Categorie: Wandelen

Begin 2021

Goede voornemens. Vaak had ik er wel een paar, al dan niet publiek gemaakt. Maar ik ben er deze keer eigenlijk niet mee bezig geweest. Dat neemt niet weg dat ik wel wat plannen heb. Uitvoering van de plannen zal mede afhangen van de ontwikkelingen rond Covid-19.

Zo hoop ik nog steeds komend voorjaar, vermoedelijk vanaf de tweede helft mei, aan mijn fietstocht naar Rome te kunnen beginnen. Fietsen in Coronatijden is niet echt een probleem, je bent meestal in de open buitenlucht en hebt weinig mensen om je heen. Maar er zal ook ergens overnacht moeten worden, in mijn geval bij voorkeur op een camping, maar als die niet open (mogen) zijn ben je afhankelijk van andere opties die sowieso vaak een stuk duurder uitpakken, maar die ik ook minder leuk vind. Aangezien supermarkten e.d. meestal wel openblijven zal het kopen van levensmiddelen geen probleem zijn. En dan is het nog de vraag of de grenzen open zullen zijn voor niet-noodzakelijk verkeer. Vorig jaar ging het naar de zomer toe wel steeds beter, dat in combinatie met de vaccinatiemogelijkheden laat me toch wel licht optimistisch zijn.

Om optimaal fit aan de reis te kunnen beginnen wil ik in de aanloop naar de reis al aardig wat kilometers gemaakt hebben. “Aardig wat”. Maak het eens SMART Peter! Nou, dat gaat me een beetje te ver, daarvoor ben ik niet met pensioen gegaan. Maar iets concreter mag wel. Het lijkt me het handigst om mijn doelstellingen per maand te bepalen. Zeker in de winterperiode is de uitvoering uiteraard ook mede afhankelijk van de  weers- en wegomstandigheden. Ik heb sterk de neiging om bij kou niet te gaan fietsen, dan loop ik eigenlijk liever. Toch moet ik me er maar een beetje overheen zetten, dat is ook voor de mentale training wel goed.
Vorig jaar heb ik in januari ruim 400 km gefietst, maar dat was wel hoofdzakelijk woonwerkverkeer met zo nu en dan een extra ommetje. Toch zou dat ook deze maand gewoon moeten kunnen.

Tot zover het fietsen. Daarnaast, het woord viel al, wandel ik ook graag. Vorig jaar had ik een begin willen maken met het (opnieuw) wandelen van het Pieterpad. Covid-19 en andere omstandigheden zaten in de weg, maar het plan is er nog steeds. Zodra je weer niet-noodzakelijke treinreizen mag maken wil ik er alsnog aan beginnen. De eerste twee etappes vermoedelijk alleen, maar daarna zo nu en dan ook met gastwandelaars.

Afgelopen week werd op de NPO-televisie de vierdelige serie “Dwars door België” vertoond. Hierin liep de Vlaming Arnout Hauben samen met twee anderen de GR129 die van Brugge naar Aarlen/Arlon loopt, de langste langeafstandsroute van België. Los van de prachtige manier waarop Arnout onderweg met ogenschijnlijk speels gemak talloze praatjes aanknoopte met mensen die ze onderweg tegenkwamen, zag de route er ook prachtig uit. Dat wil ik ook! Ik weet nog niet hoe en wanneer, maar het verlangen is ontstaan en daar moet een keer iets mee.

 

 

 

Tot slot, ik ben stiekem weer een klein beetje met hardlopen begonnen. Als daar aanleiding voor is kom ik er in de toekomst nog op terug.

Het Pieterpad – De proloog

In een ver verleden, toen het pad net bestond, heb ik een tijdvak van een aantal jaren samen met mijn vriend Adri het Pieterpad gelopen. Ik kan me nog herinneren dat we gebaseerd op, ja op wat eigenlijk, laten we zeggen een vooroordeel, hadden besloten om het stuk van Pieterburen tot aan Haren in eerste instantie over te slaan. Dat leek ons niet zo mooi, we doken liever meteen Drenthe in. Toen we enkele jaren later één of enkele etappes van de Pietersberg verwijderd waren vonden we het toch wel nodig om ook die eerste etappe nog eens te doen, anders zouden we tenslotte niet kunnen zeggen dat we het Pieterpad helemaal gelopen hadden. Wat was dat eerste stuk mooi! Het was een van de vele keren dat ik mijn vooroordelen leerde argwanen.

Vorig jaar kreeg ik ineens het idee dat ik dat Pieterpad best nog eens zou willen doen. Zelf ben ik ruim dertig jaar ouder dan toen, en dat pad was ook niet meer precies hetzelfde als indertijd. En laten we wel wezen, de kans dat ik grote stukken verveeld zou herkennen was ook erg klein. Ik vroeg Adri of hij er ook zin in had, maar die reageerde niet direct heel enthousiast. Daarop bedacht ik dat ik het wel leuk vond om de route met steeds een wisselend gezelschap af te leggen. Ik ga er vanuit dat Adri vast wel een of meerdere etappes wil meelopen, ik heb al een broer en enkele zussen bereid gevonden mij op een etappe te vergezellen, en ik vind vast nog wel wat enthousiastelingen. Bovendien denk ik dat ik het, mezelf kennende, ook wel leuk vind om zo nu en dan alleen op pad te gaan. Binnenkort ga ik het hele traject in hapklare brokken opknippen en een aantal data prikken waarop mensen vervolgens kunnen intekenen. Ik denk dat ik ergens in april, of begin mei wil beginnen. Bij voorkeur wanneer het weer het wandelen nog leuker maakt. Op deze blog wordt er ongetwijfeld nog meer over geschreven. Als je dit nou leest en het lijkt je leuk om een stukje mee te lopen en ik heb je nog niet benaderd dan kun je natuurlijk altijd contact opnemen.

Pelgrimspad: Aalst-Drunen

Eén keer eerder schreef ik over het Pelgrimspad, de LAW die mijn oudste zoon en ik al sinds 2012 (!) aan het wandelen zijn. Moet dat dan zo lang duren? In principe niet natuurlijk, toen we er aan begonnen was het idee om een paar keer per jaar op een dag of in een weekend een volgend stuk te lopen. Maar zoals dat soort dingen soms gaan, de prioriteit was niet altijd even hoog. Bovendien heeft mijn wandelpartner in de tussentijd nog een jaar in Cambodja gewoond, en daarna is hij ook nog vader (en ik dus opa) geworden. De laatste wandeling was al weer in  2017, toen we van Woudrichem naar Aalst wandelden. De logistiek is niet altijd even eenvoudig. Plaatsen zijn soms lastig met het OV te bereiken, ook al heeft dat wel onze voorkeur. In 2017 gebruikten we de twee-auto-methode. Achter elkaar naar het eindpunt, daar één auto achterlaten, en met de andere auto naar het beginpunt. Afijn, de methode zal duidelijk zijn.

Deze keer hebben we ons door mijn dochter naar Aalst laten brengen. Vandaar zouden we een kilometer of twintig lopen, naar Drunen, om daar dan de bus naar Den Bosch te nemen. Het weer was de eerste paar uur niet denderend. We liepen over diverse dijken en dijkjes in een stevige (mot-)regenbui met de wind tegen of dwars op de weg. Hoewel ik graag op blote voeten loop had ik het niet aangedurfd, en mijn Sockwa’s aangetrokken: heel dunne, zeer flexibele schoentjes. Die waren na een paar kilometer drijfnat, en dat zorgde ervoor dat ik op een gegeven moment ijskoude, bijna gevoelloze voeten had. Gelukkig had ik ook nog sandalen bij me, en dan denk je misschien dat dat niet erg gaat helpen, maar daar vergis je je dan toch in. Vanaf het pontje bij Bern (het Bernse Veer!) waar ik de sandalen aantrok tot Heusden was maar een paar kilometer, en toen waren mijn voeten al weer aardig op temperatuur gekomen. In Heusden dronken we in een restaurantje bij de haven uitgebreid koffie, en dat zorgde voor de laatste opwarming, genoeg om weer met goede zin op pad te gaan.

We vonden de route van Aalst naar Drunen niet het mooiste traject van het tot nu toe gelopen stuk van het Pelgrimspad, maar we hebben het toch prima gehad. Bijpraten is vaak het hoofddoel, en dat is prima gelukt.

Vlak voor het eindpunt van deze wandeling nog een ontmoeting met deze pony.

In Drunen zagen we de bus naar Den Bosch vlak voor onze neuzen wegrijden, maar in het bushokje zaten we lekker uit de wind, en na een half uur kwam de volgende bus. In DB nog een hapje gegeten, en daarna gingen we ieder onze eigen weg naar huis. Op 17 mei gaan we de laatste etappe naar Den Bosch lopen (al weet je het nooit zeker bij ons), en daarna moeten we bedenken hoe we verder gaan. Gaan we ook deel twee van het Pelgrimspad lopen, van Den Bosch naar Maastricht? Of gaan we iets anders bedenken. We hebben nog even.

PS Ik had hier nog een foto bij willen plaatsen, maar de techniek laat me even in de steek. De bedoelde foto hangt nog ergens tussen mijn telefoon en de laptop.

© 2021 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑