Categorie: Fietsen (Pagina 1 van 5)

Twee keer sporten op één dag?

Dat klinkt natuurlijk nogal overdreven, maar het is minder erg dan het lijkt, en het heeft sowieso niets met goede voornemens te maken, althans, niet met goede voornemens die ingaan op 1 januari. Ik was enkele weken geleden al begonnen met heel voorzichtig een hardlooprondje op te bouwen. Terwijl ik dacht dat ik er eigenlijk wel klaar mee was had ik er zomaar ineens weer zin in. Wonderlijk toch? In de eerste week liep ik drie keer ’s ochtends vroeg een rondje van ongeveer 2,5 km waarbij ik na een stukje wandelen tweemaal 1 kilometer hardliep (sjokken is wellicht een betere benaming), afgewisseld met wat wandelen. In de tweede week, daar zitten we nu in, had ik de totale hardloopafstand uitgebreid naar 2,4 km, maar dan in vieren geknipt. D.w.z. vier keer 600 m hardlopen (toch maar die term) afgewisseld met 100 m wandelen.
In deze tweede week al lukte het me niet de tweede training op de voorgenomen dag te doen, en ook niet een dag later. Het werd vanochtend, en zoals ik ook op Strava al schreef, het voelde alsof de oliebollen van oudejaarsavond nog in mijn maag lagen.

Zicht op de watertoren van Zwijndrecht vanaf het Groothoofd

Nou had ik gisteren al geschreven dat ik tijdig met de opbouw voor de tocht naar Rome wilde beginnen, en vandaag leek me daar een mooie dag voor. Dus ondanks dat ik ook al gelopen had vanmorgen ging ik ook nog fietsen. Ik had een mooie tocht van ongeveer 65 km in elkaar gezet, maar ik twijfelde van tevoren al of dat niet een beetje ambitieus was. Ik kwam bij het pontje van de Kop van het Land aan en na enig geaarzel (de pont lag gelukkig aan de overkant, anders was het misschien nog fout gegaan) besloot ik hem niet te nemen, en ik heb uiteindelijk een rondje van 33 km dichter bij huis geïmproviseerd. Dat viel tegen! Als een natte vaatdoek. Ik was erg blij dat ik niet was overgestoken, want dit was precies genoeg zo.

Is mijn conditie zo sterk achteruit gegaan? Is het de (niet-)vorm van de dag? Het gaat de komende tijd wel blijken, maar ik was er niet echt blij mee. Maar ik voelde toch wel enige voldoening, dus dat zie ik dan maar als een telbare zegening.

Begin 2021

Goede voornemens. Vaak had ik er wel een paar, al dan niet publiek gemaakt. Maar ik ben er deze keer eigenlijk niet mee bezig geweest. Dat neemt niet weg dat ik wel wat plannen heb. Uitvoering van de plannen zal mede afhangen van de ontwikkelingen rond Covid-19.

Zo hoop ik nog steeds komend voorjaar, vermoedelijk vanaf de tweede helft mei, aan mijn fietstocht naar Rome te kunnen beginnen. Fietsen in Coronatijden is niet echt een probleem, je bent meestal in de open buitenlucht en hebt weinig mensen om je heen. Maar er zal ook ergens overnacht moeten worden, in mijn geval bij voorkeur op een camping, maar als die niet open (mogen) zijn ben je afhankelijk van andere opties die sowieso vaak een stuk duurder uitpakken, maar die ik ook minder leuk vind. Aangezien supermarkten e.d. meestal wel openblijven zal het kopen van levensmiddelen geen probleem zijn. En dan is het nog de vraag of de grenzen open zullen zijn voor niet-noodzakelijk verkeer. Vorig jaar ging het naar de zomer toe wel steeds beter, dat in combinatie met de vaccinatiemogelijkheden laat me toch wel licht optimistisch zijn.

Om optimaal fit aan de reis te kunnen beginnen wil ik in de aanloop naar de reis al aardig wat kilometers gemaakt hebben. “Aardig wat”. Maak het eens SMART Peter! Nou, dat gaat me een beetje te ver, daarvoor ben ik niet met pensioen gegaan. Maar iets concreter mag wel. Het lijkt me het handigst om mijn doelstellingen per maand te bepalen. Zeker in de winterperiode is de uitvoering uiteraard ook mede afhankelijk van de  weers- en wegomstandigheden. Ik heb sterk de neiging om bij kou niet te gaan fietsen, dan loop ik eigenlijk liever. Toch moet ik me er maar een beetje overheen zetten, dat is ook voor de mentale training wel goed.
Vorig jaar heb ik in januari ruim 400 km gefietst, maar dat was wel hoofdzakelijk woonwerkverkeer met zo nu en dan een extra ommetje. Toch zou dat ook deze maand gewoon moeten kunnen.

Tot zover het fietsen. Daarnaast, het woord viel al, wandel ik ook graag. Vorig jaar had ik een begin willen maken met het (opnieuw) wandelen van het Pieterpad. Covid-19 en andere omstandigheden zaten in de weg, maar het plan is er nog steeds. Zodra je weer niet-noodzakelijke treinreizen mag maken wil ik er alsnog aan beginnen. De eerste twee etappes vermoedelijk alleen, maar daarna zo nu en dan ook met gastwandelaars.

Afgelopen week werd op de NPO-televisie de vierdelige serie “Dwars door België” vertoond. Hierin liep de Vlaming Arnout Hauben samen met twee anderen de GR129 die van Brugge naar Aarlen/Arlon loopt, de langste langeafstandsroute van België. Los van de prachtige manier waarop Arnout onderweg met ogenschijnlijk speels gemak talloze praatjes aanknoopte met mensen die ze onderweg tegenkwamen, zag de route er ook prachtig uit. Dat wil ik ook! Ik weet nog niet hoe en wanneer, maar het verlangen is ontstaan en daar moet een keer iets mee.

 

 

 

Tot slot, ik ben stiekem weer een klein beetje met hardlopen begonnen. Als daar aanleiding voor is kom ik er in de toekomst nog op terug.

Einde 2020

Wie niet onder een steen heeft gelegen hoef ik niet te vertellen dat dit een bijzonder en raar jaar was. Gelukkig zijn we tot nu toe in goede gezondheid door de pandemie gerold, maar uiteraard hebben we net als veel anderen onze tijdsbesteding behoorlijk moeten aanpassen. In Nederland op vakantie, wat op zich niet erg is, maar we wilden juist na een paar jaar dicht bij huis weer eens de grens over. Denemarken was het idee. Dat werd kamperen in eigen land, en niet zoals we graag doen, met de fiets met kampeerspullen rondtrekkend, maar op drie van tevoren gereserveerde campings waar we steeds ongeveer een week bleven. Met de auto en de fietsen achterop vervoerden we ons, maar we konden ter plaatse gelukkig wel gebruik maken van onze tweewielers.

Wat ook niet doorging was mijn geplande fietstocht naar Praag, want ik vond de beschikbaarheid van de campings onderweg te onzeker. Achteraf gezien had het waarschijnlijk wel gekund, afgaande op de verslagen van mensen die iets heldhaftiger waren.

Ik heb afgelopen jaar 4347 km gefietst, en dat was aanmerkelijk minder dan ik van tevoren had gepland/gehoopt. Absoluut hoogtepunt was juni, toen ik een ‘fietsstreak’ deed waarbij ik van mezelf elke dag minimaal 30 km moest fietsen. Die maand kwam ik in totaal op 1289 km uit, en daar was ik uitermate tevreden over. Deze decembermaand was het absolute dieptepunt met ruim dertig km. Dat waren hoofdzakelijk boodschappenritjes in de buurt, en niets met Strava geregistreerd. Volgens sommigen is het dan ook niet gebeurd. 🙂

Dit jaar fietste ik in januari en februari nog redelijk wat kilometers, maar dat waren in hoofdzaak woon-werkverkeerritjes. Die zijn er niet meer, en niet alleen vanwege Corona, maar ook en vooral omdat ik per 1 oktober ben gestopt met werken.

Een van de komende dagen zal ik op deze plek wat fietsplannen voor 2021 uiteenzetten.

Een uitdaging

Eens in de zoveel tijd heb ik het nodig, zo zie ik dat, om mezelf een uitdaging op te leggen. En zo bedacht ik aan het eind van de vorige maand dat het een goed idee zou zijn om mijn gebrek aan beweging een zetje te geven. Tot de Corona-crisis losbarstte was ik gewend vrijwel dagelijks naar mijn werk te fietsen. Ik deed dat al sinds mei 2008, toen mijn werk van mijn woonplaats naar Ridderkerk verhuisde.
Ik merkte dat ik het fietsen miste, en ik miste ook de vaste structuur waarin dat plaatsvond. Vier keer per week 12,8 km heen, en natuurlijk ook weer terug, met zo nu en een ommetje uit mijn werk.

Om die structuur weer terug te brengen, en nog wat meer, bedacht ik dat ik in de maand juni dagelijks een tochtje wilde maken van tenminste 30 km. Waarom 30? Ik had bedacht dat deze afstand in elk geval nog iets voorstelde (voor mij dan hè), terwijl het niet te veel was om met mijn huidige conditie dagelijks te doen. Er zouden ongetwijfeld dagen komen dat ik er geen zin in had (inderdaad!), maar dan nog moest het wel te doen zijn.

Vandaag was de laatste dag van deze ‘challenge’. En ik moet zeggen dat ik erg grosso modo erg van genoten heb. In totaal heb ik 1289 km gefietst, dat is ongeveer 42 km gemiddeld per dag. Ik heb daadwerkelijk elke dag minstens 30 km gefietst, de kortste afstand was niet veel meer dan die 30 km, de langste 104 km. Ik heb stukken van de Hoeksche Waard en de Alblasserwaard gezien waar ik nog niet eerder was geweest.

Ik heb ook gemerkt dat het fietsen me geleidelijk aan weer makkelijker afging, ook de laatste dagen toen er vrijwel constant een zuidwestenwind kracht 5 stond. Over het geheel genomen heb ik heel aardig weer gehad, sommige dagen waren zo warm dat ik net als vorig jaar in Frankrijk al vroeg op pad ging.

De vraag is: hoe nu verder? Nog een maand verplicht dagelijks fietsen wil ik niet. Met name de laatste week merkte ik dat ik er soms helemaal geen zin in had. Toch wil ik het niet laten vallen, mijn nieuwe fietsenthousiasme. Ik denk dat ik mezelf een weektarget ga opleggen, maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe hoog de doelstelling zou moeten zijn. Afgaande op de afgelopen maand, en ervan uitgaande dat ik verder wil opbouwen, denk ik dat 300 km per week wel redelijk realistisch is. Omdat ik ook weleens een of twee dagen niet wil fietsen betekent dat automatisch dat de gemiddelde ritlengte zal toenemen.

Kijk, en dat past dan weer mooi bij een ander streven. Sinds kort ben ik aan het tegelen geslagen. Voor wie het niet kent, tegelen is het bij elkaar sparen van virtuele vakjes op de kaart waar je met de fiets geweest bent.
Ik heb onlangs mijn Garmin account gekoppeld aan Strava, een app die veel door hardlopers en -fietsers wordt gebruikt om hun prestaties in bij te houden. Gekoppeld aan Strava is dan weer een programmaatje dat VeloViewer heet, en hiermee kun je dus zien in welke vierkantjes (tegels) je al geweest bent.
Zo ziet dat er dan uit. Alle roze en groen gekleurde vakjes ben ik al geweest. De groene vakjes zijn onder, boven, links en rechts omsloten door vakjes waar ik ook al geweest ben, en de verzamelde groene vakjes worden het cluster genoemd. Het streven is om je cluster zo groot mogelijk te krijgen.
Daarnaast wordt er gekeken naar het grootste vierkant dat je met bezochte tegels kunt maken. Mijn grootste vierkant is momenteel 11×11, hetgeen nog erg bescheiden is. Het grootste vierkant wordt beperkt door tegels die niet of heel lastig te bezoeken zijn. Mijn grens ligt aan de onderkant bijvoorbeeld redelijk vast door het Haringvliet en de Biesbosch. Er zijn mensen die ook dit soort tegels proberen te scoren door bijvoorbeeld met een kano op pad te gaan. 🙂
Voorlopig beperk ik me tot fietsen en eventueel wandelen. De meeste tegelaars vinden dat andere manieren dan fietsen toegestaan zijn, als het maar op eigen kracht is. Ik zie dat ook wel zo.

Je kunt je voorstellen dat je, om nieuwe tegels te ‘scoren’, steeds verder van huis moet, vandaar dat mijn voornemen om langere stukken te gaan fietsen daar goed bij past.

En het vakantiefietsen dan vragen sommigen zich misschien af? Het was de bedoeling dat ik in deze periode naar Praag zou gaan fietsen, maar ik heb besloten om daar nog vanaf te zien, ook al zijn de grenzen en ook veel campings weer open. Wellicht ga ik in het najaar nog iets doen.
Daarnaast is het zo dat ik, in tegenstelling tot veel andere Strava-gebruikers en tegelzoekers, gewoon op mijn Santos TM3+ vakantiefiets alle routes afleg. Daardoor zal ik nooit een echt snelheidsmonster worden, voor zover dat er überhaupt al in zat, maar lange afstanden kun je er zeker mee afleggen, en voor onverharde paden is hij heel geschikt.

Nou mensen, dat was hem weer sinds lange tijd. Ik hoop de frequentie van nieuwe bijdragen op mijn blog weer wat hoger te kunnen maken.

En wordt er ook nog gefietst?

Nadat de vorige twee stukjes over wandelen gingen is de vraag gerechtvaardigd of er ook nog gefietst wordt, dan wel gaat worden. Afgezien van het woon-werkverkeer (krap 13 km enkele reis) fiets ik in deze periode ook weleens met een omweg naar huis, of ik maak in het weekend een extra rondje, maar verder mag het niet veel naam hebben. Wel ben ik druk aan het nadenken over een fietsbestemming voor komende zomer. Een goede kanshebber is Praag. Het schijnt een mooie stad te zijn, en over de route er naartoe hoor ik ook geen slechte verhalen. Een andere optie is naar de omgeving van Bordeaux gebruikmakend van de Jacobsroute. Deze route komt uiteindelijk in Santiago de Compostella uit, maar daarvoor ontbreekt nu nog de tijd.
Het kan echter heel goed zijn dat ik nog iets heel anders ga bedenken. Bijvoorbeeld een route waarbij ik zowel fietsend van huis kan vertrekken, als ook weer fietsend kan aankomen.  Kortom, het kan (ook letterlijk) nog alle kanten uitgaan.

Dag 22, Avignon!

Zoals gebruikelijk stond ik lekker vroeg, net zes uur in dit geval, naast mijn fiets, klaar voor vertrek. De route liep voorspoedig, en ik reed al snel in een agrarisch gebied met grote zonnebloemvelden en zelfs een paar kleine veldjes met lavendel.

Boomgaarden met appels, peren en abrikozen stonden ook op het programma. Zoals steeds de laatste dagen sloten de bordjes van de Via Rhona goed aan bij het paarse lijntje op mijn telefoon.

Tot dat moment dat het bordje naar links wees en mijn lijntje rechtdoor. Ik besloot mijn lijntje te volgen in het volste vertrouwen dat de routes spoedig weer samen zouden komen. Dat is nooit meer gebeurd. 😊

Mijn vermoeden is dat ik een oude versie van de route heb gevolgd en dat ze om de een of andere, voor mij nog onnaspeurbare reden hebben besloten de VR deels te verleggen. Hoe dan ook, ik kwam gelukkig toch gewoon in Avignon aan.

 

Het waaide weer net zo hard (of mogelijk nog harder) als gisteren. En weer meestal in de rug. Behalve toen ik voor de laatste keer tijdens de tocht de Rhône overstak via een vrij hoge stuw. Daar stond de wind zo hard dwars op de weg dat ik mijn best moest doen niet tegen de reling te fietsen.

Toen ik vervolgens na de stuw rechtsaf ging richting Avignon reeds vrijwel zonder te trappen 30 km/u.

De camping is niet veel soeps. Ik sta op een soort bosgrond met vier tentjes op een plek. Maar ik vind dat ik voor elf euro per nacht maar niet moet zeuren. Bij de buren hebben ze wel gras, maar daar betaal je wel drie keer zoveel voor.

Mensen dit is mijn laatste bijdrage over deze reis. Bedankt voor het lezen en reageren. Als ik weer thuis ben ga ik de boel nog wat redigeren en wat foto’s bijplaatsen. Ook komt er nog wel een soort evaluatie. Au revoir.

Dag 21, niet heet én voor de wind

Het was qua weer inderdaad een heerlijke dag. Pas nadat ik op de camping was aangekomen ging de temperatuur naar boven de 25 graden, maar niet eens heel veel. En die wind, daar heb ik natuurlijk veel mazzel mee. Al een paar weken waait hij hoofdzakelijk uit het noorden en nu ook al een paar dagen vrij stevig. Dat merk je niet zo, totdat de route een slinger landinwaarts maakt en je ook een stukje tegenwind hebt.

Net als gisteren wisselden de linker- en de rechteroever elkaar wat af. Soms heel mooie vergezichten en rotspartijen, maar ook reed ik zo’n beetje langs de voordeur van een kernenergiecentrale. Zo’n ding doet toch wel een beetje apocalyptisch aan, zeker als er van die grote rookwolken uit de koeltorens komen. Het is vast heel veilig, maar ik was blij toen ik er weer een eindje voorbij was. Als hij de lucht ingaat ben ik waarschijnlijk ook waar ik nu zit niet veilig, maar dat idee negeren we maar even.

Ik was van de fietsers als eerste op de camping, dat gaf me het voorrecht het mooiste plekje uit te kiezen. Ik sta onder een boom die deze bloemen heeft;

Wie weet wat het is mag het zeggen. Ze ruiken heerlijk.

Na mij zijn er zeker nog een stuk of vijf, zes tentjes bijgekomen, en tot mijn verbazing waren het allemaal Fransen. Het zal mijn vooroordeel zijn, maar ik dacht dat hier niet aan fietsvakanties gedaan werd. Ik moet toch eens kijken of ik mijn Frans wat kan verbeteren want dan komen we in gesprekken nog wat verder dan uitwisselen dat het eten gesmaakt heeft.

Dag 20, dan weer links, dan weer rechts

Vanmorgen ontdekte ik dat half zes gaan fietsen bijna te vroeg wordt. Voor de warmte is het nog steeds fijn, maar het wordt later licht. Of het is omdat de langste dag al weer een paar weken achter ons ligt, of omdat ik zuidelijker begin te geraken? Mogelijk allebei wat.

Ik hoefde vanaf de camping maar een klein stukje over de weg waarover ook auto’s reden en toen zat ik al op de dijk waar de Via Rhona zich verder voor mij uitrolde. Daardoor kom ik de fietsverlichting uit doen en begon het opladen van mijn telefoon weer. Die was inmiddels naar 37% gezakt. Voor ik een uur verder was stond al weer boven de 80%. Het fietsen ging vlot, ik had goede benen zoals dat kennelijk in de wielrenwereld heet. Toen ik twee uur gefietst had was ik een km of vijfendertig verder en werd het tijd om wat te eten en te drinken.

Zoals de dagtitel al verraadt fietste ik dan weer aan de ene en dan weer aan de andere kant van de Rhône. Dit werd mede bepaald door de aanwezigheid van industriegebieden en de aanwezigheid van geschikte paden stel ik mij zo voor. Het volgen van de Via Rhona is erg simpel. Ik kijk nog wel naar de route op mijn telefoon, maar eigenlijk is hij gewoon heel goed bewegwijzerd. Op sommige wegen waar ook auto’s mogen rijden liep er zelfs een groene onderbroken streep langs de weg om aan te geven dat je nog steeds goed ging.

Na ruim tachtig km (dat waren er tien meer dan Google Maps had gedacht, maar die ging dan ook over de N7, de malloot), kwam ik op de camping aan. En tegen afdracht van € 9,22 mocht ik in een apart hoekje zelf kiezen welk stukje ik wilde bezetten.

Kort daarna arriveerde er een Frans stel, hij op een ligfiets, die uitvoerig met elkaar discussieerden over de gewenste plek. Ik denk dat ze het liefst mijn plekje hadden willen hebben. Later sprak de man, die enigszins Engels sprak, mij aan en raadde me af om de maaltijd op de camping te gebruiken. Het was veel en vet geweest. Hij vertelde ook dat ze al in mei van huis waren gegaan en pas in oktober weer thuis zouden komen. Dat is nog eens wat anders dan drie weken trekken.

Morgen de een-na-laatste fietsdag. Nog twee dagen van ruim zestig km gok ik. En dan nog een paar dagen toerist zijn in Avignon.

Nog een foto? Ja natuurlijk. Vanmorgen een mooi uitzicht over de Rhône. Ik blijf ervan houden, kronkelende rivieren.

Dag 19, dagje niksen

Toen ik van de vorige camping vertrok had ik mij voorgenomen een dag extra op de volgende te blijven als het er een beetje fatsoenlijk uitzag. Dat is een rekbaar begrip maar ik vond het prima zoals het er lag. Mijn plek is een groot deel van de in de schaduw te bezitten, hooguit een beetje jammer dat er bijna geen gras groeide.

Veel gelezen vandaag, vanmorgen nog een paar boodschappen in het nabijgelegen dorp (loopbare afstand) en de was gedaan!

Waar een fiets al niet goed voor is.

Verder valt er over deze dag niet veel te melden. Ja de voetbalvrouwen verloren van de USA. Niet veel mensen zullen er echt verbaasd over geweest zijn.

Oh, en die bui gisteravond. Die was wel even hevig. Flinke ontladingen en gedonder en een leuke sloot water. Tijdens het hoogtepunt stond ik inderdaad bij het sanitairgebouw. Dat voelde toch iets veiliger.

Vandaag zijn er drie druppels gevallen en heeft het wat gerommeld. Volgens Météo-France was dat het voorlopig weer.

Morgen weer fietsen, en het blijft warm, dus vroeg op pad.

Dag 18, langs de Rhône deel 1

Nadat ik gisteravond in de stad even wat gegeten had ben ik op mijn warme kamer nog wat aan het puzzelen geweest hoe ik de resterende kilometers naar Avignon zou gaan indelen. Ik was er nog niet klaar mee toen ik zo’n beetje instortte. Ik vlijde me neer op het bed, en voor ik het wist was het een uur of vijf. Nog steeds warm en benauwd en waarschijnlijk als gevolg daarvan ook hoofdpijn. Ik ben mijn boeltje gaan inpakken, drie keer gecheckt of ik echt alles had (dat is op een camping toch duidelijker, dan is je plek leeg) en me bij het hostel afgemeld. Ja, ik was ook verbaasd dat dat zo vroeg kon, maar dat hadden ze me gisteren verzekerd en dat bleek te kloppen.

Langs de linkeroever van de Rhône reed ik richting de Confluence, de plaats waar de Saône en de Rhône met elkaar versmelten. Op die plek is ook een museum gebouwd, een bijzonder gebouw, maar daar was het uiteraard nog te vroeg voor.

Ik kan me niet herinneren dat ik tijdens mijn fietsreis zoveel (vooral rode) verkeerslichten was tegengekomen als tijdens de eerste vijfentwintig km van deze dag. Ik moet toegeven dat ik er wel enkele, wegens gebrek aan medeweggebruikers, heb genegeerd. Maar op een gegeven moment, na een uitstapje meer naar het binnenland ( en dus omhoog) werd het weer mooi en reed ik langs boomgaarden met rijpe abrikozen en zag ik verderop, hoger op de heuvels, weer wijngaarden liggen. Uiteindelijk kwam ik weer direct aan het water te rijden.

Zoals hier, met Vienne aan de overkant.

Na vrijwel precies 60 km kwam ik aan bij La Lône, de camping van vandaag. En ook van morgen, want ik heb besloten hier een dag extra te blijven. Ik hoef pas vandaag over een week in Avignon te zijn, dus tijd zat.

Het was hier toen ik aankwam erg warm en benauwd. Inmiddels is het iets beter te doen. Het schijnt dat France Meteo code oranje heeft afgegeven ivm regen, hagel en onweer. We gaan het zien, als het me te dichtbij komt ga ik wel in het restaurantje of andere ‘echte’ gebouwen schuilen.

« Oudere berichten

© 2021 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑