Pagina 2 van 58

Naar Rome, etappe 3: Roermond – Echtz

Zonder haast heb ik vanmorgen mijn boeltje gepakt, ik moest immers nog tot half negen wachten voor campingbaas Jeroen terugkwam van het naar school brengen van zijn kinderen. En dan had ik het ‘Limburgs kwartiertje’ nog niet meegerekend, want in mijn slechtheid ging ik er wel vanuit dat dat erbij zou komen.
Maar zeven over half negen was hij er al!
Ondanks mijn niet-haast zag ik wel kans mijn linker wijsvinger te verwonden aan een haring, het bloedde behoorlijk, maar tot mijn tevredenheid wist ik de pleisters vlot te vinden. Om op de zaken vooruit te lopen, bij het opzetten van de tent op de volgende camping verwondde ik mijn rechter wijsteen. Zoiets doe ik altijd wel een keer per vakantie (er zitten verdraaid scherpe randjes aan die MSR-haringen) dus ik hoop dat ik het nu weer gehad heb.

De tocht verliep voorspoedig. Vanmorgen eerst bewolkt, met soms een spatje regen, vanmiddag brak de zon door en werd het meteen behoorlijk warm. De gravelpaden langs de Rur waren goed te berijden en de omgeving was prachtig. Er waren ook paden bij die geasfalteerd waren, ooit, maar inmiddels zo sleets dat ik soms stuiterde op mijn zadel.
Op de website van routemaker Reitsma had ik gelezen dat het laatste stuk langs de Rur door de overstromingen van vorig jaar nog niet begaanbaar waren, en dus het advies op het laatst de zg asfaltroute te nemen, die hij vooral gemaakt heeft voor racefietsers, die houden kennelijk niet zo van gravel. De route werd er niet fraaier van, maar een voordeel was wel dat ik zonder omwegen bij de camping uitkwam.
Douchen ging niet helemaal lekker, ik kon eerst kiezen tussen koud en heet, en na wat geëxperimenteer was het alleen nog maar koud. Nou ja, koud douchen is bij tijd en wijle een hobby van me dus heel rampzalig was het niet.
Tot slot, de maaltijd. Ik heb zowaar gekookt. Vanmorgen al een ui en puntpaprika gekocht, en tesamen met pasta en pesto werd dat best smakelijk. Nu zit ik alleen met een half potje pesto en gezien de huidige temperaturen moet ik dit halve potje morgen dan maar eten.
En dan nog echt tot slot, mijn buren op de camping, een stel uit Sittard, zijn ook onderweg naar Rome, dus grote kans dat we elkaar nog wel een keer of wat gaan tegenkomen.

Naar Rome, etappe 2: Liempde – Roermond

Gisteravond had ik al wat muggen op bezoek gehad, maar aan de picknicktafel in de zon viel het nog mee. Vanochtend viel het totaal niet mee. Op sommige momenten had ik er vier, vijf tegelijk op mijn been zitten, en dat deden ze niet om uit te rusten. Ik heb het ontbijt gelaten voor wat het was, snel ingepakt, en wegwezen. Wel nog een kort praatje met een medefietskampeerder. Hij was vanuit Almere onderweg voor een zesdaags rondje door de Ardennen. Hij had dit lang niet gedaan, zo alleen op pad, en was benieuwd hoe het zou bevallen.
Het bleef lange tijd bewolkt, met zo nu en dan een gaatje waar de zon doorheen kwam. Maar de temperatuur leed er niet onder, het was goed warm. In Lierop, op het kerkplein (zie foto, bijzondere kerk voor zo’n klein dorp), eindelijk ontbeten. Vorig jaar was ik hier heel toevallig al eens met Suzemarie toen we in de buurt kampeerden, toen ook in de kerk geweest.
Toen de zon uiteindelijk doorbrak werd het goed warm, en met name het lange betonnen fietspad langs de N279 werd op het laatst een beetje zwaar. In Roggel verliet ik dat fietspad en vond een fijn schaduwplekje bij een restaurant, alwaar ik van de plaatselijke, Limburgse, delicatesse genoot. Nee, niet de vlaai, hoewel ik die ook niet versmaad, maar de asperge. Verpakt in een quiche en een bakje sla erbij. Die vitaminen waren ook weer binnen.
De brug over de Maas bij Roermond werd ik zowaar door de wind overgeduwd, dat was zeer aangenaam.
De camping was eenvoudig te vinden, en na telefonisch contact met beheerder/eigenaar Jeroen, die op maandag zijn vrije dag heeft, kon ik plaatsnemen op plekje 2.

Naar Rome, etappe 1, Dordrecht – Liempde

Ik was erg vroeg wakker en dat had eigenlijk geen zin, want de eerste vaart van het pontje bij de Kop van het Land is op zondag pas om kwart voor tien. Maar ja, slapen lukte ook niet meer.
Tassen definitief ingepakt, koffie gedronken, wat gegeten etc.
Toch te vroeg bij de pont natuurlijk, maar het was lekker weer, dus wachten was geen straf.
Wat nog wel grappig was, ik was nauwelijks een kilometer van huis toen ik door een andere Santosrijder werd ingehaald. Gezellig gesproken tot ik bij de geldautomaat kwam, daar wilde ik gebruik van maken en hij ging door.
Het was een mooie tocht naar Liempde, vooral het stuk vanaf en na de Loonse en Drunense Duinen. Ook het weer was heerlijk, al had de wind best 180 graden mogen draaien.
Het opzetten van het tentje en de slaapplek in orde maken ging uiteraard zeer geroutineerd en vlot.
Afstand ruim 74 km.

De eerste poging foto’s erbij te zetten mislukte, nu zijn ze er wel maar niet op de plek die ik bedoelde. Ik moet er duidelijk weer even inkomen.

Nog krap zes weken

Afgelopen zondag was het nog zes weken voor mijn fietsreis naar Rome gaat beginnen. Heel lang lijkt het nog heel ver weg, en dan ineens denk je “Nog zes weken?  Dat schiet al heel behoorlijk op. En ben ik al voldoende voorbereid? Heb ik mijn spullen compleet?”.

In de winter heb ik me al over de route gebogen. Hoeveel netto fietsdagen heb ik (minstens) nodig? Hoeveel reservedagen? Welke routevariaties ga ik doen?

Wat dit laatste betreft heb ik nog even om de definitieve beslissing te nemen. In Ferrara splitst de route in een wat lichtere variant die eerst de wat vlakkere oostelijke kust volgt alvorens westwaarts naar Rome te trekken, en de variant die richting de Apennijnen gaat. Deze route maakt aardig wat meer hoogtemeters. Als tussenvariant kun je dan nog de zwaardere route volgen tot Firenze (Florence) en dan een doorsteek maken naar Assisi om alsnog op de lichtere route te komen.
Zoals gezegd, voor deze beslissing heb ik nog even, want het is vroeg genoeg als ik in of vlak voor Ferrara voel hoe het gaat. Met voldoende tijd en zelfvertrouwen zou ik graag de zwaardere Toscaanse variatie doen, maar het moet nog wel leuk blijven.

De terugweg naar Nederland ga ik doen met een bus van CycleTours, die gaat vanaf Tuoro rechtstreeks (met alleen nog een tussenstop in Siena) naar Nederland, en ik heb geboekt voor de rit van 2 juli. Ik had steeds in mijn hoofd zitten dat ik half mei zou vertrekken en dan ongeveer 6 weken tot 2 juli zou hebben. Kortgeleden ontdekte ik dat ik me een week verrekend had, het is niet 6 maar 7 weken. Toen ik dit aan mijn vrouw vertelde en aangaf dat ik ook wel een week later kon vertrekken vond ze dat ik maar gewoon de oorspronkelijke planning aan moest houden. Het is vast wel lekker om rustdagen te kunnen nemen als je eraan toe bent, en je wilt immers ook onderweg ook veel kunnen bekijken. Ik heb dit in dank aanvaard. Ik heb nu echt royaal de tijd om in Rome te komen.
Ik weet dat er mensen zijn die het in drie weken doen. Ik geloof niet dat ik dat zou kunnen, in elk geval niet zou willen.

En dan de spullen. Het is natuurlijk niet de eerste fietsreis die ik maak, dus het meeste heb ik wel. Mijn pannensetje van Tefal is wel sleets aan het worden, en teflon door je eten schijnt niet heel gezond te zijn, dus ik ben op zoek gegaan naar iets vervangends. Na veel zoeken en twijfelen heb ik uiteindelijk besloten om te kiezen voor de Trangia 27 HA (=hard anodized). Dat is niet alleen een pannenset, maar ook meteen een spiritusbrander. Het totale gewicht is aardig wat minder dan een losse pannenset en mijn huidige Primus Omnifuel samen. Een spiritusbrander maakt veel minder herrie dan een gas-/benzinebrander, en spiritus is in Europa vrijwel in elke supermarkt te vinden. Dat kun je van de gasblikjes met schroefdraad die ik met de Omnifuel meestal gebruik, niet zeggen. Het enige nadeel van de nieuwe brander is dat het koken van water en voedsel minder snel gaat op spiritus dan op gas of benzine, maar dit lijkt me geen groot probleem. Wie heeft er haast?

Volgende week gaat mijn fiets nog voor een beurt naar de fietsenmaker. In elk geval wil ik nieuwe buitenbanden, de oude die inmiddels ruim 20.000 km meegaan beginnen wat sleets te worden. De fietsenmaker is Peerenboom in Wageningen, en het lijkt me een mooi plan om daar op de fiets naartoe te gaan. Dinsdag fietsen tot Kesteren en daar een nachtje kamperen, zodat ik woensdag goed op tijd in Wageningen kan zijn. Terwijl er aan mijn fiets wordt gewerkt maak ik dan een wandeling in de omgeving. Of ik dan ook nog weer op de fiets naar huis terug ga weet ik nog niet, stay tuned!

Kleding is ook nog wel een twijfelpunt. Het kan half mei soms best nog koud zijn, zeker ’s nachts (IJsheiligen!), maar eenmaal over de Alpen zal het over het algemeen wel warm zijn. Ik kan me voorstellen dat ik in Noord-Italië wat kleding naar huis stuur. Ik zal tegen de tijd dat het vertrek nader komt de definitieve paklijst op de site zetten.

Naar Hoogvliet en terug

Aangezien de sportscholen weer open mochten had ik eigenlijk gepland om gisteren bij SportCity wat te fietsen en te lopen, maar toen ik ’s morgens het weerbericht zag, veranderde ik van plan. Het zou weleens de beste dag qua fietsweer kunnen worden, en dan is het wel zonde om binnen aan de gang te gaan. De wind zou uit het westen tot noordwesten komen, dus eerst voor een tegenwindkoers gekozen. Ik had nog een route liggen die ik een tijd geleden bedacht had om in de buurt van Hoogvliet nog wat ’tegels’ te scoren en die was heen en terug een kleine 60 km. Sinds september had ik volgens mij geen ritten van enige omvang meer gemaakt, dus dit leek me ver zat.

Eerst nog maar even de achterband oppompen. Die wordt heel langzaam steeds zachter. Niet zo snel dat er niet mee te fietsen is, maar na een week moet er toch wel weer wat lucht bij.
Het eerste stuk, tot bij Barendrecht was heel bekend terrein (deels mijn oude woon-werkverkeer-route), daarna een fietspad dat vrij dicht langs de Oude Maas gaat. Daar kom ik wel vaker, maar niet zo vaak dat het saai werd. Pas na Poortugaal kwam ik op onbekend terrein. Al die tijd een tegenwind die me toch een beetje tegenviel, maar gelukkig was daar het keerpunt. Wat een hobbelig fietspad, dacht ik bij Hoogvliet aangekomen, hoewel het er eigenlijk niet zo uitzag. Het was dan ook niet het fietspad maar mijn achterband. Nu al weer zacht? Is het gaatje groter geworden? Of is er wat anders aan de hand?

Gelukkig had ik mijn fietspompje bij me. Op het ventiel geschroefd, en hup, pompen maar. Bij het weer losdraaien kwam een stukje ventiel mee, en hup, de band liep weer leeg. Het (Franse) ventiel blijkt ook een uitneembaar, losschroefbaar binnenwerk te hebben. Joost mag weten wat daar de zin van is, de onzin is in elk geval dat als je dat stukje mee losdraait de lucht weer ontsnapt. Met de hand dat binnenstukje zo stevig mogelijk aangedraaid, en vervolgens het pompje wat minder strak erop gedraaid. Deze keer ging het wel goed.

Ik was een beetje in dubio, want dit gebeurde vlak bij het metrostation van Hoogvliet, dus als ik me naar huis wilde laten vervoeren was dit het moment. Maar ik had toch veel meer zin om naar huis te fietsen en de gok te wagen dat ik met hooguit nog een paar keer oppompen wel thuis zou komen. Bovendien was de zon inmiddels gaan schijnen!

Uiteindelijk zonder verdere problemen weer thuis gekomen. Maar maar voldaan zoals dat dan heet. Het is duidelijk dat ik nog wel wat kilometers moet maken in de voorbereiding op mijn fietsreis naar Rome. (Voorlopige vertrekdatum staat op 16 mei).
En wat natuurlijk ook duidelijk is dat ik mijn binnenband moet vervangen door een minder brak exemplaar. 🙂

Hieronder staat als het goed is een plaatje/linkje naar Strava. Ik weet nog niet of dit ook voor niet-Stravagebruikers te zien is. Even testen!
En ja, zo te zien wel. Als je op het plaatje klikt word je naar Strava geleid, en daar heb je zonder account niet veel aan, maar het plaatje op mijn blog is in elk zichtbaar en toont de route en wat gegevens zoals de afstand. Test geslaagd.

 

NS Wandeling Lange duinen

Afgelopen donderdag liep ik bovengenoemde wandeltocht. Als 60+-er kan ik bij NS gebruik maken van de zogenaamde keuzedagen. Als aanvulling op mijn kortingkaart kan ik voor een paar tientjes 7 ‘gratis’ reisdagen per jaar aanschaffen. Ik heb de neiging om ze te bewaren, voor als ik eens een langere reis moet maken. Soms komt die langere reis niet vanzelf, en dan is het leuk om ze zomaar voor een opwelling in te zetten. En dat was wat er donderdag gebeurde. Ik zat op de wandelzoekpagina te kijken of er nog een tocht te maken was van en naar een NS-station, en zie, daar was de tocht Lange duinen, van Amersfoort naar Hollandse Rading. Ik had al eens stukjes langs dat traject gelopen, maar de route zelf nog nooit.

Met de trein van 9.04 (keuzedagen zijn alleen geldig tijdens de daluren) vertrok ik via Rotterdam naar Amersfoort. Even voor half  elf was ik op pad en liep via vast niet de goedkoopste hoek van de stad richting ‘de natuur’. De enigszins ironiserende aanhalingstekens omdat het eerst toch vooral smalle parkachtige bosstrookjes waren waar ik door en langs liep. Je zal ook wel weten dat het een NS-wandeling is, want ongeveer de helft van de wandeling loop je op hoorbare afstand van het spoortraject Utrecht-Amersfoort. En kennelijk was er ook een militair oefenterrein in de buurt getuige de schietgeluiden die ik regelmatig hoorde.

Maar laat dit vooral geen klaagzang worden, want ik vond het een mooie wandeling. Het weer was een beetje grijzig maar om te wandelen niet onaangenaam. Vooral het stuk over en langs de Lange duinen, de naamgever van de route, was erg mooi. Dat was ook het enige stuk dat ik blootsvoets gelopen heb, ik vond het verder te koud. Bij temperaturen onder de zes graden bij een natte ondergrond worden mijn voeten pijnlijk koud, en de tijd dat ik vond dat ik dat toch maar moest kunnen ligt achter me. Onder iets warmere omstandigheden zou het voor het grootste deel goed te doen zijn geweest.

In dit jaargetijde is de natuur uiteraard wat kaal, maar toch viel er met mooie mossen en prachtige kale bomen (je ziet de takkenstructuur dan extra goed) genoeg te genieten.

Om ook weer met de keuzedagconstructie terug te kunnen reizen naar huis moest ik voor vier uur ingeklokt zijn, en dat lukte prima. Ik had de trein van 15.36 weer terug. De treinreis duurde onverwacht lang doordat we tussen Utrecht en Gouda midden in een weiland stil gingen staan. Na enige tijd werd bekend gemaakt dat de machinist een klap had gehoord, en nu moest de conducteur even gaan kijken waar we tegenaan gebotst waren. Lijkt me nog een enerverende activiteit, maar het viel gelukkig mee. Althans, niet voor de zwaan die we geraakt hadden, want die had het niet overleefd, maar ik kan me voorstellen dat een aangereden mens voor de conducteur toch wat heftiger geweest zou zijn.

Al met al een fijne dag. De 22 km van de route was goed te doen, al voelde ik op het laatst wel dat ik dit soort afstanden de laatste tijd niet veel gewandeld had. Laat het een aansporing zijn.

In het spoor van Jacob en Dirk – dag 9

Dit hadden jullie nog tegoed. Laatste fietsdag, als je die ruim twintig km tenminste als fietsdag mag kwalificeren. Ik had gepland om de trein van 11.14 uit Enschede te nemen, ik zou dan in Duivendrecht moeten overstappen op een rechtstreekse trein naar Dordrecht.
Ik was zoals gebruikelijk vroeg genoeg wakker, en rond half negen was de boel wel in- en opgepakt. Maar wacht even, voor de trein heb ik straks wel een mondkapje nodig. Gisteren naar Duitsland had ik toch mee? Waar is dat ding nou? Op alle voor de hand liggende, en minder voor de hand liggende plekken gekeken, maar niet gevonden. Nu, dan maar ergens een nieuwe kopen.
Nog even langs de receptie om te betalen (en eventueel in te schrijven, want dat was nog steeds niet gebeurd), maar daar was niemand. Dan maar het nummer gebeld dat vermeld stond bij de deur. Campingeigenaar Marcel kwam naar de deur en toen ik zei dat ik wilde afrekenen zei hij: “Oh doe maar vijftien euro”. Volgens mij was dat eigenlijk te weinig, dus ik zei nog: “Weet je het zeker?” “Ja hoor” zei hij, “het is eigenlijk twintig, maar ik vind dit ook wel goed”. Ik heb me verder niet verzet. 🙂

Ik had een route uitgezet met de knooppunten-app Fietsknoop, met het voornemen om onnodige omwegen er uit te halen. Als ik dan eenmaal onderweg naar huis ben wil ik het niet onnodig rekken. Toen ik door De Lutte fietste kwam ik langs een Spar waar ze ergens achterin het magazijn nog de laatste mondkapjes vonden. Voor 3,99 was ik op de treinreis voorbereid. Wel een beetje zonde, vooral toen later bleek dat hij behoorlijk strak achter mijn oren klemde, en ook nog eens stonk.

Drie kwartier voor mijn trein ging was ik op het station, en ik had het niet zien aankomen, maar toen ging het (licht) regenen. Dat was mazzel. Dat het niet eerder begon bedoel ik natuurlijk. Een Keuzedag op mijn OV-chipkaart gezet, een fietskaartje gekocht, en toen was ik er klaar voor.

De reis verliep verder voorspoedig en rond drie uur was ik thuis.

Dit was het laatste verslag van deze nazomervakantie, er volgt nu alleen nog een epiloog, maar niet meer vandaag.

Verrassend, zo vlak bij Enschede

In het spoor van Jacob en Dirk – dag 8

Het was wel lekker om mijn tentje gewoon te kunnen laten staan. Alles op mijn gemakje en uiteindelijk reed ik pas na half elf weg. Over de Dinkel, langs het Lutterzand, ging ik op pad richting te grens. Ik bedacht dat ik alleen een stoffen mondkapje bij me had, en dat telt niet in Duitsland. Ik had gisteravond nog wel even gecheckt of mijn Corona Check app nog steeds genegen was een internationale QR-code te tonen. Er was niemand die hem wilde zien. 🙂
Even na de grenspassage dacht ik even: wat hobbelen die keitjes hier raar. Helaas waren het niet de keitjes maar mijn achterband die lek was. Fiets op zijn kop gezet en even goed gekeken of ik een potentiële boosdoener zag. Ja hoor, een stukje glas. Eruit gepeuterd en goed gekeken waar het zat ten opzichte van het ventiel. Met veel moeite kreeg ik de buitenband los van de velg, ik twijfelde zelfs even of ik genoeg kracht in mijn handen had, maar uiteindelijk gaf hij zich gewonnen. Het gaatje zat precies op de goede plek. Schuren, solutie aanbrengen, plaksticker uitpakken en na vijf minuten op de plek des onheils aanbrengen. Na even wachten band een beetje oppompen, in de buitenband prutsen, buitenband weer binnen de velg en pompen maar. Ik denk bij elkaar een half uur werk.
Als je dan net weer aan het fietsen bent moet het vertrouwen zich weer een beetje opbouwen. Heb ik wel goed geplakt? Was er niet nog een gaatje?

In de buurt van Gildehaus moest er geklommen worden, nog wel wat steviger ook dan gisteren, maar ik had nu bijna geen bagage en dat scheelde een hoop. Landschappelijk was het zeer de moeite waard. Dat vonden Van Lennep en Van Hogendorp indertijd ook al, en met mijn ogen vind ik dat van de huidige situatie nog steeds. In Bad Bentheim ben ik tot aan de voet van het kasteel gekomen, het ligt er imposant bij. Het Bad heb ik niet gezien en gegokt en geld verloren zoals Van Lennep al helemaal niet. De terugweg richting Nederland ging via een andere route, langs een schitterend natuurgebied.
Het is goed dat ik in Losser even keek hoe de route verder ging, anders was ik uiteindelijk in Enschede uitgekomen, en dat was niet de bedoeling, die plaats zie ik morgen wel als ik de trein naar huis neem. Via Oldenzaal weer terug naar de camping. Even kort gerust en toen gewandeld naar restaurant Sterrebos in Beuningen en daar deze vakantie smakelijk afgesloten. Toen ik weer buiten kwam bleek het licht te miezeren, nu ik in de tent dit verhaaltje lig te schrijven gaat het ineens echt regenen.

In het spoor van Jacob en Dirk – dag 7

Ik werd om half zes wakker, wc natuurlijk, maar de nabijgelegen N36 liet zich ook erg horen. Dat was me gisteravond niet zo opgevallen, wel wat geluid, maar niet zoveel. Wellicht was de wind wat gedraaid. De temperatuur was nog onder de tien graden, dus ik bleef nog even liggen tot het aangenamer werd. Mijn powerbank was trouwens, uiteraard zou ik zeggen, nog aanwezig en ook nog eens opgeladen.
Even na half tien was ik op pad. Het stuk tot Hardenberg had ik volgens mij al eens gereden. Ze zijn daar flink bezig met de Vecht, zal wel een ‘ruimte voor de rivier’-project zijn.
Ik vond de route pas echt mooi worden toen het een stukje voor Ootmarsum begon te glooien. Veel klimwerk gaat heel geleidelijk, op sommige moment moet er echt even kracht worden gezet. Uiteindelijk kwam ik tot 73 meter, aldus mijn route-app. De weg tot in Ootmarsum ging deels over smalle gravelpaadjes weer naar beneden, dat reed best lekker. In het dorp koffie gedronken en toen nog twaalf km naar Beuningen. Hierbij werd ook het landgoed Singraven met de watermolen gepasseerd. In voorgaande vakanties al uitgebreid gefotografeerd, dus nu maar doorgereden.
Op de camping aangekomen op koffie getrakteerd en een poos met de campingeigenaar zitten praten. Hij deed de ontvangst even vanwege de afwezigheid van zijn vrouw, maar zij mocht het inschrijven doen als ze weer terug zou zijn.

Morgen blijf ik hier, het is wel lekker om ook eens een dagje met bijna geen bagage tegen fietsen.
Ondanks de titel boven dit stukje heb ik weinig Jacob en Dirk informatie voor deze dag. Morgen beter!

In het spoor van Jacob en Dirk – dag 6

Toen ik gisteren op camping De Hoogte aankwam vroeg ik Martijn, die me herkende van afgelopen zomer, of hij een plekje met avondzon had. Hij noemde een plek met de meeste avondzon, maar zei hij, dan sta je wel naast een camper. Nou zijn de plekken daar erg ruim, dus ik ging daar inderdaad in eerste instantie staan. Toch ging ik het geleidelijk steeds gekker vinden om op een verder vrijwel uitgestorven camping precies náást iemand te gaan staan. Als de bewoners van de camper er zouden zijn geweest had ik even overlegd, maar dat was dus niet zo. Uiteindelijk toch de acht haringen uit de grond getrokken en de tent opgetild en vier plekken verderop weer neergezet. Dat voelde beter, en voor de zon maakte het eigenlijk niet veel uit. Handig tentje, dat dat zo makkelijk gaat!

Het was een koude nacht. Ik had op voorhand mijn donzen jasje aangehouden en dat was een goed idee. Ik heb prima geslapen. Na het wakker worden nog een poosje blijven liggen tot de temperatuur boven de tien graden was en toen de boel weer ingepakt. Net als gisteren was ik even voor half tien op pad. Omdat we al aardig wat rond Eesveen gefietst hebben duurde het even voor ik op onbekend terrein was. Omdat ik de Fietsknoop-app gebruikte zag ik hier en daar lusjes op de kaart die ik net zo lief afsneed. Toen ik ruim tien km onderweg was passeerde ik een bord dat waarschuwde dat de weg verderop gestremd zou zijn. Ach, dacht ik, dat loopt voor fietsers meestal niet zo’n vaart. Trouwe lezers van dit blog denken “hé, die tekst ken ik al”. 🙂 Het duurde best een poos, misschien wel bijna twee kilometer voor ik een tweede bord zag, en toen werd het spannend. Maar gelukkig liep het voor fietsers inderdaad deze keer niet zo’n vaart.
Ik kwam in het Reest-dal en dacht even dat ik daarmee ook al in Overijssel aangekomen was, maar dat was uiteraard niet zo, want de Reest is daar juist de grens tussen de twee provincies. Maar daar kwam een brug, en het was zover. Bye bye Drenthe, altijd mooie provincie.
Nu duurde het ook niet lang meer voor ik bij de Ommerschans was. Op deze plek was in de tijd dat Van Lennep en Van Hogendorp er langs kwamen een ‘Gesticht’ voor bedelaars en landlopers. Zij hadden diverse gesprekken met bewoners en raakten daar erg door aangedaan. Ook spraken zij de directeur die bevestigde wat sommige bewoners ook hadden verteld: veel mensen zaten ten onrechte daar, en de regels waren zo, dat als je er eenmaal was bijna niet meer weg kon komen.
Ommerschans was ook een onderdeel van de Maatschappij van Weldadigheid en fungeerde daarin als strafkolonie.
Het gebouw van weleer is er niet meer, ik vond nog wel een foto waarop de plattegrond geprojecteerd stond op de omgeving, dat geeft in elk geval een beeld.
Wel nog aanwezig is het kerkhof van het Gesticht. Dat vond ik wel aangrijpend. Er liggen honderden mensen begraven en het grootste deel anoniem. Er waren slechts enkele kruisen en zerken van namen voorzien.

Ik ging weer verder, met wat doorsteekjes om sneller op de route, en dus bij de camping te komen. Ik had wel zin in een korte fietsdag, en dat is gelukt. Tentje opgezet, wat gelezen, gedoucht, naar een nabij gelegen pannenkoekenrestaurant geweest (nou ja, nabij, ruim drie km van hier, dat is toch wel nabij) en nu ben ik met mijn blog bezig.
Ik ga vannacht mijn powerbank in een washokje achterlaten, hij begint wat leeg te raken, en ik denk dat dit wel het soort camping is waar dat zonder risico kan. We gaan het zien morgenochtend.

Het plan is om morgen richting Oldenzaal te gaan en dan mijn tent op te zetten bij de ons ook al bekende en gewaardeerde camping Olde Kottink bij Beuningen (Ov).

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2022 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑