Dat klinkt natuurlijk nogal overdreven, maar het is minder erg dan het lijkt, en het heeft sowieso niets met goede voornemens te maken, althans, niet met goede voornemens die ingaan op 1 januari. Ik was enkele weken geleden al begonnen met heel voorzichtig een hardlooprondje op te bouwen. Terwijl ik dacht dat ik er eigenlijk wel klaar mee was had ik er zomaar ineens weer zin in. Wonderlijk toch? In de eerste week liep ik drie keer ’s ochtends vroeg een rondje van ongeveer 2,5 km waarbij ik na een stukje wandelen tweemaal 1 kilometer hardliep (sjokken is wellicht een betere benaming), afgewisseld met wat wandelen. In de tweede week, daar zitten we nu in, had ik de totale hardloopafstand uitgebreid naar 2,4 km, maar dan in vieren geknipt. D.w.z. vier keer 600 m hardlopen (toch maar die term) afgewisseld met 100 m wandelen.
In deze tweede week al lukte het me niet de tweede training op de voorgenomen dag te doen, en ook niet een dag later. Het werd vanochtend, en zoals ik ook op Strava al schreef, het voelde alsof de oliebollen van oudejaarsavond nog in mijn maag lagen.

Zicht op de watertoren van Zwijndrecht vanaf het Groothoofd

Nou had ik gisteren al geschreven dat ik tijdig met de opbouw voor de tocht naar Rome wilde beginnen, en vandaag leek me daar een mooie dag voor. Dus ondanks dat ik ook al gelopen had vanmorgen ging ik ook nog fietsen. Ik had een mooie tocht van ongeveer 65 km in elkaar gezet, maar ik twijfelde van tevoren al of dat niet een beetje ambitieus was. Ik kwam bij het pontje van de Kop van het Land aan en na enig geaarzel (de pont lag gelukkig aan de overkant, anders was het misschien nog fout gegaan) besloot ik hem niet te nemen, en ik heb uiteindelijk een rondje van 33 km dichter bij huis geïmproviseerd. Dat viel tegen! Als een natte vaatdoek. Ik was erg blij dat ik niet was overgestoken, want dit was precies genoeg zo.

Is mijn conditie zo sterk achteruit gegaan? Is het de (niet-)vorm van de dag? Het gaat de komende tijd wel blijken, maar ik was er niet echt blij mee. Maar ik voelde toch wel enige voldoening, dus dat zie ik dan maar als een telbare zegening.