig ben geweest zal ik rustig aan beginnen, een duurloopje van 8, maximaal 10 km. Afhankelijk van het verloop daarvan plan ik de rest van de week in.

Taart

Terwijl ik moet wachten tot de taart uit de oven kan (onze dochter wordt morgen 14, en dan dient er taart te zijn; ze houdt eigenlijk van vrijwel geen enkele taartsoort, maar deze, chocoladetaart, wel) kan ik nog mooi even wat wegtikken.
Dochter vraagt een Ipod Shuffle voor haar verjaardag, en die was het goedkoopst bij de Dynabyte. Nou hebben we die wel in Dordt, maar daar hadden ze ‘m niet in de goede kleur (oranje). In Rotterdam is ook een Dynabyte, en daar hadden ze er nog twee. Het tientje dat de Shuffle in R’dam goedkoper is weegt nog wel op tegen de reiskosten, maar het wordt bijna bedenkelijk. Ik wilde ook nog even bij de Mediamarkt kijken, maar die bleek uitgerekend vandaag, die ene dag in het jaar dat ik er naar toe wil, gesloten vanwege ‘inventarisatie’. Kunnen ze dat niet morgen doen? En laat ik nou niet morgen een advertentie in de krant zien van de Mediamarkt met een absurd lage prijs, dat is meer dan ik aan zou kunnen.

Na thuiskomst nog even thee gedronken, en daarna naar de atletiekbaan vertrokken. Ik ging weg om 200-jes te gaan intervallen, maar toen ik er eenmaal was had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in. Uiteindelijk 10 km gelopen, en in stukken van 2 km geprobeerd mijn hartslag op een bepaald niveau te houden. Eerste 2 km op 145, volgende 2 op 160, daarna 170, toen weer 160 en de laatste twee was de bedoeling weer op 145, maar zo laag wou hij niet meer. Al met al lekker gelopen. Iets minder was dat ik op de terugweg door de regen moest fietsen. Das heel raar, wandelen en hardlopen in de regen vind ik niet erg, maar fietsen heb ik echt een hekel aan. Nou ja, de kop van de hardloopweek is er weer af.

Ogen

Vanmorgen had ik een afspraak met de oogarts. Al enige tijd is het duidelijk dat het zicht af begint te nemen. Bijzonder bij mij, ten opzichte van de meeste mensen, is dat ik met mijn linkeroog in de verte kijk, en met het rechter dichtbij. Samen kunnen ze niks, dus ik zie ook geen diepte. Dat is in het dagelijks leven soms lastig, maar meestal heb ik er geen last van: ik ken mijn beperkingen, en daar houd ik rekening mee.
Toen we enkele weken geleden bij Hans Anders waren was ik niet echt tevreden over de correctie die ze me konden bieden voor mijn linker(=veraf)oog. Om uit te sluiten dat er, afgezien van het verval door ouderdom, echt iets met mijn oog zou zijn heb ik toen maar een afspraak met de oogarts gemaakt.

Ik werd geroepen door een jonge vrouw, zo een waarvan je in eerste instantie denkt "is dit nou de dokter, of is het de assistente?". Ze zei dat ze Marieke heette en verzocht me te gaan zitten in de zwarte stoel. Vervolgens begon ze het anamneseformuluier in te vullen en onderzoek te doen, dus ik vermoedde al snel dat het mogelijk een co-assistent was. Nadat ze had vastgesteld wat de afwijkingen waren van beide ogen had ik het nog even met haar over de mogelijkheid om op mijn leeftijd de ogen nog te laten corrigeren. Daarbij ging het me niet, zo legde ik duidelijk uit, om de cosmetische aspecten (mij maakte het niet zoveel (meer) uit dat mijn ogen wat uit elkaar staan), maar om de vraag of de stand van de medische wetenschap inmiddels zover was dat mijn ogen sucesvol weer zouden kunnen leren samenwerken. De laatste keer dat ik dat vroeg was meer dan 10 jaar geleden: je weet tenslotte maar nooit.

Ze ging even overleggen met de dokter (aha, dus dat was ze dan toch niet), en kwam even later met hem in zijn kielzog weer terug. Of liever, hij met haar in het kielzog.
Deze oogarts nu, was echt zo’n dokter uit halverwege de vorige eeuw. Vrijwel niks uitleggen, wat gemompel tegen de (co-?)assistente, en vervolgens kijken naar en in mijn ogen. Hij was bij wijze van spreken in gedachte al met de operatie begonnen. Ja zegt hij, ik kan natuurlijk niks garanderen, pas op de operatietafel weet ik wat ik aantref als gevolg van vroegere operaties (mijn ogen zijn twee keer ‘rechtgezet’, een keer toen ik 8 was, de tweede keer toen ik 12 was). "Maar", zei ik, "heeft zo’n operatie dan meer dan cosmetische waarde". "Nee, alleen maar cosmetisch". "Oh", zei ik weer, "maar dan hoeft het voor mij niet". "Okee, wat u wil."
Toen was het voor hem al min of meer weer klaar, bedacht zich, en liet Marieke ook nog mijn oogdruk meten (was OK, maar waarom?), en "doe ook nog maar een GDX-meting".
De GDX was ook in orde. Marieke liet me zien wat het resultaat was: de kwaliteit van de oogzenuw wordt er mee gemeten, en inmiddels heb ik googelend uitgevonden dat ze dat in elk geval gebruiken om vast te stellen of je glaucoom hebt.

Nadat ik haar er naar gevraagd had vertelede ze me dat ze geen oogheelkunde studeerde, zoals ik inmiddels begon te denken, maar optometriste was, iets tussen oogarst en opticien in zei ze een beetje vaag.

Ruim een half uur later stond ik met een briefje voor de opticien weer op straat, met toch een gevoel van lichtelijk overdonderd zijn. Wat ik in elk geval miste in het ziekenhuis was dat Marieke, toen ze zich voorstelde (en waarom alleen een voornaam), niet vertelde wat haar rol is en hoe zich dat verhoudt tot die van de oogarts. Ook de oogarts zelf zou wat mij betreft wel wat communicatiever mogen zijn. Leg even uit waarom je de dingen doet die je doet of laat doen, en leg uit waarom een oogcorrectie op mijn leeftijd alleen nog maar een cosmetische functie heeft. Ik weet dat wel zo ongeveer, maar dat kon hij niet weten.

Afijn, de volgende gang is dus nu weer naar de opticien. Ben benieuwd waar ik mee thuis ga komen.

Vakantie voorbij

Vandaag was dan echt mijn laatste vakantiedag. Vanwege de verjaardag van mijn oudste zoon (nu 21!) had ik er nog een dag extra aan geplakt, maar vanaf morgen ga ik weer naar mijn werk. Ik ben vanmorgen al een paar uurtjes langs geweest, dus ik weet al dat er de nodige zaken op me liggen te wachten. Ik hoef me niet te vervelen!
Ik heb de afgelopen vier weken, de duur van mijn vakantie, niet veel hardgelopen. In de eerste week, toen ik naar een volksdanskamp in Eerde (bij Ommen) was, heb ik het nog kunnen opbrengen om de eerste drie dagen ’s morgens een half uurtje te lopen, maar door het drukke programma, het late naar bed gaan, en ongetwijfeld ook het (matige) alkoholgebruik, kon ik dat daarna niet meer opbrengen.

In de tweede week van mijn vakantie ben ik alleen wezen kamperen op een mini-camping in de buurt van Vrouwenpolder (Walcheren). Ik heb er erg van genoten, ben vrijwel elke dag dat het goed weer was een uurtje op het strand geweest, heb op de enige grijze dag een fietstocht naar vrienden in Goes gemaakt (in totaal zo’n 70 km, vrij veel voor mijn doen, en zeker de terugweg met wind -natuurlijk- tegen viel me wel zwaar. Maar hardlopen heb ik die dagen niet gedaan. Hoefde ook niet van mezelf, maar ik heb natuurlijk wel de kans voorbij laten gaan om op blote voeten langs de zee te gaan hardlopen. De zondag die deze week afsloot, ik was weer thuis, heb ik wel gelopen. Mijn ‘gewone’ loopje van 8 km door Stadspolders.

In de derde week van mijn vakantie was ik thuis, heb wat geklust en gerommeld, en drie keer op pad geweest om hard te lopen. Bijzonder was dat ik voor het eerst sinds ik op blote voeten loop weer eens een ‘oude’ route door Dubbeldam heb gelopen. Deze had ik tot nu toe gemeden vanwege het ruige fietspad (met z.g. fakir-asfalt). Het ging heel behoorlijk, en het tekent de progressie. Ik ga hem de komende tijd zeker vaker doen om dit verder uit te bouwen.

Afgelopen week waren we aan het kamperen bij het Leekstermeer, onder de rook van Groningen, maar feitelijk gelegen in Drenthe. Het weer was niet erg denderend, maar we hebben het evengoed toch wel leuk gehad. We waren met het complete gezin, en dat is nu de jongens ook zelf op vakantie gaan al bijzonder genoeg. Wat stedenbezoek (Leeuwarden, Groningen), er is gezeild, ik heb veel gelezen (Ik heet Karmozijn, Orhan Pamuk), midgetgolf in de regen, met ondergelopen banen; maar hardlopen heb ik niet gedaan. Zaterdag waren we weer thuis, en afgelopen zondag ben ik dan toch nog aan het strand geweest om te gaan hardlopen. Half uur heen, half uur terug. Een kleine tien kilometer. Dat was echt genieten!

De komende periode wil ik zeker proberen om het aantal wekelijkse kilometers te gaan opbouwen. Nu weer genoeg gelanterfant en vrijblijvend ‘we zien wel’. Als ik de derde vakantieweek als basis beschouw, met bijna 24 kilometer, dan wil ik dat in stappen van 10-15% gaan opbouwen: 28, 31, 36, 42. Kwalitatief moet ik dat nog verder invullen, maar dit is het idee voor de komende vier weken. Het is misschien dan ook een leuk idee om weer eens een wedstrijd te lopen. De eerste barefoot. Dat zou dan op zaterdag 21 september de Albert Schweitzerloop hier in Dordt kunnen zijn, en wel de 10 km in het bijzonder. Ik zal me eens in het parcours gaan verdiepen.

Heavy duty

Afgelopen zaterdag samen met mijn twee zoons twee piano’s verhuisd. Bij de eerste piano, die van ons huis naar W. ging hadden we nog extra assistentie van haar zoon, bij de tweede piano, die in Papendrecht opgehaald moest worden, hadden we hulp van de ex-eigenaar van deze piano. Ik vermoedde wel dat een piano zwaar was, en inderdaad, een piano is echt zwaar.
’s Morgens om 8 uur bij de DuDo een aanhangwagen gehaald, van het werk een ‘hondje’ geleend en aan de slag.
Een hondje, ik heb het ook afgelopen week pas geleerd, is een plank op wieltjes. Uitermate handig voor, bijvoorbeeld, het verhuizen van een piano. Want een piano heeft weliswaar meestal zelf wieltjes, maar die zijn over het algemeen al nauwelijks geschikt om mee over een gladde vloer te rijden, laat staan over straat. Maar met een hondje gaat dat een stuk beter.
Eigenlijk is de verhuizing goed verlopen, maar we stonden wel even te denken en moeilijk te kijken toen bleek dat de piano bij W. de bocht niet kon nemen van de gang naar de kamer. We hebben dat uiteindelijk opgelost door de piano op zijn kant  op het hondje te zetten, en toen pastte het wel.
Het was een vermoeiend dagje, maar de resultaten mochten er zijn!

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2021 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑