Pagina 3 van 60

Naar Rome, etappe 18: Strada – Glurns

Het plenst van de regen, dus koken (in dit geval opwarmen) zit er nog niet in, dus laat ik dan maar vast aan het dagverslag beginnen.
Het waren vroege vogels op de camping vanochtend. Ik was weliswaar de eerste, maar de twee ook fietsende koppels waren niet veel later. Maar zij hadden kennelijk andere ochtendrituelen, want toen ik rond kwart over zeven vertrok zaten zij zo te zien nog aan het ontbijt. Ruim een kwartier later stond ik aan de voet van Norberts Höhe, de klim van 6 km à 7%. De eerste stukken raakte ik snel buiten adem, maar op een gegeven vond ik een snelheid waarbij ik het langer kon volhouden. Het was niet makkelijk, maar zeker goed te doen. Jammer is dan dat je op ruim 1400 meter hoogte staat, weet dat je naar ruim 1500 moet, en dat je dan weer naar BENEDEN gaat. Alles in je verzet zich er tegen, maar het gebeurt gewoon.
Ik reed Nauders binnen, spiedend of er misschien toch iets open was (de voorraden waren zacht gezegd niet op orde), maar nee.
Terwijl ik Nauders weer uit reed werd ik ingehaald door een clubje mountainbikers (daar waren er veel van, van die clubjes) en een van die jongens zei “Respekt mit dem Gepäck” of woorden van gelijke strekking. En daar was ik het hartgrondig mee eens. Er moest uiteraard weer geklommen worden, naar de Reschenpas in dit geval, en daar had ik op gerekend, maar ik had ook nog eens een straffe wind tegen. Minstens 4 bf als ik moet gokken. Ik was niet geamuseerd, maar ja, dat maakt niet uit, als je ergens wil komen moet je toch door.
En ik kwam er natuurlijk, nadat ik wat eerder al de Italiaanse grens was gepasseerd, was daar dan toch de pas. Tenminste, dat denk ik, want geen leuk bordje langs de weg waar ik een selfie voor het thuisfront bij kon maken. (Had ik bij de grens trouwens wel gedaan, al stond het bord wat ver weg.)
Na binnenkomst in Italië volgde er een fraai stuk langs de Reschensee, met helaas wel heel veel pittige klimmetjes, maar ook helaas heel veel tegenliggers waardoor ik minder aandacht aan de See kon besteden. En zo kon het gebeuren dat ik die beroemde verdronken toren van Graun totaal niet gezien heb. Toen ik het me realiseerde vond ik het niet nodig er voor terug te rijden.
En eindelijk, eindelijk, veel later dan ik verwacht had, begon dan de weg omlaag. In een van de dorpen/stadjes vond ik een pleintje met een fontein en (belangrijker) een terras waar koffie met Apfelstrudel werd geserveerd. Heerlijk!
Ik had inmiddels besloten op korte termijn te stoppen met fietsen, voor vandaag dan. Ik besloot naar Glurns te gaan. Van de camping in Mals had ik al gehoord dat hij erg duur was. Ik sta nu op een prima plekje op het tentenveld, en hoop dat het nog een keer wat langere tijd droog wordt, zodat ik Glorenza, zoals de stad in het Italiaans heet, nog even kan bezoeken. En eventueel wat eten. Zo niet dan wordt het het blik chili con carne, dat ik al een paar weken bij me heb.

Naar Rome, etappe 17: Landeck – Strada

Hoewel qua weer droog, was het een natte bedoening. Niet in de tent, maar de tent zelf bedoel ik. Ik was vroeg wakker en ook op tijd weg, tien over zeven zegt Strava. Langs en over de Inn verliet ik de stad, en dat ging gepaard met de nodige hoogtemeters, zeker toen ik de stad eenmaal achter me had gelaten. Alvast een beetje warm lopen voor de beklimming van de Reschenpas dacht ik nog.
Na Prutz ging het wat kalmer aan met klimmen en dalen, ik bleef wat dichter bij de Inn (die kennelijk inmiddels Oberinn heette) en dat scheelt. De vroege ochtendzon op de bergen maakte het zo nu en dan zeer schilderachtig.
Ik had gedacht in Pfunds nog wat boodschappen te doen, maar vond zo gauw geen winkel. Dan maar in Nauders, daar was in elk geval een Spar.
De route maakte nog een klein uitstapje naar Zwitserland, en toen ik daar tegen de zwaartekracht in verder probeerde te komen kwamen mij vakanfiefietsers tegemoet die zoiets riepen als “xxx zu!” Nou is mijn Duits niet heel denderend, en xxx verstond ik dus niet, maar dat zu dicht betekende wist ik wel. Wat was er dicht? De brug bij Martina, die mij weer in Oostenrijk zou brengen en bij het begin van de beklimming naar Nauders? Door twijfel bevangen stopte ik op een parkeerplaats met schaduw en probeerde met Google wijzer te worden. Zonder resultaat. Andere fietsers die uit de richting van Martina kwamen sprak ik aan, en volgens hun was er niks met de brug aan de hand. Dat bleek juist, maar…
Ik fietste toch maar verder en arriveerde uiteindelijk bij de bewuste brug. Prima brug, niks mis mee, maar ik mocht er niet door. Er bleek een racecircuit voor oude auto’s te zijn uitgezet uitgerekend op de route naar Nauders. Om zes uur weer toegankelijk. Het was toen half twaalf. Dat ging nog wel even duren. Er gingen wel bussen die ook fietsen meenamen, maximaal vier of vijf, en er waren veel fietsers. Maar hoewel ik al dagen tegen de beklimming zit aan te hikken en dit natuurlijk een mooi gevalletje overmacht zou zijn wilde ik dat toch niet. Ik wilde zelf bovenkomen. Dan maar wachten tot zes uur.
Dat duurde toch wel lang en het begon ondertussen ook steeds warmer te worden. Toen ontdekte ik ineens op Google Maps dat er op ruim drie kilometer afstand een camping was. Dat vond ik dichtbij genoeg om de gok te wagen. En dat pakte goed uit. Een zeer kleinschalige camping met nog maar weinig bezetting.
En daar sta ik nu dus. Enige lastige is dat er heel weinig 4g-bereik is, dus internetten is moeizaam. De foto’s houden jullie dan ook nog tegoed. Ik ga eens kijken of ik dit geupload krijg.

Naar Rome, rustdag Landeck

Vandaag op de camping gebleven. Vroeg ik me eerst nog af of ik er wel goed aan gedaan had, spieren waren wel wat stijf, maar niet zo heel erg, later ging die bedenking over. Het werd steeds benauwder en op een gegeven moment ging het regenen en onweren. Op de weerapp zag ik dat Reschen ook niet gespaard werd, dus ik was blij dat ik niet met regen en donder de pas aan het beklimmen was.
Wat overbleef was een beetje een suf dagje met lezen, duolingo en snel wat boodschapjes toen het wat droger werd.
Morgen lijkt het beter te worden, dus dan moet het maar gaan gebeuren.

Linkse foto zo begon de dag, rechts mijn plekje.

Naar Rome, etappe 16: Mittenwald – Landeck

Het had weer stevig geregend, en dat was binnen en buiten de tent te merken. Het was niet dramatisch in de tent, maar toch wel wat natte plekken.
Het was grijzer dan het de afgelopen ochtenden geweest was, het was nog onduidelijk welke kant het op zou gaan met het weer. Vooralsnog vertrok ik met droog weer.
In Mittenwald, mooi plaatsje trouwens, nog even wat laatste boodschappen in Duitsland gedaan en vervolgens aan de klim naar Oostenrijk begonnen. Dat was vrij stevig, maar ik kwam er.
Ik was nog maar net het land in, of het begon te regenen. Niet hard, maar voldoende voor mijn regenjack. Er volgde een mooi stuk tussen de bergen met bloeiende weiden. Ik kon mijn regenjack al snel weer uittrekken, en voor de regen heb ik hem niet meer aangehad.
En toen was de klim naar de Buchener Höhe aan de beurt, de op een na hoogste bult die ik deze reis te verwerken krijg. Volgens het boekje 1247 meter, volgens mijn app nog iets meer. Op de top, die langs de weg niet gemarkeerd wordt jammer genoeg, trok ik mijn regenjack aan, want er volgde een afdaling van 7 km, en dat jack was heel fijn. Ik ben niet zo’n afdaler, in de zin dat ik het gauw te hard vind gaan. Harder dan veertig vind ik te hard, ik ben een watje ja, dat is me bekend.
Beneden in Telfs aangekomen mijn gekochte klaargemaakte boterhammen opgegeten. Ik stelde vast dat ik tot 630 meter gedaald was. En dan te bedenken dat de Reschenpas op 1515 meter nog moet komen.
In Telfs maakte ik kennis met de Inn, een snelstromende rivier waar ik de rest van de dag bij in de buurt zou blijven. En zelfs hier op de camping in Landeck sta ik vlakbij de rivier en hoor ik hem steeds stromen. Je vraagt je toch af waar dat water steeds maar vandaan blijft komen.
Onderweg wat getwijfeld waar ik zou gaan kamperen. Met als etappe-eindplaats Prutz zou ik over de 100 km heengaan dacht ik, dat leek me te ver. De eerste vond ik te dichtbij, en campings die niet aan de route liggen doe ik liever niet als het niet hoeft. En zo kwam ik in Landeck uit.
Ik kijk morgenochtend even of ik me fit genoeg voel om de Reschenpas te bedwingen, anders blijf ik een dag extra op de camping. Jullie merken het wel.

Naar Rome, etappe 15: Riegsee – Mittenwald

Gisteren, na het plaatsen van mijn blog ging het alsnog stevig doorregenen. Voordeel, ik heb het ’s nachts niet koud, nadeel, ik heb bij langdurige regen een beetje lekkage op een naad, en vervolgens gaat dat dan druppen op de binnentent. Het is allemaal niet heel erg, maar ook niet fijn.
Toen het al donker was kwamen alsnog de buren thuis. Ik had geen last van ze, en zij ook niet van mij, neem ik aan.
Zoals gebruikelijk om vijf uur wakker, maar toch nog wat gedut.
Op een gegeven moment hoorde ik geluiden die eerst leken te horen bij een stel dat luidruchtig de liefde bedreef, maar daar was het toch eigenlijk te ritmisch voor. Hij/zij van het buurtentje leek met een soort beatbox in de weer. Om half zeven of zoiets?
Toen ik klaar was om te vertrekken ging ik op zoek naar de man die ‘mijn’ vijftig euro had. Niet in de stube. Aanbellen bij het woonhuis leverde een verwijzing naar een camper, en inderdaad, daar was hij. En hij gaf meteen de vijftig euro en voor de camping hoefde ik niet te betalen. Ik zei het al, een bijzondere camping.

Op en neer ging het naar het plaatsje Murnau, mijn benen waren er eigenlijk nog niet klaar voor, maar goed, het moest. In Murnau nog een paar boodschappen, en door maar weer.
De route naar Garmisch Partenkirchen (GP) was bijzonder fraai. Deels langs snelstromende riviertjes, deels langs mooi bloeiende Alpenweiden. En als decor de steeds groter wordende bergen. Ik vond het mooi en imponerend tegelijk. Moest ik daar straks gaan fietsen?
In GP op een bankje in de schaduw wat gegeten en gedronken en met de familie geappt. Tenslotte was boekje 1 nu uit!
Vanuit GP ging het gedurende 3 km 5% omhoog. Dat was met de warme zon en vrijwel geen schaduw naast de drukke B2 niet steeds even makkelijk, maar zo nu en dan even op adem komen hielp goed. Halverwege de middag was ik op de camping bij Mittenwald. Tentje opzetten, scheren, douchen (oh nee eerst terug naar de tent om geld te halen, het kostte 50 eurocent, en dat had ik natuurlijk niet, wel een briefje van vijf die ik in de wisselautomaat stopte, en toen had ik er ineens tien), even chillen, ondertussen was het gaan regenen, naar de receptie en tot slot een biertje en wat eten op het (overdekte) terras.
Belangrijk: ik heb ondanks het klimmen geen last gehad van mijn knie.
Het regent trouwens nog steeds.

Naar Rome, etappe 14: Utting am Ammersee – Riegsee

Na een koude nacht was ik om vijf uur wakker, nog een beetje liggen soezen en uiteindelijk rond half acht aan de slag. Koffie, boterham, wc, spullen inpakken, etc etc.
Omdat ik vandaag maar vijftig km zou fietsen kon ik alles op mijn gemakje doen. Zelfs de tent nog even naar de zon verplaatst om hem nog wat droger te krijgen, maar echt droog heb ik toch maar niet meer afgewacht.
Route langs het meer (hoewel je het meestal niet zag) naar Dießen en daar boodschappen gedaan. Kan maar weer gedaan zijn.
Ik zag dat het koppel dat de afgelopen nacht als enige ook bij mij op het veld stonden er (bij de Ekabe) waren en koffie met iets lekkers bij de inpandige bakker bestelden. Ik weet dat er mensen zijn die dat als vast ritueel hebben, maar ik doe het niet zo vaak. Nu had ik er ook wel zin in, en ik ging met de buit bij hen in het gras zitten. Zij zijn onderweg naar Venetië en korter onderweg dan, dus ze maken langere fietsdagen dan ik. Maar zeiden ze ook, ze hebben ook minder tijd tot hun beschikking.
Na de Kaffee mit Kuchen mijn boodschappen ingepakt en weer verder. De Alpen komen duidelijk steeds dichterbij, zeker als ze een poosje niet in beeld zijn geweest. Zoals gebruikelijk waren er weer wat stevige klimmetjes, maar zeker zo dicht bij de bergen is dat wat je kan verwachten.
Onderweg passeerde ik het punt dat ik duizend km van huis ben. Het is natuurlijk maar een getal, maar toch leuk om (letterlijk) even bij stil te staan.
Toen ik bijna bij Riegsee was twijfelde ik nog even of ik toch door zou fietsen, maar hoewel de knie dus niet slecht ging leek het me geen verstandig plan.
Om kwart voor twee was ik op de camping. Mittagruhe. Tot twee uur. Maar ook om twee uur gebeurde er niet veel. Uiteindelijk toch maar over het roodwitte afzettingslijntje gelopen dat aangaf dat het terras van de ‘Stube’ dicht was. Daar trof ik een man die me vertelde dat ik voor vijftig euro borg de sleutel van het sanitair kreeg, die vijftig euro kreeg ik dan de volgende ochtend weer terug. Niet echt je standaard camping dus. Na enig twijfelen besloot ik het maar te vertrouwen.
De ‘Zeltwiese’ bleek te bestaan uit een smalle strook gras waar al twee tenten stonden en waar ik me maar tussen gepropt heb. Hoewel een van de twee tenten open stond heb ik in alle uren dat ik hier nu ben nog niemand bij de andere tenten gezien. Toen het ging regenen heb ik het openstaande tentje maar even dichtgeritst en de spullen die er uitstaken naar binnen geschoven. Zoals ik al zei, niet echt een standaardcamping.
Zo nu en dan regent het, niet hard, maar toch niet dat je buiten gaat zitten. Wel jammer, want het zicht op de Alpen mag er zijn.
Morgen echt de bergen in. Ik heb er zin in en ik zie er tegenop. To be continued…

Naar Rome, etappe 13: Mühlhausen – Utting am Ammersee

Het begon gisteravond te regenen en aanvankelijk was het niet veel meer dan wat gedruppel, maar allengs zetten ze er daarboven meer vaart achter. Ik begon wel een beetje benauwd te worden voor de consequenties binnen, want ik had al eerder gezien dat de ‘sealtape’ die aan de binnenkant tegen de stiknaden van de buitentent zat wat begon te verweren. En inderdaad was er toen de bui bijna voorbij was eea tegen de binnentent gedrupt. Bij een gewone bui (tja, wat is dat eigenlijk) gebeurt dat niet, maar als de sluizen opengaan kan het dus wel gebeuren.
Ik werd vanmorgen wakker in een kleine wereld, het was mistig. Maar de zon scheen er al een beetje vaag doorheen, dus ik had hoop dat het snel goed zou komen.
Meestal probeer ik na het wakker worden snel op pad te gaan, maar vanmorgen had ik niet zo’n haast. Het was ook hartstikke koud, om acht uur nog maar vier graden. En gelukkig had ik croissants besteld die er pas om acht uur zouden zijn, een extra reden om rustig aan te doen.
Toen ik om negen uur op de fiets stapte was het nog wel zo koud dat ik mijn waterdichte sokken aantrok (een unicum) en mijn handschoenen, maar je voelde al wel dat het aan het opwarmen was.
Om weer op de route te komen (voor sommige campings moet je nou eenmaal weleens wat omrijden) besloot ik een eigen koers te volgen. Op een paar aarzelpunten na ging dat prima, en al spoedig reed ik parallel aan de Lech. Meestal zag je hem niet, maar toen ik er bij een stuw overheen moest kreeg ik hem goed in beeld. Foto!
Er volgde een stuk door een bos, met vrolijk vogelgekwetter en een aansluitend stuk door een golvend landschap. In de meeste dorpjes waar ik doorkwam was niet veel te zien of te doen. Uiteindelijk begon de afdaling naar de Ammersee en die duurde lekker lang. Vaag in de verte kun je over het meer de Alpen al zien liggen.
Hier sta ik nu op een camping en ben me aan het beraden hoe ik de komende etappes ga verdelen. Ik was eerst van plan om in een keer naar Garmisch te gaan, maar dat is met het oog op mijn knie wellicht niet verstandig. Afijn, morgen horen jullie wat het geworden is.

Naar Rome, etappe 12: Dillingen an der Donau – Mühlhausen

Ik meldde gisteren nog wel dat ik Dillingen ingelopen was, maar niet dat toen ik terugkwam op de camping zowat het hele veldje, waar ik eerst alleen met een andere man alleen stond, vol was. Zoveel mensen op zo’n klein kluitje werd me bijna teveel.
Ik stapte van mijn plan af om zelf te koken en ging op het terras zitten om daar wat te eten, en te drinken niet te vergeten, ik nam er zo’n pul bier bij waar de Duitsers patent op lijken te hebben. Het smaakte prima, maar dat bier werkte erg slaapverwekkend. Ik ging even op mijn matrasje liggen (het zal een uur of zeven geweest zijn) en toen ik mijn ogen korte tijd later weer open deed was het donker en kwart voor twaalf.
Dat verhinderde me niet om na een toiletgang tot vanmorgen zes uur verder te slapen. Net niet het klokje rond. Het zal nodig geweest zijn.
Om half acht zat ik weer op de fiets. Het was fris en na een paar km trok ik mijn handschoenen aan. Vanaf Dillingen was het eerst volkomen vlak, ik startte op 420 meter, en dat bleef lange tijd zo. Maar dat duurt in andere landen dan Nederland meestal niet lang, en er kwamen een paar stevige klauterpartijen aan. Mooi was dat ik op een gegeven moment links iets zag bewegen, en dat bleek een ree te zijn die op een meter of tien afstand gelijk met me opliep, toen versnelde en de weg overstak. Daar bleef ze op veilige afstand, terwijl alleen haar kop boven het graan uitstak, naar me kijken.
Het spetterde zo nu en dan, maar echt regen werd het niet.
Verheugend was dat ik mijn knie vandaag niet gevoeld heb.
Dat, en het feit dat er zuidelijker meer regen met onweer zat, maakte dat ik voor de camping bij Augsburg (eigenlijk Mühlhausen) koos.
Ik heb na douchen en koffiedrinken nog bij de bushalte gekeken of er nog naar Augsburg gereden werd. Nog één bus, om half vijf. Ik heb het erbij gelaten.
Ik was niet zo in de stemming voor foto’s maken kennelijk, ik heb er maar één, van het tentje op de camping.

Naar Rome, etappe 11: Ellwangen – Dillingen an der Donau

Het heeft afgelopen nacht geregend, dus alles was goed nat. Ik had gisteravond laat nog de powerbank in de wasruimte gelegd, en die was weliswaar nog niet klaar met laden, maar toch weer voor een paar dagen te gebruiken.
Nadat het had geregend was het, in de nacht nog, helemaal opengetrokken, dus best wel koud geworden in de nanacht. Mijn veronderstelling dat ik misschien wel aan een nieuwe slaapzak toe ben werd wel bevestigd.

Ik was er al vanuit gegaan dat ik mijn handschoenen moest aantrekken (toch niet voor niks meegenomen) maar tegen de tijd dat ik vertrok was het toch zover opgewarmd dat het zonder handschoenen kon.
De eerste 17 km was er niet veel aan de hand, dat stond ook in het boekje, en dat klopte ook. Maar daarna begon het in diverse stadia omhoog te gaan. Toch was het beter te doen dan twee dagen geleden. Uiteindelijk kwam ik op een hoogte van 642 meter uit, een persoonlijk record volgens mij. De voorspelde Europese Waterscheiding heb ik niet gezien, dus of ik nu niet goed heb opgelet, of dat het punt (nou ja, eigenlijk is het een lijn) net van de route af lag weet ik niet. Ik vind het ook niet zo rampzalig, ik heb wel vaker waterscheidingen gekruist.
Na die top begon het grote afdalen, soms nog weer een beetje omhoog, maar vooral toch naar beneden. Dat beviel erg goed, maar ik vrees dat het morgen weer uit is met de pret.
Over morgen gesproken, ik twijfel erg of ik me aan de volgende etappe van het boek zal houden, dan ben ik binnen 50 km klaar, en dan zou ik kunnen overwegen om Augsburg nog te bezoeken. Of ik fiets door naar de eerste camping bij de Ammerzee, dan komt er nog ruim vijftig bij. Nou ja, als ik morgen op het kruispunt sta waar ik de keuze moet maken is het vroeg genoeg. Dan weet ik ook hoe ik me voel.

Wat ik nog niet meldde, omdat ik een smeerseltje voor mijn knie wilde kopen ben ik Dillingen nog even ingelopen. Toch wel een charmant stadje, zie de foto’s.

Naar Rome, rustdag Ellwangen

Dit wordt maar een kort verhaaltje mensen. Niet veel gedaan en niet veel inspiratie, en dat hangt waarschijnlijk ook samen.
Ik ben een extra dag in Ellwangen gebleven. Vanmorgen, na het afscheid van het gezelschap waarmee ik gisteravond zo gezellig uit eten was geweest heb ik eerst nog wat liggen lezen en ben vervolgens naar de stad gewandeld. Een mooi centrum met huizen in pasteltinten en enkele fraaie gebouwen, waaronder een mooie kerk. Maar heel groot is het niet, dus vervolgens op zoek naar de Edeka voor boodschappen en na terugkeer veel gelezen en een middagdutje.
Morgen weer verder, naar Dillingen an der Donau, een kleine 70 km met een paar te overwinnen bulten die makkelijker dan die van gisteren schijnen te zijn. We gaan het meemaken.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2022 Onderweg

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑