Categorie: Blessure (Pagina 2 van 2)

week 20 zondag (8,0 km; 15,4 C; half bewolkt)

En zo liep ik in een rustig tempo 8 keer een kilometer waarvan steeds de laatste honderd meter wandelend. Dat ging prima, en ook nu, een halve dag na dit loopje geen noemenswaardige gevolgen te bemerken. Het was een beetje drukkend, maar ik had er eigenlijk geen last van. Geen zonnebril bij me vond ik hinderlijker.

Komende week heb ik de hele week een cursus in Utrecht. Een kijken hoe we de trapoefening en de loopjes daarin kunnen integreren.

week 18 dinsdag (6,7 km; 17,0 C; zonnig)

Na de heftige buien van vanochtend knapte het toch nog heel aardig op, en met een zonnetje bij 17° was het een mooi plan om hardlopend de lunchpauze door te brengen. Er waren vandaag gelukkig geen scootmobilisten die gered moesten worden en kon ik meteen aan de training beginnen. De eerste vijf minuten een wat stijve achilespees, daarna niets meer gevoeld. Volgens het inmiddels vaste stramien van 5 minuten hardlopen/1 minuut wandelen liep ik met 180 p/min een van mijn routes hier in de buurt. Van tevoren de trapoefening gedaan, straks nog weer een keer.

week 17 zondag (8,0 km; 14,6 C; zonnig)

Gisteren had mijn achillespees (ja sorry, hij wordt nogal eens genoemd de laatste tijd) wat zitten zeuren. Niet meteen al, maar later op de dag, en dat maakt dat ik meteen twijfel of er een relatie is met het hardlopen de dag ervoor.
Vanmorgen voelde ik nagenoeg niks, maar je gaat door dat soort ervaringen toch een beetje bang worden om te lopen. Gelukkig werd ik door mijn vrouw op pad gestuurd, en dat was maar goed ook. Het was tegen de tijd dat ik de deur uitging (13.30) prachtig weer geworden. Hetzelfde rondje als vorige week door Dubbeldam. Elke vijf minuten wandelde ik even een minuut. Ik probeerde de pasfrequentie steeds rond de 180 te houden, en dat ging erg goed. Het lopen ging licht en voelde niet vermoeiend. Mijn vriend de achillespees liet zich ook niet voelen. , en zo kwam ik na acht kilometer weer thuis.

Later in de middag was de pees weer wat gevoelig, maar op dit moment (tegen half tien ’s avonds) gaat het wel goed. We zullen zien hoe het morgen bij het opstaan is.
Ik vind het maar lastig, zo’n blessure die zich niet meldt op het moment dat je teveel doet, maar pas achteraf. Ik moet duidelijk nog leren waar de grenzen liggen.

week 17 vrijdag (8,1 km; 14,0 C; half bewolkt)

Zo denk je dat je een rustig stukje gaat hardlopen, zo loop je ineens achter een oudere dame in een scootmobiel aan te hollen. 🙂
Vanaf mijn werk volg ik vaak een fietspad een stukje, en steek dan vervolgens de drukke Verbindingsweg over om daarna het fietspad aan de andere kant van de weg verder te volgen. Aan de overkant van de Verbindingsweg stond deze keer een oudere dame in een scootmobiel te wachten die plotseling (voor haar) rechtsaf de drukke weg op ging. Gelukkig kwam er niet meteen iets aan, maar ik maakte de voorste automobilist met gebaren duidelijk dat er geremd moest worden, en holde vervolgens achter de scootmobiel aan.
Gelukkig was er na zo’n 150m een verkeerslicht, dat ook nog eens op rood stond.
(Pikant detail: als je bij dat verkeerslicht rechtsaf gaat is het nog maar een paar honderd meter en je zit op de A15!)

Ik vertelde de vrouw dat ze niet helemaal goed zat. Nou, dat idee had ze zelf eigenlijk ook wel. Ze vertelde dat ze naar de Dierensteinweg moest. Dat trof, want dat was de weg waar ze zou komen als ze bij het stoplicht rechtdoor zou gaan. Ik liet haar omkeren en gebaarde naar tegemoetkomend verkeer ruimte te maken en begeleide haar naar het fietspad aan de andere kant van de weg zodat ze op een veiliger manier op haar bestemming kon komen.

Toen begon ik alsnog aan mijn training. Het liet me niet echt los, ik vroeg me af in hoeverre dit ‘gewoon’ een vergissing was of dat ik eigenlijk de politie had moeten bellen. Lastige situaties.

Mijn training bestond uit 10 X 5 minuten in een rustig tempo hardlopen afgewisseld met 1 minuut wandelen. Tijdens de 5e serie voelde ik mijn achillespees even wat trekken, maar verder niks gevoeld. Na terugkeer was het licht gevoelig, nu even afwachten hoe het morgenochtend voelt.

week 17 dinsdag (5,8 km; 10,0 C; zonnig en hagelbui)

Nadat ik een deel van de ochtend met mijn rug in de zon had gezeten werd het tijd om maar eens naar buiten te gaan. Ik wilde net als afgelopen zondag afwisselend 10 minuten hardlopen en 1 minuut wandelen. De eerste serie ging echter best stroef bij de achillespees (AP), dus ik besloot al gauw het pauzepunt te vervroegen naar 6 minuten. De tweede serie ging al een stuk beter, en uiteindelijk heb ik mijn AP nauwelijks nog gevoeld. Het was waarschijnlijk verstandiger geweest om met een stukje wandelen te beginnen om het spul wat soepeler te krijgen.

Ongeveer halverwege vielen de eerste druppels, en aanvankelijk was dat niet eens onaangenaam. Maar toen het er meer werden, en de vloeibare vorm overging in een vaste was de lol er toch wel een beetje vanaf. Zo hagelbestendig was mijn niet zo dik behaarde hoofd nou ook weer niet. Onder een laag balkon bij een flat wachtte ik even tot de hagel weer regen was geworden, en liep ik alsnog terug naar af.

Koude voeten had ik niet gekregen van regen en hagel, en het was zelfs wel lekker om door wat plassen heen te stampen. Wel koude handen, die hadden het veel zwaarder!

week 16 zondag (7,3 km; 8,0 C; half bewolkt)

Met enige stijfheid van de linkerachillespees was ik opgestaan, maar na enige tijd was dat wel grotendeels verdwenen. Ik had de route van 7 km weer eens van stal gehaald die ik in mijn begintijd als hardloper vaak gebruikt had. Volgens een stramien van tien minuten hardlopen afgewisseld met een minuut wandelen ging het lopen prima. Voordeel van deze route is tevens dat er een wat ruiger stukje fietspad in zit waardoor technisch goed lopen veel meer wordt afgedwongen.

Het lopen ging prima, maar dat had ik ook wel verwacht. Belangrijker is de reactie later, en dan vooral de volgende ochtend.
Welnu, het voordeel van wat later het verslag schrijven is dat ik daar al wat over kan zeggen. Er was wel sprake van stijfheid, met name direct na het opstaan, maar van echte pijn was nauwelijks sprake. Voorlopig handhaaf ik deze manier van trainen.

En nu ik dan toch bezig ben. Wilma, mijn manueel therapeute, heeft vanochtend mijn bekken rechtgezet, en mijn enkel wat soepeler gemaakt. Tevens heb ik het advies gekregen om de trapoefening deze week driemaal daags 3X10 keer te doen, en volgende week 3X15 keer.
We zullen zien hoe het zich verder ontwikkelt.

Afgesproken dat ik over twee weken in het weekend een langere afstand zal lopen. De vrijdag voor dat weekend wordt mijn achillespees/onderbeen ingetapet als extra ontlasting, en de dinsdag daarna heb ik weer een afspraak met Wilma voor controle van bekken en enkel en een evaluatie van de voorafgaande weken.

week 16 woensdag (4,5 km; 10,0 C; half bewolkt)

Vorige week dinsdag de laatste lange duurloop waarna de linker achillespees begon op te spelen, zie het stukje hieronder. Aangezien ik ‘toestemming’ heb om beperkt en rustig te gaan hardlopen ben ik er in de lunchpauze op uitgegaan.
Ik heb 3 keer  1,5 km rustig gelopen waarvan steeds de laatste 100 meter wandelend. Bij de aanvang was de pees wat gevoelig en stijf, bij de derde serie was dat nagenoeg verdwenen. Het liefst had ik natuurlijk helemaal niks gevoeld, maar het feit dat het niet echt pijnlijk was moet ik misschien maar als positief duiden. Vrijdag de volgende sessie.

Achilles

De meeste mensen kennen het verhaal van Achilles wel. De antieke Griekse held  die door zijn moeder direct na de geboorte in de Styx werd ondergedompeld om hem onkwetsbaar te maken. Ze moest hem natuurlijk ergens vasthouden, en dat werd de hiel, de enige kwetsbare plek die uiteindelijk ook zijn dood zou worden. Wat zo’n verhaal in elk geval duidelijk maakt is dat achillespeesblessures kennelijk van alle tijden zijn.

Sinds enige tijd heb ik na het hardlopen last van een gevoelige, wat stijve achillespees. Niet, of nauwelijks, tijdens het lopen. Niet heel gevoelig, niet heel stijf, maar onmiskenbaar. Je zou het nog kunnen negeren. Maar als er een ding duidelijk is geworden, uit eigen en andermans ervaring, is dat negeren uiteindelijk tot nog meer ellende leidt. En toen de napijn na de duurloop van afgelopen dinsdag erger was dan normaal ben ik maar begonnen met het uitvoeren van ‘de trapoefening’. Dit is een populaire aanduiding voor wat officieel bekend staat als de “Heavy load eccentric Calf Muscle training” die door o.a. Alfredson e.a. beschreven is. Kort samengevat ga je op een traptrede staan, brengt je gewicht op je gezonde been en laat je gekwetste kant langzaam zakken om op die manier spier en pees te rekken.

Maar omdat het misschien niet handig is om oefeningen te doen die niet bij de blessure passen leek het me wel handig om een fysiotherapeut te consulteren.

Dit verhaaltje komt in twee delen tot stand. Bovenstaand stuk geschreven voor het bezoek aan de fysiotherapeute, de rest erna.

Er werd vastgesteld dat mijn bekken niet helemaal recht staat, en er is een redelijke kans dat de klachten daardoor veroorzaakt worden. Het zou tevens een verklaring zijn voor de lage rugklachten die ik tegenwoordig weer wat vaker heb.
Aanstaande maandag heb ik een eerste afspraak bij Wilma, de persoon die mij ruim tien jaar geleden al eens van ernstige rugklachten afhielp. Zij gaat een poging doen het zaakje weer recht te zetten.

Ondertussen mag ik wel hardlopen, maar met mate. Minder lange afstanden, en wat meer pauzes inbouwen. Gelukkig is de marathon van Amsterdam nog ruim een half jaar weg. Voorlopig blijf ik optimistisch.

week 41 maandag (7,9 km; 17,2 C; bewolkt)

Na een paar frisse dagen vorige week ineens weer heel zacht. Tezamen met de stevige wind gaf dat aangenaam loopweer. Eigenlijk loop ik zelden op maandag, vooral omdat ik de zondag vaak gebruik voor langere duurlopen, maar ten eerste was er gisteren niet meer van lopen gekomen, en bovendien begin ik zo langzamerhand te beseffen dat ik gewoon moet gaan als ik tijd en zin heb, want vaak genoeg ontbreekt het aan een van beide.

Lekker gelopen, met als bijzonderheid elke kilometer honderd meter versnellen.
Een minder aangename bijzonderheid is dat ik sinds een week of 2-3 een pijnlijk ‘iets’ heb bovenop mijn enkelknobbel. Het is ontstaan toen ik samen met een vriend een stuk aan het wandelen was in de buurt van Doorwerth. Ik begon blootsvoets, maar kon daardoor niet steeds in ons gebruikelijke tempo wandelen en trok mijn sandalen aan. Tijdens deze wandeling verzwikte ik mijn enkel, ik zag een kuil over het hoofd. Niet heel ernstig, maar het gevoel is er sindsdien. Het wordt tijdens het hardlopen niet of nauwelijks erger, maar ik voel het wel steeds. Ik weet dat dit soort klachten soms veel tijd nodig hebben om over te gaan, maar de vraag is altijd wanneer je er een deskundige bij moet halen. Zolang het niet erger wordt maar even niet.

Nieuwere berichten »

© 2021 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑